ART AND ILLUSIONS – Palazzo Strozzi 16/10/09-24/01/10 Firenze

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παγκόσμια ημέρα Ψυχικής Υγείας

Extreme Sheep LED Art

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τοιχαλάκια τριγύρω και κήπος στη μέση

με ξερόχορτα και φως που καίει σιγανά το

άσπρο χώμα του. Είν’ ένα φως που ξέρει τί θα

πει γιαλός. Ανασαίνεις τα χόρτα του κήπου.

Σαν αγγίζεις την κόμη σου, διώχνεις τη μνήμη

Της χλωρίδας.

                        Πολλά ώριμα φρούτα που πέφταν

είδα… ολόγλυκα… σ’ ένα χορτάρι που ξέρω

πέφταν με δυνατό γδούπο… Εσύ όμοια πετιέσαι

σαν σκιρτάει εντός σου το αίμα. Κουνάς το κεφάλι,

σαν να γίνεται γύρω σου θαύμα μεγάλο,

ενώ το θαύμα είσαι εσύ. Έχουν γεύση γλυκιά και

σένα τα μάτια· μιά θερμή θύμηση βγάζουν.

Ακούς. Τα λόγια, που ακούς, σ’ αγγίζουνε μόλις.

Λάμπει μιά σκέψη στο πρόσωπο το γαλήνιο,

και στους ώμους σου λάμπει το φως της θαλάσσης.

Στην όψη έχεις σιωπή που ακουμπά την καρδιά σου

με βαρύ χέρι, και στάλα τη στάλα ο πόνος

σε τρυπάει σα χυμός απ’ τα φρούτα τού τότε.

Cesare Pavese

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Κεντρωτής

ΜΕΞΙΚΟ 2009

 

 

 

 

 

M.C.ESCHER

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ

Μπορεί τελικά το αδύνατο να αποτυπωθεί; Δεν είμαι σίγουρος ποια είναι η απάντηση. Αυτό που βλέπουμε παρατηρώντας μια από τις σχε­τικές λιθογραφίες του Escher είναι μια συνεπή δισδιάστατη αναπαράσταση που ανθίσταται στο να εκληφθεί από το νου ως αποτύπωση ενός δυνατού τρισδιάστατου κόσμου. Είναι η ανασυγκρότηση της δισδιάστατης εικόνας ως αναπαράσταση ενός τρισδιάστατου χώρου που είναι αδύνατη. Κόσμοι σαν κι αυτούς που απεικονίζουν τα έργα του Escher είναι αδύ­νατοι σε σχέση με τη δική μας τρισδιάστατη εποπτεία του χώρου. Το εάν είναι δυνατοί σε σχέση με την τρισδιάστατη εποπτεία των συμ­μετεχόντων σε αυτούς είναι ένα σύνθετο πρό­βλημα, η απάντηση στο οποίο ποικίλλει από έργο σε έργο. Το σίγουρο είναι ότι το δυνατό και το αδύνατο στα έργα του Escher εξαρτώ­νται από τη διάκριση μεταξύ του παρατηρητή που βλέπει το αδύνατο όλον και του συμμετέ­χοντα που βλέπει το δυνατό μέρος. Το πλαίσιο αυτό καθορίζει το πώς δυνατά μέρη μπορούν να συντεθούν σε ένα αδύνατο όλον. Εμείς οι φιλόσοφοι θα βλέπαμε στα έργα του Escher τη δικαίωση της θέσης περί θεωρητικής φόρτι­σης της παρατήρησης. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι η παρατήρηση ανθίσταται στην θεω­ρητική ερμηνεία. Ακόμα και όταν ανασυγκρο­τήσουμε αυτό που βλέπουμε ώστε να αρθεί η αίσθηση της παρατήρησης μιας αδύνατης κατάστασης, η αδύνατη αυτή κατάσταση μας κοιτάει κατάματα. Ίσως τελικά, η λεγόμενη θεωρητική φόρτιση της παρατήρησης να είναι ένας ακόμα φιλοσοφικός μύθος.

Η αποτύπωση μιας αδύνατης κατάστασης δεν την κάνει δυνατή. Αναδεικνύει όμως τη σχετικότητα της αδυνατότητας. Με λίγες ίσως

εξαιρέσεις που τελικά αποτελούν τα όρια της ίδιας μας της δυνατότητας να κατανοούμε οτιδήποτε. Η πιο αγαπημένη μου λιθογραφία του Escher είναι το Χέρια που Σχεδιάζουν (λι­θογραφία, 1948).

