Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής έρχεται…

Tου Xαριδημου K. Tσουκα*

Ο λόγος και η πρακτική που υιοθετεί κάποιος ως αρχηγός της αντιπολίτευσης προοιωνίζονται συνήθως τον τρόπο που θα κυβερνήσει. Οπως δεν χρειάζονταν μαντικές ικανότητες να προβλέψει κανείς, πριν από έξι και πλέον χρόνια, ότι ο Καραμανλής Β΄ δεν θα έφερνε τον μεταρρυθμιστικό άνεμο ως πρωθυπουργός (αν και ο πάταγος της αποτυχίας του ήταν απρόβλεπτος), έτσι και σήμερα μπορεί βάσιμα κανείς να διαβλέψει ότι η κατρακύλα της χώρας δεν θα ανακοπεί ουσιωδώς αν τον διαδεχθεί στην πρωθυπουργία ο Παπανδρέου Γ΄.

Και οι δύο έχουν αξιοπρόσεκτα κοινά σημεία. Πρόκειται για πολιτικές μετριότητες, δίχως επεξεργασμένη άποψη για τη χώρα και, κυρίως, χωρίς πολιτικό θάρρος. Εκτοξεύθηκαν σε ηγετικά αξιώματα εξαιτίας του επωνύμου τους, όχι των ικανοτήτων τους ή κάποιου συμβολισμού που ενσάρκωνε η ηγεσία τους. Επαγγελματίες πολιτικοί, μεγάλωσαν σε προνομιούχες πολιτικές οικογένειες έχοντας διαμορφώσει ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα κόμματά τους και τους δημόσιους θεσμούς. Δεν έχουν βιωματική αίσθηση των προβλημάτων, δεν παθιάζονται με τον τόπο

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, τον συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους, αλλά τα ερμηνεύουν απλοϊκά ως αποτέλεσμα κακών κυβερνητικών επιλογών μόνο. Δεν βλέπουν ότι οι εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές συνήθως ερείδονται σε ένα υπόστρωμα ιστορικών νεοελληνικών εθισμών – αναξιοκρατίας, κομματισμού, πόλωσης, έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ανοχής της παρανομίας, φατριασμού, αρχηγισμού, κρατικού πατερναλισμού, τοπικισμού και θυματοποιητικού λαϊκισμού

Τριάντα πέντε χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, ξέρουμε πλέον ότι η νοοτροπία «φύγε εσύ, να ’ρθω εγώ κι όλα θα αλλάξουν» είναι φενάκη. Η διαφθορά δεν καταπολεμήθηκε επειδή έφυγε το ΠΑΣΟΚ και ήρθε η Ν. Δ. το 2004, γιατί η διαφθορά δεν είναι θέμα χρώματος των κυβερνώντων, αλλά βαθειών διοικητικών δομών και νοοτροπιών. Η ελλαδική επαρχία δεν θα αγκαλιάσει ξαφνικά τις ανεμογεννήτριες το 2009 επειδή αυτές θα προταθούν από τον μειλίχιο πρωθυπουργό Παπανδρέου, γιατί οι αντιδράσεις δεν έχουν να κάνουν τόσο με το ύφος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, όσο με τη βαθιά ριζωμένη νοοτροπία καχυποψίας και προστασίας τοπικών μικροσυμφερόντων. Πώς αλλάζουν αυτές οι νοοτροπίες; Κανείς δεν δείχνει να προβληματίζεται.

