Αντε και του χρονου με e-mail…

Ο πασίγνωστος Χέρμαν Βαν Ρομπόι αναλαμβάνει πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επικράτησε με άνεση του επίσης πασίγνωστου Σανίδες Κομμένες Εγκάρσια.

Υπάρχει τώρα η ανησυχία ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προσδεθεί στο άρμα των πλέον επιθετικών βελγικών γεωπολιτικών επιδιώξεων, αλλά θα το αντιμετωπίσουμε.

Προφανώς τον στήριξε το πανίσχυρο καρτέλ της πραλίνας.

Είναι βέβαια και ιστορικά συμβολική η εκλογή Βέλγου επικεφαλής στην Ευρώπη.

Είναι το κλασικότερο παράδειγμα δημιουργικής ακυβερνησίας που έχει επινοήσει ο άνθρωπος.

Έχει δύο Κοινοβούλια, τρεις Γερουσίες και τέσσερις Κάτω Βουλές.

Και όλα αυτά σε μία γαλλική και μία φλαμανδική εκδοχή.

Προσφάτως κόντεψαν όλα να τιναχτούν στον αέρα, με αφορμή το νομοσχέδιο για την νυχτερινή εναέρια κίνηση στο Αεροδρόμιο των Βρυξελλών.

Το ερώτημα ήταν αν θα ξυπνάνε οι Φλαμανδοί ή οι Βαλώνοι.

Είπαν να προσφύγουν στο Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, αλλά έχουν δύο.

Επίσης, όλοι οι σημαντικοί πόλεμοι έχουν γίνει στο έδαφος του Βελγίου, χωρίς το Βέλγιο να καταφέρει να συμμετάσχει σε κανέναν.

Ο πρώτος νεκρός του 1940

Σε αυτή τη θαυμάσια φωτογραφία, με τα αυστηρά και αθώα πρόσωπα, ο τελευταίος εκ των ορθίων, είναι ο πρώτος νεκρός του αλβανικού πολέμου.Ονομάζεται Βασίλης Τσιαβαλιάρης, γεννηθείς το 1912 στην Πιαλεία Τρικάλων, υπηρετούσε στρατιώτης στο 51 Σύνταγμα Πεζικού, σκοπευτής πολυβόλου.Έπεσε στο 21ο φυλάκιο των ελληνοαλβανικών συνόρων, χτυπημένος απο βλήμα όλμου, στις 5 π.μ,με τα πρώτα πυρά των ιταλών, της 28ης Οκτωβριου 1940.Η φωτογραφία είναι του 1930,ο Βασίλης ήταν τότε 18 ετών, ανύπανδρος.Παντρεύτηκε αργότερα και άφησε χήρα και τρία παιδιά.Οι τελευταίες λέξεις που είπε ήταν: «Πάν τα παιδούλια μ’»…

http://wwk.kathimerini.gr/kath/edition/1999/31-10-1999.pdf

Κβαντικός Ριζοσπαστικός Προβληματισμός

Απο τη μια, οι προγραμματικες δηλώσεις του ΓΑΠ που  συνιστούν  το παράδοξο, που ονομάζεται Υπερστόχος (εκτέλεση ενός άπειρου πλήθους πράξεων ή ενεργημάτων σε πεπερασμένο χρονικό διάστημα).

Απο την άλλη, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση,  βρίσκεται σε ένα ελάχιστο με ελαφρώς θετική ενέργεια κενού. Καθώς ο χρόνος κυλά, μπορούν να πραγματωθούν διαφορετικά κενά , αγγίζοντας αρνητικές τιμες  ενέργειας  κενού.

«Είμαστε σε  κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» «ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει τη χώρα» «Η κατάσταση στο Κράτος, στη δημόσια διοίκηση και στους δημοκρατικούς μας θεσμούς, αποκαρδιωτική»(απο την ομιλία των προγραμματικών δηλώσεων ΓΑΠ).