Αναδεικνύει μια από τις παραπάνω εξαι­ρέσεις στη σχετικότητα της αδυνατότητας. Δεν μπορώ παρά να την θαυμάζω απεριόριστα, αλλά δεν μπορώ επίσης παρά να πιστεύω ότι απεικονίζει κάτι το απολύτως αδύνατο. Δεν εί­ναι παρά μια εξαίσια εικόνα που είναι αδύνατο να απεικονίζει κάτι δυνατό να συμβεί. Τη στιγ­μή που την κατανοώ, κατανοώ ότι εξαπατώ τον εαυτό μου. Και ευχαριστώ απεριόριστα τον Escher γι’ αυτό.

  Στάθης Ψύλλος

ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

Οι ταινίες μου είναι πυροβολισμός εξ επαφής

Γιάννης Οικονομίδης
Οι ταινίες μου είναι πυροβολισμός εξ επαφής
Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ @ Ελευθεροτυπία

«Η ταινία έχει να κάνει για μία ακόμη φορά με την καφρίλα του σύγχρονου Ελληνα. Ο,τι κι αν αυτό σημαίνει…».

Μάλλον ήταν αναμενόμενη η απάντηση στο ερώτημα: «Τι θέμα να έχει ο “Μαχαιροβγάλτης”, η νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη;». Είναι ένας από τους σκηνοθέτες που κάνουν ενδιαφέρον το ελληνικό σινεμά, υπογράφοντας τολμηρές, βίαιες και βωμόλοχες ταινίες που σοκάρουν το συντηρητικό κοινό. Στη δραματουργία του ταιριάζουν γάντι οι λούμπεν γειτονιές της Αθήνας. Σε μια τέτοια, συγκεκριμένα στα Ανω Λιόσια, ολοκληρώνει τα γυρίσματά του και ο «Μαχαιροβγάλτης», που ξεκίνησε στην Πτολεμαΐδα. Το τσουχτερό κρύο της Τσικνοπέμπτης δεν πτοεί το συνεργείο, που βρίσκεται επί ποδός από το πρωί. Οσοι δεν χωράνε στο μικρό δωματιάκι ενός διώροφου, όπου γίνονται τα γυρίσματα, είναι μαζεμένοι γύρω από δύο σόμπες στην αυλή. Ο δυνατός αέρας ευτυχώς καλύπτει τη μυρωδιά. Η χωματερή Ανω Λιοσίων δεν βρίσκεται μακριά…

Αν δεν ξέρεις την περιοχή, είναι κομματάκι δύσκολο να φτάσεις στο σωστό σημείο. Την απομακρυσμένη συνοικία άργησε να την επισκεφτεί η αστική ανάπτυξη. Ο Οικονομίδης όμως βρήκε σε αυτήν το ιδανικό σκηνικό της ταινίας του. Γιατί; «Είναι μια ενδιαφέρουσα λαΐκή συνοικία, στην περιφέρεια της πόλης, που μας είναι άγνωστη. Δεν έχουμε ξαναδεί τα Ανω Λιόσια στο ελληνικό σινεμά. Εχει μια ξεχωριστή τοπιογραφία: οι δρόμοι, τα σοκάκια, η αρχιτεκτονική, τα σπίτια, το βουνό στο φόντο». Οταν ξεκινούσε το ρεπεράζ αλλιώς τη φανταζόταν. Μερικές βόλτες όμως ήταν αρκετές για να συνειδητοποιήσει ότι «αστικοποιείται και μάλιστα γρήγορα. Βλέπεις παντού καινούργιες πολυκατοικίες, με πόρτες ασφαλείας, πάρκινγκ, κυριλέ αλουμίνια, κ.ά.», λέει.

Ο ήρωας της ταινίας του, πάντως, είναι ένας επαρχιώτης, ονόματι Νίκος. Θα μας τον συστήσει στην οθόνη ο Στάθης Σταμουλακάτος, στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Τα τελευταία 7 χρόνια είναι στην ομάδα «Νάμα» του θεάτρου «Επί Κολωνώ». «Η φάτσα και το ταλέντο του» οδήγησαν τον Οικονομίδη στον πρωταγωνιστή του. Και ακολούθησαν πρόβες τεσσάρων μηνών.

