U2 LIVE: 3 September 2010, Athens, Olympic Stadium

Be there.

Please,1997

So you never knew love… until you crossed the line of grace
And you never felt wanted… ’til you’d someone slap your face
So you never felt alive… until you’d almost wasted away

You had to win, you couldn’t just pass
The smartest ass, at the top of the class
Your flying colors, your family tree
And all your lessons in history

Please… please… please…
Get up off your knees
Please… please… please…
Please…

Ο πρώτος νεκρός του 1940

Σε αυτή τη θαυμάσια φωτογραφία, με τα αυστηρά και αθώα πρόσωπα, ο τελευταίος εκ των ορθίων, είναι ο πρώτος νεκρός του αλβανικού πολέμου.Ονομάζεται Βασίλης Τσιαβαλιάρης, γεννηθείς το 1912 στην Πιαλεία Τρικάλων, υπηρετούσε στρατιώτης στο 51 Σύνταγμα Πεζικού, σκοπευτής πολυβόλου.Έπεσε στο 21ο φυλάκιο των ελληνοαλβανικών συνόρων, χτυπημένος απο βλήμα όλμου, στις 5 π.μ,με τα πρώτα πυρά των ιταλών, της 28ης Οκτωβριου 1940.Η φωτογραφία είναι του 1930,ο Βασίλης ήταν τότε 18 ετών, ανύπανδρος.Παντρεύτηκε αργότερα και άφησε χήρα και τρία παιδιά.Οι τελευταίες λέξεις που είπε ήταν: «Πάν τα παιδούλια μ’»…

http://wwk.kathimerini.gr/kath/edition/1999/31-10-1999.pdf

Κβαντικός Ριζοσπαστικός Προβληματισμός

Απο τη μια, οι προγραμματικες δηλώσεις του ΓΑΠ που  συνιστούν  το παράδοξο, που ονομάζεται Υπερστόχος (εκτέλεση ενός άπειρου πλήθους πράξεων ή ενεργημάτων σε πεπερασμένο χρονικό διάστημα).

Απο την άλλη, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση,  βρίσκεται σε ένα ελάχιστο με ελαφρώς θετική ενέργεια κενού. Καθώς ο χρόνος κυλά, μπορούν να πραγματωθούν διαφορετικά κενά , αγγίζοντας αρνητικές τιμες  ενέργειας  κενού.

«Είμαστε σε  κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» «ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει τη χώρα» «Η κατάσταση στο Κράτος, στη δημόσια διοίκηση και στους δημοκρατικούς μας θεσμούς, αποκαρδιωτική»(απο την ομιλία των προγραμματικών δηλώσεων ΓΑΠ).

Μελετώντας τις αρνητικές τιμές της ενέργειας  κενού και πώς  μπορεί  κανείς να  διακρίνει ένα  γνήσιο  σήμα ανάγκης (παγκόσμια επισιτιστική κρίση)  από  ψευδή σήματα ( ρυθμός ανάπτυξης), που προέρχονται από χωροχρονικές ανωμαλίες  (χρηματο πιστωτική κρίση) ή από τον θερμικό θόρυβο του σύμπαντος  (Διεθνες Νομισματικό Ταμείο) και δεδομένου ότι για την πραγμάτωση του πιθανοκρατικού σεναρίου οι μονάδες ροής θα αρχίσουν να καταρρέουν ,αναρωτιέμαι, αν θα μπορούσε να αποφευχθεί, η χωρίς όριο αρνητική ακολουθία της ενέργειας κενού ώστε να επιβιώσει το υποκείμενο – αποδέκτης.

Άλλες φορές θα  καταστρεφεται από μια φρενήρη πτώση σε τιμές  αρνητικής ενέργειας κενού  (ανεργία) , ενώ άλλες φορές θα κομματιαζεται από βαρυτικές δυ­νάμεις (οικονομικά ιδρύματα και πολυεθνικές επιχειρήσεις) καθώς διασχίζει τον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας (δημοσιονομικό έλλειμα)

Και, κάθε φορά, λίγο πριν από το δραματικό τέλος,  πριν   συνθλιβούμε μέσα στη μακάρια φυσαλίδα μας, θα σχημάτιζεται η φράση: «Πλέον,  δεν υπάρχει χρόνος για σένα!»