Μελετώντας τις αρνητικές τιμές της ενέργειας  κενού και πώς  μπορεί  κανείς να  διακρίνει ένα  γνήσιο  σήμα ανάγκης (παγκόσμια επισιτιστική κρίση)  από  ψευδή σήματα ( ρυθμός ανάπτυξης), που προέρχονται από χωροχρονικές ανωμαλίες  (χρηματο πιστωτική κρίση) ή από τον θερμικό θόρυβο του σύμπαντος  (Διεθνες Νομισματικό Ταμείο) και δεδομένου ότι για την πραγμάτωση του πιθανοκρατικού σεναρίου οι μονάδες ροής θα αρχίσουν να καταρρέουν ,αναρωτιέμαι, αν θα μπορούσε να αποφευχθεί, η χωρίς όριο αρνητική ακολουθία της ενέργειας κενού ώστε να επιβιώσει το υποκείμενο – αποδέκτης.

Άλλες φορές θα  καταστρεφεται από μια φρενήρη πτώση σε τιμές  αρνητικής ενέργειας κενού  (ανεργία) , ενώ άλλες φορές θα κομματιαζεται από βαρυτικές δυ­νάμεις (οικονομικά ιδρύματα και πολυεθνικές επιχειρήσεις) καθώς διασχίζει τον ορίζοντα γεγονότων μιας μαύρης τρύπας (δημοσιονομικό έλλειμα)

Και, κάθε φορά, λίγο πριν από το δραματικό τέλος,  πριν   συνθλιβούμε μέσα στη μακάρια φυσαλίδα μας, θα σχημάτιζεται η φράση: «Πλέον,  δεν υπάρχει χρόνος για σένα!»

Οπότε, υπό αυτές της συνθήκες, να  μην ανοίξω το κουτι και καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση, ας εισέλθω στη  σήραγγα, ισως αυτή είναι μια κάποια  λύσις…

 

Τα Δόγματα της Παγκόσμιας Τάξης

Oταν εξετάζουμε διεθνείς υποθέσεις, είναι χρήσιμο να έχουμε στο μυαλό μας κάποιες γενικές αρχές με σημαντική βαρύτητα.

Η πρώτη είναι η ρήση του Θουκυδίδη ότι: οι ισχυροί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και αποδέχονται. Αυτό έχει μια σημαντική συνέπεια: Kάθε ισχυρό κράτος στηρίζεται σε ειδικούς στην Απολογητική, που έχουν ως καθήκον τους να δείξουν ότι αυτό που κάνουν οι ισχυροί είναι ευγενές και δίκαιο και, ταυτόχρονα πως, αν οι αδύναμοι υποφέρουν, είναι δικό τους λάθος. Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, αυτοί οι ειδικοί ονομάζονται «διανοούμενοι» και με ελάχιστες εξαιρέσεις, εκπληρώνουν το καθήκον με το οποίο έχουν επιφορτιστεί με επιδεξιότητα και ευλάβεια, όσο εξωφρενικοί και αν είναι οι ισχυρισμοί τους, μια πρακτική που μας γυρίζει πίσω στις αρχές της καταγεγραμμένης ιστορίας.

Το δεύτερο κυρίαρχο θέμα εκφράστηκε από τον Aνταμ Σμιθ. Εκείνος αναφερόταν στην Αγγλία, την ισχυρότερη δύναμη της εποχής του, αλλά οι παρατηρήσεις του μπορούν να γενικευθούν. Ο Σμιθ παρατήρησε, λοιπόν,

ΣΤΟ COSCINO…το λιμάνι

Μετά από αλλεπάλληλες υπαναχωρήσεις, το εκκρεμές των κυβερνητικών δηλώσεων σταθεροποιήθηκε χθες στη θέση της “επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας”, χωρίς να διευκρινίζεται το εύρος της διαπραγμάτευσης. Και, κυρίως, η πολιτική βούληση. Γιατί κανείς δεν έχει αυταπάτες πως πρόκειται για εύκολη διαπραγμάτευση. Συνεπώς, έχει σημασία ποιοι στόχοι τίθενται και πώς υπηρετούνται.

πασο(kό)τυπο (πρά)σινης α(νά)πτυξης!