Συγκρίνετε την προεκλογική συνέντευξη Καραμανλή στις 29/2/2004 με την προεκλογική συνέντευξη Παπανδρέου στις 20/9/2009 (και οι δύο στην «Καθημερινή») και θα δείτε εντυπωσιακές ομοιότητες: ένας στρογγυλεμένος, προγραμματικά κενός, αλλά επικοινωνιακά «αισιόδοξος» λόγος· πληκτική φλυαρία για «διάλογο» · η αναπόφευκτη αναφορά στην «πολιτική βούληση» για ένα «άλλο κράτος» και μια «νέα αρχή». Λόγια του αέρα! Αυτό που απουσιάζει και από τους δύο ηγέτες είναι ακριβώς η ισχυρή βούληση – τα κότσια να εφαρμόσουν δύσκολες αλλά απαραίτητες αλλαγές, με πολιτικό κόστος. Η καραμανλική επανίδρυση του κράτους κατέληξε σε φάρσα, ενώ η παπανδρεϊκή βούληση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 εξανεμίστηκε τη στιγμή που συγκρούστηκε με το παγόβουνο του κρατικιστικού ΠΑΣΟΚ

Η τρίτη γενιά των Παπανδρέου ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Η τέταρτη υποθέτω ότι ήδη προπονείται. Δεδομένου ότι ο Παπανδρέου Γ΄ δεν είναι νέος στην εκτελεστική εξουσία, μπορούμε να εικάσουμε πώς θα πολιτευθεί: με πληθώρα εξωυπηρεσιακών συμβούλων, παρακάμπτοντας τους δημόσιους λειτουργούς (όπως στο υπουργείο Εξωτερικών) · με το βαθύ ΠΑΣΟΚ συσπειρωμένο γύρω του, πνίγοντας τις όποιες εκσυγχρονιστικές πρωτοβουλίες μεταρρυθμιστών υπουργών του· δίχως αυτοφυές πολιτικό ένστικτο, χωρίς κινητοποιό αρχή και αρθρωμένη στρατηγική, με περιορισμένα προσωπικά βιώματα της χώρας που κυβερνάει· χωρίς πάθος, αλλά με αναβλητικότητα και ισορροπισμούς. Οι ραφές που συγκρατούν το ΠΑΣΟΚ θα φανούν στην πρώτη μεγάλη κρίση που θα διαχειριστεί.

Αν ο κ. Παπανδρέου κατανοούσε βαθιά τον φαύλο κύκλο των προβλημάτων που ταλανίζουν τη χώρα, θα διακινδύνευε μια απλή, αδάπανη και βαθιά συμβολική κίνηση: θα δεσμευόταν ότι, ένα μήνα μετά την εκλογή του, ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων δεν θα είναι πολιτικώς επιλεγμένα πρόσωπα, αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης. Οποιος θέλει να κάνει ρήξεις, πρέπει πρώτα να διαρρήξει την παραδοσιακή σχέση του κυβερνώντος κόμματος με το κράτος, να δεθεί ο ίδιος στο κατάρτι της αξιοκρατίας και της ακομμάτιστης διοίκησης. Ετσι αρχίζει να λύνεται ο γόρδιος δεσμός του κομματισμού που πνίγει τη χώρα.

Φυσικά, δεν θα το κάνει. Ο κ. Παπανδρέου δεν έχει τη στόφα του ηγέτη των ρήξεων. Εχοντας μεγαλώσει στη σκιά του πατέρα του, δεν βρήκε ποτέ το θάρρος να διαπράξει συμβολική πατροκτονία: να χειραφετηθεί από τον πατέρα – αφέντη, να βρει τη δική του φωνή, να εμμείνει σε έναν νεωτερικό πολιτικό λόγο αισθητά διαφορετικό από τον παλαιοπασοκικό. Τα καναδοαμερικανικά και σουηδικά βιώματά του δεν τα έχει μεταβολίσει σε ρεαλιστική στρατηγική ρήξεων με τις βαθιές ελλαδικές νοοτροπίες. Παραμένουν ευσεβείς πόθοι και συνθήματα.