Οπότε, υπό αυτές της συνθήκες, να  μην ανοίξω το κουτι και καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση, ας εισέλθω στη  σήραγγα, ισως αυτή είναι μια κάποια  λύσις…

 

Τα Δόγματα της Παγκόσμιας Τάξης

Oταν εξετάζουμε διεθνείς υποθέσεις, είναι χρήσιμο να έχουμε στο μυαλό μας κάποιες γενικές αρχές με σημαντική βαρύτητα.

Η πρώτη είναι η ρήση του Θουκυδίδη ότι: οι ισχυροί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και αποδέχονται. Αυτό έχει μια σημαντική συνέπεια: Kάθε ισχυρό κράτος στηρίζεται σε ειδικούς στην Απολογητική, που έχουν ως καθήκον τους να δείξουν ότι αυτό που κάνουν οι ισχυροί είναι ευγενές και δίκαιο και, ταυτόχρονα πως, αν οι αδύναμοι υποφέρουν, είναι δικό τους λάθος. Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, αυτοί οι ειδικοί ονομάζονται «διανοούμενοι» και με ελάχιστες εξαιρέσεις, εκπληρώνουν το καθήκον με το οποίο έχουν επιφορτιστεί με επιδεξιότητα και ευλάβεια, όσο εξωφρενικοί και αν είναι οι ισχυρισμοί τους, μια πρακτική που μας γυρίζει πίσω στις αρχές της καταγεγραμμένης ιστορίας.

Το δεύτερο κυρίαρχο θέμα εκφράστηκε από τον Aνταμ Σμιθ. Εκείνος αναφερόταν στην Αγγλία, την ισχυρότερη δύναμη της εποχής του, αλλά οι παρατηρήσεις του μπορούν να γενικευθούν. Ο Σμιθ παρατήρησε, λοιπόν,

ΣΤΟ COSCINO…το λιμάνι

Μετά από αλλεπάλληλες υπαναχωρήσεις, το εκκρεμές των κυβερνητικών δηλώσεων σταθεροποιήθηκε χθες στη θέση της “επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας”, χωρίς να διευκρινίζεται το εύρος της διαπραγμάτευσης. Και, κυρίως, η πολιτική βούληση. Γιατί κανείς δεν έχει αυταπάτες πως πρόκειται για εύκολη διαπραγμάτευση. Συνεπώς, έχει σημασία ποιοι στόχοι τίθενται και πώς υπηρετούνται.

Μικρά μαθήματα ιστορίας

Το προσωπικό παράδειγμα ενός ηγέτη

 

Σε κάποια μάχη της Καθόδου των Μυρίων, ο Ξενοφών παρότρυνε το στράτευμά του, που καταδίωκε ο Τισσαφέρνης, να βαδίσει γρήγορα για την επείγουσα κατάληψη ενός υψώματος. Τότε ένας πεζικάριος, ο Σωτηρίδας, διαμαρτυρήθηκε: «Εσύ είσαι έφιππος, εγώ όμως κουράζομαι που πρέπει να κουβαλάω και την ασπίδα μου!» Τότε ο Ξενοφών ξεπέζεψε, του πήρε την ασπίδα, τον πέταξε έξω απ’ τις γραμμές, και πεζός πλέον συνέχισε να παροτρύνει τους στρατιώτες, αν και φορούσε τον βαρύτερο θώρακα των ιππέων. Οι υπόλοιποι στρατιώτες άρχισαν να βρίζουν, να χτυπούν και να πετροβολούν τον Σωτηρίδα, μέχρι που αυτός αναγκάστηκε να ξαναπάρει την ασπίδα του και να προχωρήσει.1
Μερικές δεκαετίες αργότερα, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία έμπαινε σε πόλεμο με τους πρώην συμμάχους της στη Λατινική Συμμαχία (Λατινική εξέγερση του 340 π.Χ.). Ο Τίτος Λίβιος μας εξιστορεί

Περί πατριωτισμού

Καημός των Ελλήνων πολιτών εδώ και χρόνια είναι «επιτέλους κάποιος να κάνει 3-4 πράγματα». Ο Παπανδρέου, μέσα στις πρώτες 48 ώρες της πρωθυπουργίας του, έκανε 5.