Παριστάνει στον «Μαχαιροβγάλτη» ένα τεμπελόσκυλο, που τρώει, πίνει και… ο μήνας έχει εννιά. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, έρχεται στο χωριό ο θειός του, Αλέκος (Βαγγέλης Μουρίκης), σαν καλός Σαμαρείτης και του λέει να κατέβει μαζί του στην Αθήνα με την υπόσχεση να του εξασφαλίσει στέγη, τροφή και δουλειά… κατ’ οίκον. Ετσι ο Νίκος θα βρεθεί να φυλάει τους… φύλακες του σπιτιού, δηλαδή τα δύο ντόπερμαν του θείου. Θα αναπτύξει και μια ιδιαίτερη σχέση με τη θεία του, Γωγώ (την υποδύεται η Μαρία Καλλιμάνη, που επίσης από το θέατρο την επέλεξε ο Οικονομίδης).

Μην περιμένετε τα γνωστά βρισίδια και τους non stop διαλόγους των προηγούμενων ταινιών του. Ο «Μαχαιροβγάλτης» είναι μια πιο εσωτερική ταινία, «moody», με πολλές σιωπές. Απουσιάζουν οι φωνακλάδες ήρωες, στους οποίους μας έχει συνηθίσει. Η σκηνή γυρισμάτων, όμως, που πετύχαμε, μάλλον ήταν από τις μπρουτάλ. Τα νεύρα του Νίκου είχαν χτυπήσει κόκκινο.

Οι μαχαιροβγάλτες μπορούν, κάλλιστα, να χρησιμοποιούν και καραμπίνα. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Στάθης Σταμουλακάτος, πάντως, κάποιες στιγμές αντιπαθεί κι άλλες λυπάται τον ήρωα που υποδύεται

Του χτυπάνε την πόρτα δύο μεροκαματιάρηδες, πατέρας και γιος (Αλέκος Πάγκαλος, Χάρης Φραγκούλης) και του γυρεύουν μεροκάματο: να καθαρίσουν τον κήπο, να κάνουν κανά μερεμέτι. Αυτός, όμως, όχι μόνο τους διώχνει με τις κλοτσιές αλλά ωρυόμενος τους κυνηγάει με την καραμπίνα. Η σκηνή είναι χαρακτηριστική. Δείχνει τη βιαιότητα του ήρωα, σε όλο της το μεγαλείο. Τέτοιοι χαρακτήρες δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας του σκηνοθέτη-σεναριογράφου Οικονομίδη, αλλά ζουν ανάμεσα μας. Γι’ αυτό και, όπως λέει, θα μπορούσε να είχε βαφτίσει την ταινία του «Το κωλόπαιδο της διπλανής πόρτας».

Ο Στάθης Σταμουλακάτος δεν έχει κανένα πρόβλημα να υποδύεται έναν αντιπαθέστατο χαρακτήρα. «Δεν με πειράζει, γιατί εγώ δεν έχω το κωλοπαιδαρίστικο του Νίκου. Νομίζω, άλλωστε, ότι γεννάει ανάμεικτα συναισθήματα. Κάποιες στιγμές τον αντιπαθείς, κι άλλες τον λυπάσαι. Γιατί ο Νίκος, και ο κάθε Νίκος, δεν γεννήθηκε έτσι. Βλέποντάς τον να κάθεται να φυλάει τα σκυλιά, αναρωτιέσαι αν τελικά τα φυλάει ο Νίκος ή μήπως τον φυλάνε αυτά;».

Μια ωραία έκπληξη για τους σινεφίλ είναι ότι «ο «Μαχαιροβγάλτης» θα είναι ασπρόμαυρο φιλμ. «Δεν υπάρχει δημιουργός που να αγαπάει τον κινηματογράφο και να μη θέλει κάποια στιγμή να κάνει ασπρόμαυρη ταινία», λέει ο σκηνοθέτης. Και διηγείται πώς πήρε την απόφαση: «Δεν έχω βρει ακόμα διανομή. Ενα βράδυ, λοιπόν, που τα πίναμε με τον παραγωγό, Παναγιώτη Παπαχατζή, μέσα στην απελπισία και την αγανάκτηση, του λέω: Αφού δεν έχουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας, δεν την κάνουμε ασπρόμαυρη;». Οσο προχωρούν τα γυρίσματα, συνειδητοποιεί ότι «η ταινία ήταν ασπρόμαυρη ήδη από το σενάριο».