Ενας αποτυχημένος πρωθυπουργός φεύγει, ένας ανεπαρκής πρωθυπουργός έρχεται. Η κατρακύλα θα συνεχιστεί, ο ρυθμός της ίσως διαφέρει…

* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@alba. edu. gr) είναι καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick.

http://news.kathimerini.gr

Γκρεμίστε την Αθήνα

ΤΖΟΥΖΕΠ ΑΣΕΜΠΙΛΙΟ
Ο πολεοδόμος με την μπουλντόζα

Περιορισμός της επέκτασης και ελεύθεροι χώροι στην πόλη είναι η φιλοσοφία του Τζουζέπ Ασεμπίλιο (αριστερά) για τη Βαρκελώνη

«Ο ΘΕΟΣ είναι στις λεπτομέρειες». Με τη φράση του Λε Κορμπυζιέ αρχίζει την παράδοση των μαθημάτων Αρχιτεκτονικής στους φοιτητές του ο Τζουζέπ Ασεμπίλιο, ζητώντας τους «να διαβάζουν περισσότερα λογοτεχνικά και λιγότερα αρχιτεκτονικά βιβλία». Ο αρχιτέκτων που μεταμόρφωσε τη Βαρκελώνη, εισάγοντας στο καθημερινό
λεξιλόγιο της πόλης τον όρο «νεο-τριτογενής τομέας», αυτός που δεν δίστασε να γκρεμίσει μέσα σε 20 χρόνια όσα δεν τόλμησε κανείς να ισοπεδώσει σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, ο μηχανικός με τη φήμη του άτεγκτου μάνατζερ, απασχολεί από την περασμένη Κυριακή τη δημοσιότητακαθώς ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου
γνωστοποίησε ότι τού έχει αναθέσει σχέδια για την Ελλάδα. Η είδηση ξάφνιασε πολλούς,
εντός και εκτός ΠαΣοΚ, καθώς φαίνεται ότι η ιδέα περί μετάκλησης του Ασεμπίλιο στη χώρα μας ήταν ένα μυστικό του κ. Παπανδρέου. Σύμφωνα με συνεργάτες του καταλανού αρχιτέκτονα, με τους οποίουςσυνομίλησε «Το Βήμα», μέχρι στιγμής οι δύο άνδρες έχουν ανταλλάξει πολλές σκέψεις και ιδέες γύρω από τα δομικά προβλήματα των ελληνικών πόλεων (κυκλοφοριακό, περιβάλλον, έλλειψη ελεύθερων χώρων),
έχουν μιλήσει αρκετά τόσο για το πώς θα μπορέσουν να προωθηθούν καλύτερα οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δη η αιολικήόσο και για τα γενικότερα χωροταξικά προβλήματα που επηρεάζουν χρήσεις γης και δάση. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν συνεργάτες του Καταλανού, «επισήμως δεν υπάρχει τίποτε απολύτως» και συμπληρώνουν ότι «μένει να δούμε τι από όλα αυτά θα εξελιχθεί».

Στο μυαλό του πολεοδόμου: εκμετάλλευση του χώρου στο έπακρον

Μεγάλοι Έλληνες

 

….Διότι η ιατρική είναι, για να την χαρακτηρίσω με λίγα λόγια, επιστήμη των εντός του σώματος ερωτικών τάσεων προς πλήρωσιν και κένωσιν. Αυτός δε που επιτυγχάνει μεταξύ τούτων την διάγνωση του αξιέπαινου και του απρεπούς έρωτα, αυτός είναι ο άριστος ιατρός όσον αφορά την επιστήμη. Και πάλι ο προκαλών μεταβολή, ώστε ν’ αποκτήσει τούτο αντί του ενός τον άλλον έρωτα, και γνωρίζοντας τα μέσα ν’ αναπτύξει έρωτα σε εκείνα, στα οποία δεν υπάρχει, πρέπει όμως να υπάρξει, και ν’ αφαιρέσει πάλι τον ενυπάρχοντα, αυτός θα ήταν ικανός δημιουργός. Διότι οφείλει πράγματι να είναι σε θέση στα στοιχεία του σώματος που αλληλομάχονται με σφοδρότητα να καλλιεργεί φιλία και αμοιβαίο έρωτα….