Περιοδεία Γ. Α. Παπανδρέου στην Ολυμπία
«H Ηλεία θα μετατραπεί σε πρότυπο πράσινης ανάπτυξης»

ΠΑΜΕ…

Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής έρχεται…

Tου Xαριδημου K. Tσουκα*

Ο λόγος και η πρακτική που υιοθετεί κάποιος ως αρχηγός της αντιπολίτευσης προοιωνίζονται συνήθως τον τρόπο που θα κυβερνήσει. Οπως δεν χρειάζονταν μαντικές ικανότητες να προβλέψει κανείς, πριν από έξι και πλέον χρόνια, ότι ο Καραμανλής Β΄ δεν θα έφερνε τον μεταρρυθμιστικό άνεμο ως πρωθυπουργός (αν και ο πάταγος της αποτυχίας του ήταν απρόβλεπτος), έτσι και σήμερα μπορεί βάσιμα κανείς να διαβλέψει ότι η κατρακύλα της χώρας δεν θα ανακοπεί ουσιωδώς αν τον διαδεχθεί στην πρωθυπουργία ο Παπανδρέου Γ΄.

Και οι δύο έχουν αξιοπρόσεκτα κοινά σημεία. Πρόκειται για πολιτικές μετριότητες, δίχως επεξεργασμένη άποψη για τη χώρα και, κυρίως, χωρίς πολιτικό θάρρος. Εκτοξεύθηκαν σε ηγετικά αξιώματα εξαιτίας του επωνύμου τους, όχι των ικανοτήτων τους ή κάποιου συμβολισμού που ενσάρκωνε η ηγεσία τους. Επαγγελματίες πολιτικοί, μεγάλωσαν σε προνομιούχες πολιτικές οικογένειες έχοντας διαμορφώσει ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα κόμματά τους και τους δημόσιους θεσμούς. Δεν έχουν βιωματική αίσθηση των προβλημάτων, δεν παθιάζονται με τον τόπο

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, τον συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους, αλλά τα ερμηνεύουν απλοϊκά ως αποτέλεσμα κακών κυβερνητικών επιλογών μόνο. Δεν βλέπουν ότι οι εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές συνήθως ερείδονται σε ένα υπόστρωμα ιστορικών νεοελληνικών εθισμών – αναξιοκρατίας, κομματισμού, πόλωσης, έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ανοχής της παρανομίας, φατριασμού, αρχηγισμού, κρατικού πατερναλισμού, τοπικισμού και θυματοποιητικού λαϊκισμού

Τριάντα πέντε χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, ξέρουμε πλέον ότι η νοοτροπία «φύγε εσύ, να ’ρθω εγώ κι όλα θα αλλάξουν» είναι φενάκη. Η διαφθορά δεν καταπολεμήθηκε επειδή έφυγε το ΠΑΣΟΚ και ήρθε η Ν. Δ. το 2004, γιατί η διαφθορά δεν είναι θέμα χρώματος των κυβερνώντων, αλλά βαθειών διοικητικών δομών και νοοτροπιών. Η ελλαδική επαρχία δεν θα αγκαλιάσει ξαφνικά τις ανεμογεννήτριες το 2009 επειδή αυτές θα προταθούν από τον μειλίχιο πρωθυπουργό Παπανδρέου, γιατί οι αντιδράσεις δεν έχουν να κάνουν τόσο με το ύφος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, όσο με τη βαθιά ριζωμένη νοοτροπία καχυποψίας και προστασίας τοπικών μικροσυμφερόντων. Πώς αλλάζουν αυτές οι νοοτροπίες; Κανείς δεν δείχνει να προβληματίζεται.