Αλλαξε τη δομή του υπουργικού συμβουλίου και μείωσε τον αριθμό των υπουργών. Αγνόησε τους μηχανισμούς κατά την επιλογή των προσώπων. Προσκάλεσε στο υπουργικό συμβούλιο τον Συνήγορο του Πολίτη, δίνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι τα αντίβαρα στην εξουσία θα λειτουργήσουν. Εξήγγειλε την κατάργηση της συνέντευξης, του «ευφυούς» τρόπου που επινόησε ο κ. Παυλόπουλος* για να τακτοποιεί ημέτερους. Προκήρυξε δημόσια τις κρίσιμες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Τα παραπάνω δεν είναι εισαγωγή σ’ έναν ύμνο υπέρ του πρωθυπουργού. Είναι εισαγωγή σ’ έναν λίβελο κατά των κατ’ επάγγελμα αντιπολιτευομένων. Των «πατριωτών», που θρηνούν για την κατάργηση του παντελώς άχρηστου υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης, των «προστατών του λαού», που αμπελοφιλοσοφούν περί ταξικού προσανατολισμού της νέας κυβέρνησης, των «διανοούμενων» που δεν ικανοποιούνται με τίποτε.

πασο(kό)τυπο (πρά)σινης α(νά)πτυξης!

Περιοδεία Γ. Α. Παπανδρέου στην Ολυμπία
«H Ηλεία θα μετατραπεί σε πρότυπο πράσινης ανάπτυξης»

ΓΑΠ

Τόλμη και γοητεία για μια πραγματικά νέα διακυβέρνηση

Κυρίαρχος του παιχνιδιού, ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερε να ξαφνιάσει τους πολλούς ευχάριστα και μετά την αναπάντεχη για τις θριαμβικές διαστάσεις της εκλογική νίκη του:

1. Με το επιμελώς σχεδιασμένο κυβερνητικό σχήμα (ο αρχιτέκτων Χ. Παμπούκης είναι περίεργο, πάντως, που δεν απέφυγε κάποιες σημαδιακές κακοτεχνίες). Εντυπωσιακά ανανεωμένο, για ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, με 35χρονη ιστορία και εικοσάχρονη κυβερνητική εμπειρία, τολμηρό και, κατά τεκμήριον, λειτουργικό, απαρτίζεται στην πλειοψηφία του (δύο τρίτα) από «ανθρώπους του προέδρου», δοκιμασμένους, έμπιστους και χωρίς ιδιαίτερη σχέση με τον κομματικό μηχανισμό.

2. Με την προσεγμένη και εύστοχα επικεντρωμένη στα καίρια προβλήματα του τόπου ομιλία του πρωθυπουργού στην πρεμιέρα του υπουργικού συμβουλίου. Η πιο ουσιαστική παραίνεση: «Είστε υπουργοί της αλλαγής, που θα ενώσει τους Ελληνες· δεν ερχόμαστε για να αντικαταστήσουμε το γαλάζιο κράτος με ένα πράσινο ομοίωμά του…». Και

3. Με τη μεγάλη έκπληξη να μιλάει εμπνευσμένα στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ο Συνήγορος του Πολίτη, καθηγητής Γ. Καμίνης, για τη χαώδη κατάσταση σε μια δημόσια διοίκηση «ευνουχισμένη, φοβισμένη και ευθυνόφοβη», αλλά και μήτρα, εν πολλοίς, της διαφθοράς.

Παγκόσμια ημέρα Ψυχικής Υγείας