 

….Την συμφωνία δε σε όλα αυτά τα στοιχεία εισάγει, όπως εκεί η ιατρική, έτσι και εδώ η μουσική, επειδή προκαλεί έρωτα και αμοιβαία ομόνοια. Είναι άρα η μουσική, σε ό,τι αφορά την αρμονία και τον ρυθμό, και πάλι επιστήμη των φαινομένων του έρωτος. Και στη μεν συγκρότηση της αρμονίας και του ρυθμού καθ’ εαυτή καμία δυσκολία δεν παρουσιάζει η διάγνωση των ερωτικών φαινομένων, ούτε υπάρχει εδώ με οποιαδήποτε μορφή ο διπλός έρωτας. Όταν όμως παραστεί ανάγκη ως προς τους ανθρώπους να χρησιμοποιήσει κάποιος τον ρυθμό και την αρμονία, είτε συνθέτοντας (αυτό το οποίο ονομάζουν μουσική σύνθεση), είτε εκτελώντας σωστά τις συντεθειμένες ήδη μελωδίες και τους στίχους (αυτό το οποίο ονομάσθηκε μόρφωση), τότε πλέον και δύσκολο είναι και έργο ικανού τεχνίτη. Διότι και πάλι επανερχόμαστε στο ίδιο αξίωμα: απέναντι μεν των ηθικών ανθρώπων και προς τον σκοπό να καταστούν ηθικότεροι όσοι δεν είναι ακόμη, πρέπει να φαίνεται κάποιος ευχάριστος και να προστατεύει τον έρωτα τούτων, και αυτός είναι ο ωραίος, ο Ουράνιος, ο Έρως της Ουρανίας της Μούσας….

 

…Κακοήθης δε είναι ο εραστής που ανέφερα, ο πάνδημος, που το σώμα μάλλον αγαπά και όχι την ψυχή. Διότι ούτε καν σταθερός είναι, αφού και το πράγμα που αγαπά δεν είναι σταθερό. Μόλις παρέλθει του σώματος η ανθηρότητα, αυτή ακριβώς που είχε ποθήσει, κάνει φτερά και φεύγει, αφού καταπατήσει πλήθος λόγια και υποσχέσεις. Ενώ του ήθους, όταν είναι αξιόλογο, ο εραστής μένει σταθερός σε όλη τη ζωή, συγχωνευμένος όπως είναι με κάτι σταθερό…

http://greatgreeks.skai.gr/

«Δέσποτα, μέμνησο του Βαλεντίνου!».

Actually, “It’s the System, Stupid”

by Rick Wolff

At the capitalist system’s core lies its central conflict.  On one side, corporate boards of directors pursue ever more surplus extracted from productive workers.  On the other side, workers seek ever more wages and benefits and better working conditions that reduce the surplus available to employers.  Perpetual class conflict results between capitalists and workers over the size of that surplus.  The conflict’s form varies from hidden to open and from mild to violent.

Boards of directors continually find ways to reduce wages.  Yet they complain when consumers whose wages fall cannot then buy all the commodities that capitalists need to sell to them.  Indeed, insufficient consumption often contributes to causing or worsening a recession.  The contradiction here is one that many capitalists seem unable to see, let alone trace to the class structure of capitalist production and its resulting conflict.

Workers continually seek to improve their incomes, benefits, and job conditions.  Yet they confront employers who respond by outsourcing jobs to cheaper or more subservient workers or by eliminating jobs through automation, even at the cost of jeopardizing commodity sales to workers, leading to or worsening recessions.  The contradiction here — workers who achieve gains risk losing their jobs — underlies another of capitalism’s systemic conflicts.  As discussed further below, were workers to become their own collective boards of directors, they would not likely reduce wages or outsource jobs.  Workers appropriating their own surpluses would accompany automation with serious job retraining and transitional support to displaced workers — rarely done when capitalist boards of directors automate.