Συγκρίνετε την προεκλογική συνέντευξη Καραμανλή στις 29/2/2004 με την προεκλογική συνέντευξη Παπανδρέου στις 20/9/2009 (και οι δύο στην «Καθημερινή») και θα δείτε εντυπωσιακές ομοιότητες: ένας στρογγυλεμένος, προγραμματικά κενός, αλλά επικοινωνιακά «αισιόδοξος» λόγος· πληκτική φλυαρία για «διάλογο» · η αναπόφευκτη αναφορά στην «πολιτική βούληση» για ένα «άλλο κράτος» και μια «νέα αρχή». Λόγια του αέρα! Αυτό που απουσιάζει και από τους δύο ηγέτες είναι ακριβώς η ισχυρή βούληση – τα κότσια να εφαρμόσουν δύσκολες αλλά απαραίτητες αλλαγές, με πολιτικό κόστος. Η καραμανλική επανίδρυση του κράτους κατέληξε σε φάρσα, ενώ η παπανδρεϊκή βούληση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 εξανεμίστηκε τη στιγμή που συγκρούστηκε με το παγόβουνο του κρατικιστικού ΠΑΣΟΚ

Η τρίτη γενιά των Παπανδρέου ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Η τέταρτη υποθέτω ότι ήδη προπονείται. Δεδομένου ότι ο Παπανδρέου Γ΄ δεν είναι νέος στην εκτελεστική εξουσία, μπορούμε να εικάσουμε πώς θα πολιτευθεί: με πληθώρα εξωυπηρεσιακών συμβούλων, παρακάμπτοντας τους δημόσιους λειτουργούς (όπως στο υπουργείο Εξωτερικών) · με το βαθύ ΠΑΣΟΚ συσπειρωμένο γύρω του, πνίγοντας τις όποιες εκσυγχρονιστικές πρωτοβουλίες μεταρρυθμιστών υπουργών του· δίχως αυτοφυές πολιτικό ένστικτο, χωρίς κινητοποιό αρχή και αρθρωμένη στρατηγική, με περιορισμένα προσωπικά βιώματα της χώρας που κυβερνάει· χωρίς πάθος, αλλά με αναβλητικότητα και ισορροπισμούς. Οι ραφές που συγκρατούν το ΠΑΣΟΚ θα φανούν στην πρώτη μεγάλη κρίση που θα διαχειριστεί.

Αν ο κ. Παπανδρέου κατανοούσε βαθιά τον φαύλο κύκλο των προβλημάτων που ταλανίζουν τη χώρα, θα διακινδύνευε μια απλή, αδάπανη και βαθιά συμβολική κίνηση: θα δεσμευόταν ότι, ένα μήνα μετά την εκλογή του, ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων δεν θα είναι πολιτικώς επιλεγμένα πρόσωπα, αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης. Οποιος θέλει να κάνει ρήξεις, πρέπει πρώτα να διαρρήξει την παραδοσιακή σχέση του κυβερνώντος κόμματος με το κράτος, να δεθεί ο ίδιος στο κατάρτι της αξιοκρατίας και της ακομμάτιστης διοίκησης. Ετσι αρχίζει να λύνεται ο γόρδιος δεσμός του κομματισμού που πνίγει τη χώρα.

Φυσικά, δεν θα το κάνει. Ο κ. Παπανδρέου δεν έχει τη στόφα του ηγέτη των ρήξεων. Εχοντας μεγαλώσει στη σκιά του πατέρα του, δεν βρήκε ποτέ το θάρρος να διαπράξει συμβολική πατροκτονία: να χειραφετηθεί από τον πατέρα – αφέντη, να βρει τη δική του φωνή, να εμμείνει σε έναν νεωτερικό πολιτικό λόγο αισθητά διαφορετικό από τον παλαιοπασοκικό. Τα καναδοαμερικανικά και σουηδικά βιώματά του δεν τα έχει μεταβολίσει σε ρεαλιστική στρατηγική ρήξεων με τις βαθιές ελλαδικές νοοτροπίες. Παραμένουν ευσεβείς πόθοι και συνθήματα.

Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής πρωθυπουργός έρχεται. Η κατρακύλα θα συνεχιστεί, ο ρυθμός της ίσως διαφέρει…

* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@alba. edu. gr) είναι καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick.

http://news.kathimerini.gr

RESISTENCIA

Αντέχεται τόση (ιδιωτική) μοναξιά;

Ηθελε να βγάλει από πάνω του
το ψεύτικο φιλί
Γ. Τριάντης, Το ψεύτικο φιλί

Είναι αλήθεια ότι όλοι και όλα μάς σπρώχνουν να υιοθετήσουμε ένα ατομικό μοντέλο επιβίωσης. Η έκ-πτωση της πολιτικής ηθικής, η αποθέωση της κοινωνικής ανομίας, η διάβρωση των μικροκοινωνικών μορφωμάτων (παρέες, γειτονιά, σόι) έχουν πείσει πολλούς ότι ο μόνος τρόπος για να μην καταστούν αναλώσιμοι είναι να αρνηθούν τη συμμετοχή τους σε οποιαδήποτε συλλογική λειτουργία. Το δικαίωμα στη μη-συμμετοχή αναγορεύεται σε ύψιστη διακήρυξη αυτοπροστασίας από τα κομματικά, συνδικαλιστικά, εκκλησιαστικά, λογοτεχνικά, πανεπιστημιακά, επαγγελματικά κυκλώματα (εξουσία).

ΑΝ ΤΑ παραπάνω συνδυαστούν και με τον φόβο θυματοποίησης από την τρέχουσα και καλπάζουσα εγκληματικότητα, τότε το σύνθημα «ο καθένας σώζει τον εαυτό του, ο καθένας περιφρουρεί μόνος του τον ιδιωτικό του χώρο» θα προκαλέσει γενικευμένη αποστασιοποίηση.

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια επίσημη αναγνώριση της μοναδικότητας της ύπαρξης του καθενός, ούτε για έναν άκρατο εγωισμό ή εαυτουλισμό, αλλά για μια δικαιολογημένη αλλεργία στις «υποκινούμενες» μάζες και στα «ακούνητα κινήματα». Οποιος αποφασίζει να ζήσει πριν από όλα για τον ίδιο (και τον στενό του οικογενειακό κύκλο) δεν θέλει το κακό των άλλων. Απλώς πιστεύει ότι η ελευθερία του είναι ακριβώς το να μην εξαρτάται από τους όποιους «άλλους». Ταυτόχρονα αποδέχεται την προσωπική ευθύνη στην ορθή ή λαθεμένη διαχείριση των κινδύνων της ζωής και δεν κρύβεται πίσω από τις ευθύνες των τρίτων. Οταν η ανοιχτή κοινωνία κλείνει τις πόρτες της και οι θεσμοί και οι φορείς κοινωνικής αλληλεγγύης απλώς φλυαρούν, τότε η αυτονομία του προσώπου και του πολίτη συνιστά, όχι απλώς μια συγκυριακή λύση ανάγκης, αλλά ίσως και τη μόνη αξιοπρεπή στάση.

ΟΤΑΝ δεν μας αναγνωρίζουν και δεν μας εγγυώνται το ελάχιστο της ανθρώπινης ασφάλειας (τροφή, δουλειά, εκπαίδευση, ασφάλιση), τότε προς τι η προσήλωση στις έννοιες του κοινού καλού και του δημοσίου συμφέροντος;

ΤΟ ΠΑΛΙΟ σλόγκαν «εκτός από τον καπιταλισμό υπάρχει και η μοναξιά» έχει μετεξελιχθεί σε «και εκτός του καπιταλισμού πάλι μόνοι είμαστε».

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ (αν)αρμόδιοι αυτής της χώρας ας μελετήσουν καλά αυτή την πτυχή της κρίσης. Αν οι Ελληνες που πριν από καιρό πίστευαν ότι ο καθένας είχε και ένα δικαίωμα διεκδίκησης, σήμερα συνειδητοποιήσουν ότι το μόνο δικαίωμα που τους απέμεινε είναι αυτό της διά της απόσυρσης από τα κοινά σωτηρίας της ψυχής τους, τότε ό,τι και να ψηφίσουν στις εκλογές, η Μεγάλη Τρύπα της εθνικής μοναξιάς θ’ ανοίξει ακόμη πιο πολύ για να χωρέσει 11 εκατ. ατομικές μοναξιές.

 link

http://www.giannispanousis.gr/page.php?id=190