ART AND ILLUSIONS – Palazzo Strozzi 16/10/09-24/01/10 Firenze

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αντε και του χρονου με e-mail…

Ο πασίγνωστος Χέρμαν Βαν Ρομπόι αναλαμβάνει πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επικράτησε με άνεση του επίσης πασίγνωστου Σανίδες Κομμένες Εγκάρσια.

Υπάρχει τώρα η ανησυχία ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προσδεθεί στο άρμα των πλέον επιθετικών βελγικών γεωπολιτικών επιδιώξεων, αλλά θα το αντιμετωπίσουμε.

Προφανώς τον στήριξε το πανίσχυρο καρτέλ της πραλίνας.

Είναι βέβαια και ιστορικά συμβολική η εκλογή Βέλγου επικεφαλής στην Ευρώπη.

Είναι το κλασικότερο παράδειγμα δημιουργικής ακυβερνησίας που έχει επινοήσει ο άνθρωπος.

Έχει δύο Κοινοβούλια, τρεις Γερουσίες και τέσσερις Κάτω Βουλές.

Και όλα αυτά σε μία γαλλική και μία φλαμανδική εκδοχή.

Προσφάτως κόντεψαν όλα να τιναχτούν στον αέρα, με αφορμή το νομοσχέδιο για την νυχτερινή εναέρια κίνηση στο Αεροδρόμιο των Βρυξελλών.

Το ερώτημα ήταν αν θα ξυπνάνε οι Φλαμανδοί ή οι Βαλώνοι.

Είπαν να προσφύγουν στο Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, αλλά έχουν δύο.

Επίσης, όλοι οι σημαντικοί πόλεμοι έχουν γίνει στο έδαφος του Βελγίου, χωρίς το Βέλγιο να καταφέρει να συμμετάσχει σε κανέναν.

Money as a Debt

Ο πρώτος νεκρός του 1940

Σε αυτή τη θαυμάσια φωτογραφία, με τα αυστηρά και αθώα πρόσωπα, ο τελευταίος εκ των ορθίων, είναι ο πρώτος νεκρός του αλβανικού πολέμου.Ονομάζεται Βασίλης Τσιαβαλιάρης, γεννηθείς το 1912 στην Πιαλεία Τρικάλων, υπηρετούσε στρατιώτης στο 51 Σύνταγμα Πεζικού, σκοπευτής πολυβόλου.Έπεσε στο 21ο φυλάκιο των ελληνοαλβανικών συνόρων, χτυπημένος απο βλήμα όλμου, στις 5 π.μ,με τα πρώτα πυρά των ιταλών, της 28ης Οκτωβριου 1940.Η φωτογραφία είναι του 1930,ο Βασίλης ήταν τότε 18 ετών, ανύπανδρος.Παντρεύτηκε αργότερα και άφησε χήρα και τρία παιδιά.Οι τελευταίες λέξεις που είπε ήταν: «Πάν τα παιδούλια μ’»…

http://wwk.kathimerini.gr/kath/edition/1999/31-10-1999.pdf

42 χρόνια χωρίς τον ΤΣΕ

«Ο άνθρωπος πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Οποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτή την τιμή».

 

Τσε Γκεβάρα

Ένας κουραστικός αρθρογράφος επιμένει…

Όποιος επιχειρήσει μια προσεκτική ανάγνωση του άρθρου του αξιότιμου καθηγητή Χ. Κ. Τσούκα που δημοσιοποιήθηκε στο blog, θα αντιληφθεί πως (παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του συγγραφέα) αναδεικνύεται η επικίνδυνη νοοτροπία εκείνου που πιστεύει πως κατέχει την αλήθεια για την εθνική μας κακοδαιμονία, την οποία εκφέρει μάλιστα με λόγο απόλυτο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Προσπάθησα πραγματικά να μπω στη φιλοσοφία του συγγραφέα.

Από τη μια αποτάσσεται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, τον συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους και το κρατικό πατερναλισμό και από την άλλη προτάσσει ως δείγμα νεωτερισμού και ρήξης με το κατεστημένο το εξής: «ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων δεν θα είναι πολιτικώς επιλεγμένα πρόσωπα, αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης». Προφανώς ο άνθρωπος ζει κάπου αλλού και δεν έχει επαφή με τα «αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης». Άραγε, είναι αυτός τρόπος να δώσεις ώθηση σε μια παρακμάζουσα διοίκηση; Προφανώς δε γνωρίζει ότι βασικός παράγοντας υστέρησης του δημοσίου τομέα είναι το ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό του, το οποίο είναι δυσανεκτικό σε καινοτομίες και πρωτοβουλίες και που καταλαμβάνει τις ανώτατες θέσεις με ουσιαστικό κριτήριο τα χρόνια προϋπηρεσίας. Έλεος δηλαδή!
Η ανωτέρω σύσταση δε, αποτελεί και τη μοναδική στο άρθρο και καταλαμβάνει το 13,63% του κειμένου. Το υπόλοιπο αναλώνεται σε διαπιστώσεις και σε μελλοντολογία.