Υπάρχει ένας κοινός πυρήνας και στις τρεις ταινίες του; «Η μούρλα που κουβαλάμε», λέει ο Οικονομίδης γελώντας. «Τι άλλο οφείλει να φωτίσει η τέχνη παρά τις κακές μας πλευρές; Τα χαϊδέματα τα κάνουν άλλοι. Εγώ κάνω ένα σινεμά που τολμάει να πάει πολύ βαθιά. Καμιά φορά αυτό ενοχλεί. Οι ταινίες μου είναι πυροβολισμός εξ επαφής. Αλλωστε αυτό είναι η τέχνη: να βάζεις μέσα το μαχαίρι και να το στρίβεις», λέει.

Ο τίτλος της ταινίας δεν αναφέρεται μόνο στον Νίκο. «Μαχαιροβγάλτης είναι ο σημερινός αρνητικός Ελληνας», συνεχίζει, «με αποκορύφωμα τον άνθρωπο που έχει φτάσει στο σημείο να έχει μοναδικό σκοπό της ύπαρξής του να δαγκώνει. Τα καινούργια ήθη της εποχής είναι “ο θάνατός σου, η ζωή μου”. Αυτό τον ιδιότυπο φασισμό τον κρύβουμε όλοι μέσα μας. Εχουμε γίνει ξέφραγο αμπέλι. Ας χτυπάμε κανά καμπανάκι, πού και πού…».

http://maxairovgaltis.wordpress.com

ΛΑΣΠΗ

“Είναι αυτό το σπίτι …,σε κάνει να νιώθεις αλλιώς….’’,λέει σε κάποια στιγμή το ένα απο τα τρία πρόσωπα του έργου προσπαθώντας να δοκαιολογήσει μια ακατανόητη παρόρμησητου.Ίσως λοιπόν, πράγματι, να είναι αιτία αυτό το σπίτι που οι ήρωες της ιστορίας, μολονότι αισθάνονται αυτοκυρίαρχοι και υπεύθυνοι για τις επιλογές και αποφάσεις τους, μοίαζουν έρμαια μιας άγνωστης δύναμης.

Είναι το βάρος απο τις παλιές ζωές όσων κατοίκησαν κάποτε εκεί ;

Είναι τα μικρά όντα πίσω απο τη κόκκινη πόρτα ;

Ή μήπως όλοι αυτοί οι κρυμμένοι υπάνθρωποι στους θάμνους του φράχτη τους ;

 Ό,τι κι αν συμβαίνει τα τρία πρόσωπα δέχονται,ολοφάνερα μια επιρροή.

Αλλάζουν κι εξελίσσονται , τελικά μάλιστα αποδεικνύονται ευκολόπλαστοι.Σα λάσπη.

Γλιστρούν, βουτάνε, λερώνονται.Φτεροκοπούν για να ξεκολλήσουν, και πάνω σε τούτη την προσπάθεια μπορεί να φαίνονται παράξενοι, σκληρόκαρδοι ή και γελοίοι. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε να κάνουμε με κοινούς ανθρώπους, καμωμένους απο τα ίδια υλικά που είμαστε φτιαγμένοι όλοι, την ίδια λάσπη.

Χώμα και νερό.   

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

Θεατρο οδού Κεφαλληνίας.

ΕΞ’ ΑΦΟΡΜΗΣ ΧΑΪΚΟΥ

Ο Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού
σας προσκαλεί
στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της

 

Κάπης Τζιώρκα

με θέμα

ΕΞ’ ΑΦΟΡΜΗΣ ΧΑΪΚΟΥ

 

τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009 και ώρα 8:00 μ.μ.
στον εκθεσιακό χώρο
του Πνευματικού & Πολιτιστικού Κέντρου
του Δήμου Χολαργού
Περικλέους 55, τηλ.: 2106511758

Διάρκεια έκθεσης: 19-26 Ιανουαρίου 2009
Ώρες λειτουργίας: 10:00-13:00 & 18:00-21:00

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!!!!!!