Conflict between corporate directors and productive workers helped to produce both the wage stagnation of the last 25 years and the resulting surplus bubble that swelled and then burst in 2008.  Class conflict has always contributed to capitalism’s systemic instability.  Figure 1 below, prepared by the Center on Budget and Policy Priorities, records the many post-1945 US recessions.  Capitalism’s instability was a constant, even though national politics and culture changed repeatedly after 1945, as the Cold War flared and ebbed.  Capitalism’s class structure kept hammering its rhythm of boom and bust cycles into our lives.

Each recession since 1948 cost millions of lost jobs that hurt the workers involved, their families, neighbors, and communities (including their employers).  Large portions of productive capacity (machines, equipment, offices, stores) were idled: output worth billions that might have been produced never was because of recession.  Had that output been produced and used to alleviate social problems (poverty, homelessness, inadequate childcare, deteriorated infrastructure, etc.), we would be living in a very different country.  Recessions always cut revenues for local, state, and federal governments, forcing reductions in public education, health care, and so on.  Recurring instability mocks as well as invalidates all that noise about “capitalist efficiency.”

It would be reasonable to identify, investigate, and publicly discuss every possible cause of such instability.  The goals would be to offset, moderate, or eliminate its effects or, better yet, the instability itself.  But a taboo blocks consideration of one such cause, namely capitalism’s class structure.  For the last half-century, analyses and policies debated by most business, political, academic, and even labor leaders avoided connecting economic instability to capitalism’s class structure.  Instead, many faulted politicians (blaming Democrats or Republicans), unions, or big business.  Others focused on human weaknesses (“greed,” “irresponsible” borrowing, etc.).  Still others blamed inadequate state “regulation” of private business.  With most analyses blind to class structure as a cause, change in the class structure of production rarely figured in proposed solutions for capitalist instability.

The policies actually debated are all variations of (1) US state responses to the 1930s Great Depression and (2) Japanese state interventions in its long post-1990 recession.  Proposed state actions in today’s global recession include “bailouts” of selected industries (especially finance); (re)regulations of enterprises and markets; central bank reductions in interest rates and expansions of money supplies; and federal tax cuts and “stimulus” spending.  Such interventions sometimes helped the US through past recessions.  They never solved the basic problem of recurring recessions.

Class struggles often provoke capitalism’s cyclical booms and busts.  The more severe recessions bring state interventions and regulations to help capitalists survive capitalism’s convulsions.  Once the immediate economic crisis is past, capitalists proceed to undo state interventions again.  So long as capitalists appropriate surpluses, they always use them to evade, weaken, or destroy state interventions that constrain them.  Meanwhile they try to keep public debate and policy away from systemic solutions to recurring recessions.

And so, capitalist cycles recur.  Each economic cycle imposes huge painful social costs.  In a parallel ideological cycle, most politicians, mass media, and academics swing ridiculously between hyped celebrations of deregulation and (re)regulation as “the solution to our economic problems.”

Capitalism’s instability is systemic.  To address it without considering systemic change is to continue the history of failure to “solve” that instability.  Capitalism’s core class conflict between workers and boards of directors was never fundamentally changed by state bailouts, (re)regulations, or monetary and fiscal policies.  Capitalism’s class structure is likewise not systemically changed even if we replace boards of directors privately elected by shareholders with boards of state officials instead.  State capitalism (USSR), too, not just private capitalism (USA), displayed instabilities driven by class conflicts between surplus producers and appropriators.  Notwithstanding differences between the instabilities of state and private capitalism, both still yielded inefficiencies and wastes that each so assiduously documented in the other.

One possible systemic change eliminates capitalist class conflict by reorganizing enterprises to position productive workers as their own collective board of directors, thereby removing one key cause of capitalist instability.  Such post-capitalist boards’ decisions (about technical change, capital accumulation, wages, and so forth) would differ markedly from capitalist boards’ decisions.  Post-capitalist boards of directors would differ from capitalist boards in their relations to the state as well.  A systemically post-capitalist economy would have its instability problems, but they too would differ from capitalism’s.

