Γκρεμίστε την Αθήνα

ΤΖΟΥΖΕΠ ΑΣΕΜΠΙΛΙΟ
Ο πολεοδόμος με την μπουλντόζα

Περιορισμός της επέκτασης και ελεύθεροι χώροι στην πόλη είναι η φιλοσοφία του Τζουζέπ Ασεμπίλιο (αριστερά) για τη Βαρκελώνη

«Ο ΘΕΟΣ είναι στις λεπτομέρειες». Με τη φράση του Λε Κορμπυζιέ αρχίζει την παράδοση των μαθημάτων Αρχιτεκτονικής στους φοιτητές του ο Τζουζέπ Ασεμπίλιο, ζητώντας τους «να διαβάζουν περισσότερα λογοτεχνικά και λιγότερα αρχιτεκτονικά βιβλία». Ο αρχιτέκτων που μεταμόρφωσε τη Βαρκελώνη, εισάγοντας στο καθημερινό
λεξιλόγιο της πόλης τον όρο «νεο-τριτογενής τομέας», αυτός που δεν δίστασε να γκρεμίσει μέσα σε 20 χρόνια όσα δεν τόλμησε κανείς να ισοπεδώσει σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, ο μηχανικός με τη φήμη του άτεγκτου μάνατζερ, απασχολεί από την περασμένη Κυριακή τη δημοσιότητακαθώς ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου
γνωστοποίησε ότι τού έχει αναθέσει σχέδια για την Ελλάδα. Η είδηση ξάφνιασε πολλούς,
εντός και εκτός ΠαΣοΚ, καθώς φαίνεται ότι η ιδέα περί μετάκλησης του Ασεμπίλιο στη χώρα μας ήταν ένα μυστικό του κ. Παπανδρέου. Σύμφωνα με συνεργάτες του καταλανού αρχιτέκτονα, με τους οποίουςσυνομίλησε «Το Βήμα», μέχρι στιγμής οι δύο άνδρες έχουν ανταλλάξει πολλές σκέψεις και ιδέες γύρω από τα δομικά προβλήματα των ελληνικών πόλεων (κυκλοφοριακό, περιβάλλον, έλλειψη ελεύθερων χώρων),
έχουν μιλήσει αρκετά τόσο για το πώς θα μπορέσουν να προωθηθούν καλύτερα οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δη η αιολικήόσο και για τα γενικότερα χωροταξικά προβλήματα που επηρεάζουν χρήσεις γης και δάση. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν συνεργάτες του Καταλανού, «επισήμως δεν υπάρχει τίποτε απολύτως» και συμπληρώνουν ότι «μένει να δούμε τι από όλα αυτά θα εξελιχθεί».

Στο μυαλό του πολεοδόμου: εκμετάλλευση του χώρου στο έπακρον

Frankfurt 09

Όταν οι απαντήσεις επιβάλλονται… (ΒΠ)

Αγαπητέ Ν.Π.

Θα κουράσω λιγάκι απαντώντας “ένα-προς-ένα” γιατί δε υπάρχει άλλος τρόπος, τη στιγμή που η υπερβολικά ετεροχρονισμένη απάντησή σου, μπορεί να προκαλέσει σύγχυση.

Γράφεις και απαντώ (ζητώντας την κατανόηση από τους αναγνώστες):

Το πρώτο κείμενο γράφτηκε πριν 5 χρόνια, είχε συγκεκριμένο σκοπό, περιορισμούς και τα νοήματα τα οποία θα περιελάμβανε αναφέρονταν σε μια συγκεκριμένη θεματολογία που αφορούσε ένα μεταπτυχιακό της αρχιτεκτονικής «Πολιτισμός και Χώρος». Αυτοί στους οποίους αναφερόταν, το αξιολόγησαν και η αποδοχή που έλαβε δεν χρειάζεται να ειπωθεί ποια ήταν. Αυτά περί γλαφυρότητας.
Απ: Την άποψη μου για το κείμενο την έγραψα ήδη και δε χρειάζεται να την επαναλάβω. Τώρα, αν διεκδικείς τη διάνοια μόνον εσύ και αυτοί που το αξιολόγησαν, το αφήνουμε στην κριτική όσων μας διαβάζουν.

Όσον αφορά την ουσία, εάν διάβαζες ποτέ ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής (υπάρχουν και δεν είναι μόνο κλασσικά εικονογραφημένα) θα μπορούσαμε να συνδιαλεγούμε. Κριτική χωρίς να ενημερωνόμαστε λοιπόν. Πως το λέει η μάνα στους 10 μικρούς Μήτσους; Παράλογο; Ναι, παράλογο. Αυτήν ακριβώς την υποκριτική «κριτική του καθημερινού πολίτη» που ανέφερες και φυσικά ασπάζεσαι από ότι καταλαβαίνω, θέλω να καταδείξω. Στο φως λοιπόν όλα. Και όποιος αντέξει.
Απ: Εγώ έχω μάθει αυτό που διαβάζω, να προσπαθώ να το καταλάβω. Περί ενημέρωσης, προφανώς δεν εννοείς τους τόνους οπαδικών εφημερίδων που κατανάλωσες στα νιάτα σου. Έστω και τώρα, δεν είναι αργά (παρότι η ιστορία της φιλοσοφίας δε κατακτάται ως γνώση με βιβλίο 100 σελίδων δίπλα από την πισίνα). Παράλογο δεν είναι να κάνω εγώ κριτική για τα χάλια των πόλεων, παράλογο είναι να γράφει κάποιος -όπως εσύ- για το φως και την ύλη.

ΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΝΠ

Αγαπητέ Β.Π.

 

Το πρώτο κείμενο γράφτηκε πριν 5 χρόνια, είχε συγκεκριμένο σκοπό, περιορισμούς και τα νοήματα τα οποία θα περιελάμβανε αναφέρονταν σε μια συγκεκριμένη θεματολογία που αφορούσε ένα μεταπτυχιακό της αρχιτεκτονικής «Πολιτισμός και Χώρος». Αυτοί στους οποίους αναφερόταν, το αξιολόγησαν και η αποδοχή που έλαβε δεν χρειάζεται να ειπωθεί ποια ήταν. Αυτά περί γλαφυρότητας.

Όσον αφορά την ουσία, εάν διάβαζες ποτέ ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής (υπάρχουν και δεν είναι μόνο κλασσικά εικονογραφημένα) θα μπορούσαμε να συνδιαλεγούμε. Κριτική χωρίς να ενημερωνόμαστε λοιπόν. Πως το λέει η μάνα στους 10 μικρούς Μήτσους; Παράλογο;  Ναι, παράλογο. Αυτήν ακριβώς την υποκριτική «κριτική του καθημερινού πολίτη»  που ανέφερες και φυσικά ασπάζεσαι από ότι καταλαβαίνω, θέλω να καταδείξω. Στο φως λοιπόν όλα. Και όποιος αντέξει.

Οφείλω να σου γνωστοποιήσω ότι από την  «κοινωνική ευαισθησία» του κώλου (κροκοδείλια δάκρυα)  ως την κοινωνική ευαισθησία η απόσταση είναι τεράστια. Από την  κοινωνική ευαισθησία ως την κοινωνική συνειδητοποίηση η απόσταση είναι ελάχιστη.

Εξηγούμαι: σαφώς σε όλα τα επαγγέλματα που ανέφερες, τεχνολογία τροφίμων, νοσηλευτική, ιδίως στην ιατρική, νομική,  υπάρχει αναγκαιότητα και δεν την αμφισβητεί κανένας. Θα πρέπει να εξετάζουμε αυτή την αναγκαιότητα ιεραρχικά, τοποθετώντας το κάθε ένα ψηλά στην πυραμίδα των αξιών με γνώμονα πάντοτε τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου.

ΠΕΡΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

ΚΟΛΑΖ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ

Α.ΠΡΟΒΕΛΕΓΓΙΟ

Γ.ΧΕΙΜΩΝΑ

Χ.ΓΙΑΝΝΑΡΑ

                                                                                                                                                         

 

                Κάθε ανθρώπινη  ύπαρξη – συνείδηση είναι φορέας ενός βιωματικού φορτίου, μιας εμπειρίας ενός  τρόπου σχέσεως με την πραγματικότητα.  Είτε το θέλει είτε όχι, είτε το ξέρει είτε όχι, ερχεται η στιγμή που ερχεται αντιμέτωπη με μια κλήση-πρόκληση  : τον εντοπισμό  της Αιτιώδους  Αρχής του υπαρκτού, των φαινομένων και των  νοούμενων .

Στην αναζήτηση της  , δυο ( 2 ) δρόμους ακολουθεί  : Ο πρώτος  , την οργανική ενσωμάτωση της στον τρόπο ( η μορφή και ο λόγος των όσων συμβαίνουν στον κόσμο ) του τόπου της  δηλαδή τα ήθη – έθιμα  και τις παραδόσεις  .

Ο δεύτερος  , η αισθητική , η επικεντροποιηση στον τρόπο αφομοίωσης της σύνδεσης  του Κάλλους με την Αλήθεια και στην μαστορική της αποτύπωση  ( αρχιτεκτονική – ποίηση – ζωγραφική ) όσο αυτή διακονεί τη σχέση κοινωνίας των ουσιωδών της ζωής .

Για κάθε αρχιτέκτονα ένα « ταξίδι » στα αποκυήματα της φαντασίας , η ανάδρομη στη Μνήμη , είναι συναρπαστικό .Κίνηση  στο χώρο της α-τοπίας  (ακυβέρνητο κατοικητηριο ) και όχι της ου-τοπίας  . Ο ένας είναι χώρος ενεργός κινούμενος από την τέρψη . Ο άλλος ανενεργός κινούμενος από αγανακτήσεις , φόβους , εσωτερικές αποκρούσεις .  Παράλληλα , όμως , καταγράφεται μια αδυναμία( αυτογνωσία ) , που μετατρέπεται σε αγωνία και απελπισία όταν προσπαθεί να μεταφέρει και να μετουσιώσει τις εμπειρίες στην πραγματικότητα . Παρά τις δυσκολίες , το «ταξίδι » δεν αναιρείται . Ποτέ δεν αναιρέθηκε . Καλλιεργείται η συνέχιση του πάνω στα στέρεα θεμέλια  μιας παιδείας αρχιτεκτονικής  . Η υπόσταση της αναπτύσσεται και στηρίζεται πάνω σε μια ενιαία ιδέα , ένα σκελετό που τη διατρέχει : ένα κεντρικό σχεδιασμό έργου , ρηξικέλευθο ,  που διαπνέεται από ένα εσωτερικό νόμο κοινωνικής , πνευματικής , αρχιτεκτονικής υφής .