Και έστω, να πεις -αναφορικά με τις διαπιστώσεις- ότι κάποιος κάνει μια ανάλυση γεγονότων και την παραθέτει σύμφωνα με τη δική του οπτική.
Όταν όμως κάνεις προβλέψεις, δεν πρέπει να αναρωτηθείς το εξής απλό;
«Αν αυτά που προβλέπω με τόσο απόλυτο τρόπο δεν γίνουν τελικά, μήπως
α) δεν αναλύω σωστά τα δεδομένα
β) γίνομαι ρεζίλι
γ) πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες»;

Πέραν των άλλων, πιστεύω πως ο κ. καθηγητής υποφέρει από ένα σύνδρομο που απαντάται όλο και πιο συχνά στις ημέρες μας σε πολλούς αρθρογράφους:
την επικοινωνιακή κόπωση, η οποία προέρχεται από την αδιάλειπτη κατάθεση απόψεων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Η κόπωση αυτή είναι φυσιολογική, όταν η ανάγκη σου να προβάλλεις αυτό που πιστεύεις (ουσιαστικά πρόκειται για ανάγκη δημοσιότητας) σε οδηγεί να προβαίνεις σε αυτή ολοένα και πιο συχνά. Στο τέλος, είναι νομοτελειακό ότι ή θα επαναλαμβάνεσαι ή θα γλιστράς σε πιο αιρετικές και επιθετικές θέσεις.
Προσωπικά, οι 2-3 αναρτήσεις του συγγραφέα που πρόλαβα να διαβάσω μου φαίνονται κυρίως κουραστικές…

Η αναζήτηση της πληροφορίας στο διαδίκτυο, εκτός από συναρπαστική, μας έχει απαλλάξει από πολλές αμφιβολίες. Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ:

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2009, ο κ. καθηγητής στο άρθρο του με τίτλο «Αντίο Γιώργο» (!) έγραφε:
«Ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κυρίως επειδή είναι ο γιος του ιδρυτή του. Το κόμμα του επέλεξε έναν Παπανδρέου επικεφαλής για να μην αναγκαστεί να αλλάξει το ίδιο. Απώθησε όλα τα επώδυνα ερωτήματα που θα έθεταν σε αμφιβολία τις γενέθλιες βεβαιότητες και κατεστημένες πρακτικές του. Σήμερα πληρώνει την ατολμία του. Ο κ. Παπανδρέου απέτυχε. Ο επόμενος παρακαλώ.» (η υπογράμμιση δική μου)

Μήπως παρατηρείτε πάλι τα πάθη του συγγραφέα;
Επανάληψη – Διαπίστωση – Πρόβλεψη, μέσα σε μια μόνο παράγραφο του άρθρου.
Ειδικά για την πρόβλεψη, τα συμπεράσματα δικά σας!

Είναι επίσης διακριτή η εμμονή του συγγραφέα να παραπέμπει σε θέσφατα από τη βιβλιογραφία που μελετά. Π.χ. αναγράφει σε άρθρο του «Όπως παρατηρούν οι καθηγητές Αβινας Ντίξιτ και Μπάρι Νεϊλμπαφ στο βιβλίο τους “Πώς να Σκέπτεστε Στρατηγικά”». Δεν αντιλέγω ότι ο κύριος έχει καταβροχθίσει ατελείωτους τόμους. Αυτό βεβαίως δε σημαίνει πως τον καθιστά επαΐοντα σε επίπεδο πολιτικής ανάλυσης.
Ο κ. καθηγητής -αν κρίνουμε από την εγκυρότητα των προβλέψεών του- θυμίζει κάποιον που έχει διαβάσει όλα τα βιβλία για τη στρατηγική στο σκάκι, αλλά δεν έχει παίξει ποτέ.
Αμφιβάλλει κανείς ότι θα χάσει την παρτίδα και από έναν επτάχρονο ερασιτέχνη;

Αντίο λοιπόν κύριε Τσούκα!

SFD 09

CAPITALISM : A Love Story

Extreme Sheep LED Art

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τοιχαλάκια τριγύρω και κήπος στη μέση

με ξερόχορτα και φως που καίει σιγανά το

άσπρο χώμα του. Είν’ ένα φως που ξέρει τί θα

πει γιαλός. Ανασαίνεις τα χόρτα του κήπου.

Σαν αγγίζεις την κόμη σου, διώχνεις τη μνήμη

Της χλωρίδας.

                        Πολλά ώριμα φρούτα που πέφταν

είδα… ολόγλυκα… σ’ ένα χορτάρι που ξέρω

πέφταν με δυνατό γδούπο… Εσύ όμοια πετιέσαι

σαν σκιρτάει εντός σου το αίμα. Κουνάς το κεφάλι,

σαν να γίνεται γύρω σου θαύμα μεγάλο,

ενώ το θαύμα είσαι εσύ. Έχουν γεύση γλυκιά και

σένα τα μάτια· μιά θερμή θύμηση βγάζουν.

Ακούς. Τα λόγια, που ακούς, σ’ αγγίζουνε μόλις.

Λάμπει μιά σκέψη στο πρόσωπο το γαλήνιο,

και στους ώμους σου λάμπει το φως της θαλάσσης.

Στην όψη έχεις σιωπή που ακουμπά την καρδιά σου

με βαρύ χέρι, και στάλα τη στάλα ο πόνος

σε τρυπάει σα χυμός απ’ τα φρούτα τού τότε.

Cesare Pavese

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Κεντρωτής