The point is not that this systemic change is the only one that could (or could alone) seriously address capitalism’s instability.  The goal here is to expose the widespread — and politically self-defeating — refusal, even on the left, to acknowledge such systemic causes.  The center and the right will forever debate and oscillate between non-systemic causes and policies (bailouts, regulations, stimuli, etc.).  The left’s unique contribution could and should be to insist that systemic solutions — e.g., changed class structure of enterprises — be part of public discussion and public policy.

http://www.mrzine.monthlyreview.org/wolff311208.html

---

Rick Wolff is Professor of Economics at University of Massachusetts at Amherst. He is the author of many books and articles, including (with Stephen Resnick) Class Theory and History: Capitalism and Communism in the U.S.S.R. (Routledge, 2002) and (with Stephen Resnick) New Departures in Marxian Theory (Routledge, 2006).   Be sure to check out the video of Rick Wolff’s lecture “Capitalism Hits the Fan: A Marxian View”: <vimeo.com/1962208>.

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!!!!!!

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ…

VIOLENCE ON GAZA

ΠΟΣΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΓΟΙ

Γύρω απο τους Μάγους που προσκύνησαν στη Βηθληεέμ,η πρωτοχριστιανική παραδοση εμφανίζεται κάπως συγκεχυμένη.Για την ύπαρξη των προσκυνητών κάνει λόγο μονο ένα απο τα τέσσερα Ευαγγέλια.Σύμφωνα με την εκδοχή του Ματθαίου,μάγοι έφτασαν απο την Ανατολή στα Ιεροσόλυμα…

Σύμφωνα με το Κατα Λουκάν ευαγγέλιο…αυτοί που πληροφορήθηκαν πρώτοι το χαρμόσυνο γεγονός ήταν ποιμένες.Την ίδια ώρα,μια ουράνια στρατιά υμνούσε το Θεό…το Ευαγγέλιο αυτό όχι μόνο δεν περιλαμβάνει λέξη για μάγους,αλλά μοιάζει σαφως να του αποκλείει….

Στη χριστιανική παράδοση και μάλιστα την εικονογραφική,βρέθηκε τρόπος να συμβιβαστούν οι δύο διαφορετικές εκδοχές .Στον τόπο της γέννησης παριστάνονται μαζί μάγοι και ποιμένες.  

Η ταυτότητα των μάγων προκάλεσε απο νωρίς πολλές συζητήσεις .Στο ελληνικό λεξιλόγιο ,η λέξη μάγος είχε εκείνη την εποχή διάφορες σημασίες.Οπως όλοι γνώριζαν,μάγοι αποκαλούνταν οι ιερείς των Περσών.Μάγοι χαρακτηρίζονταν όμως και οι κάθε λογής γητευτές …οι μάγοι που προσκύνησαν στη Βηθλεέμ σύμφωνα με την προφανέστερη υπόθεση είναι οτι επρόκειτο για Πέρσες ιερείς.Ορισμένοι πρώιμοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς,όπως ο Ιουστίνος και ο Τερτυλλιανός,θυμήθηκαν έναν απο τους Ψαλμούς στον οποίο γίνεται λόγος για βασιλείς της Σάβα,που φέρνουν δώρα υποτέλειας στον κυρίαρχο του κόσμου…Οι μάγοι θα ήταν λοιπόν βασιλείς απο τη Αραβία.Η ερμηνεία αυτή εξηγεί μάλιστα γιατί έσπευσαν να συναντηθούν με τον Ηρώδη,τον τοπικό ηγεμόνα.Προφανώς έτσι απαιτούσε το βασιλικό πρωτόκολλο.

Αλλοι συγγραφείς στάθηκαν περισσότερο στην τέχνη των μάγων και άλλοι χριστιανοί σχολιαστές έδειξαν ενδιαφέρον και για τα δώρα.

Εκείνο που δεν φαίνεται να αμφισβητήθηκε ιδιαιτέρως ήταν ο αριθμός των μάγων.Παρά τις διαφωνίες τους σε πλείστα όσα θέματα, σχολιαστές και πιστοί θεωρούσαν και θεωρούν δεδομένο ότι οι μάγοι ήταν τρεις.Η παλαιότερη σχετική μαρτυρία δεν είναι πάντως πολύ παλαιά.Μας πηγαίνει πίσω στο μέσον του τρίτου αιώνα, σε ένα σύγγραμμα του Ωριγένη.Απο τότε η υπόθεση αυτή αρχίζει να εδραιώνεται.Τρεις μάγοι, τρεις σοφοί ή τρεις βασιλείς.   

Να όμως που ο μύθος των μάγων έχει ένα αδύνατο σημείο.Μια μικρή λεπτομέρεια αφήνει τον μίτο να ξετυλιχτεί σχεδόν χωρις δυσκολία .Διότι ο Ματθαίος, ο μόνος ευαγγελιστής που αναφέρεται στο περιστατικό, είναι σαφής στην απλότητα της διήγησής του.Στη Βηθληεέμ δεν έφτασαν τρείς μάγοι, αλλά μάγοι απο ανατολών.Ο μικρός αριθμός που τους  αποδίδεται στην παράδοση οφείλεται σε παρεξήγηση.Εφόσον προσέφεραν τρία δώρα, θα ήταν τρείς και οι μάγοι : κάθε μάγος και το δώρο του.Σχεδόν κανείς δεν μοίαζει να πρόσεξε ότι σύμφωνα με τον Ματθαίο, οι μάγοι δεν κρατούσαντα δώρα στα χέρια τους.Φτάνοντας στον Ιησού, άνοιξαν τους θησαυρούς τους και τα έβγαλαν απο μέσα (2:11).Ο πληθυντικός με τον οποίο δηλώνει ο ευαγγελιστης αφήνει να διαφανεί το πλήθος τους.Παρόμοιο με το πλήθος που υπαινίσσεται ο Λουκάς όταν μνημονεύει τους αγγέλους στον ουρανό παρόμοιο με το πλήθος των ανώνυμων βοσκών.Κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι οτι οι άγγελοι ή οι ποιμένες ήταν τρείς…   

Δημήτρης Κυρτάτας

ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 

μύθοι και θρύλοι απο τον κόσμο των πρωτων χριστιανων(εκδ.ΑΓΡΑ)

Fair Play

…………………………………………………………………………………………
κι ὅμως σ᾿ τὸ λέγαν οἱ γονεῖς σου «ἄσ᾿ τα σὺ
πάντα θὰ βρίσκονται στὸν κόσμο ἄλλα κωθώνια».

Πάντοτε ὁ καπιταλισμὸς βρίσκει περάσματα
καὶ ξεπερνᾶ τὶς δύσκολες τὶς κρίσεις.
Κι ἕνα πρωί: «Ἀπαγορεύονται τὰ ἄσματα
καὶ κοπιάστε στὸ τμῆμα γιὰ ἀνακρίσεις».

Τώρα νὰ σπάσεις δὲν μπορεῖς πιά, σὲ χρωμάτισαν
καὶ σ᾿ ἔχουν σὰν τὸν ποντικὸ μέσα στὴ φάκα
καὶ δὲν ξεφεύγεις ἀπὸ τοῦ χαφιὲ τὸ μάτι σὰν
συναναστρέφεσαι τὸν καθ᾿ ἕνα μαλάκα.

Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὴ μάνα σου τὴν ἅγια
σ᾿ ἐνοχλοῦσε καὶ σένα τὸ κατεστημένο,
δὲν εἶδες γύρω σου χιλιάδες τὰ ναυάγια
δὲν τὸ χαμπάρισες πὼς τὸ παιχνίδι ἦταν στημένο.

Μ.ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