ART AND ILLUSIONS – Palazzo Strozzi 16/10/09-24/01/10 Firenze

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΛΑΣΠΗ

“Είναι αυτό το σπίτι …,σε κάνει να νιώθεις αλλιώς….’’,λέει σε κάποια στιγμή το ένα απο τα τρία πρόσωπα του έργου προσπαθώντας να δοκαιολογήσει μια ακατανόητη παρόρμησητου.Ίσως λοιπόν, πράγματι, να είναι αιτία αυτό το σπίτι που οι ήρωες της ιστορίας, μολονότι αισθάνονται αυτοκυρίαρχοι και υπεύθυνοι για τις επιλογές και αποφάσεις τους, μοίαζουν έρμαια μιας άγνωστης δύναμης.

Είναι το βάρος απο τις παλιές ζωές όσων κατοίκησαν κάποτε εκεί ;

Είναι τα μικρά όντα πίσω απο τη κόκκινη πόρτα ;

Ή μήπως όλοι αυτοί οι κρυμμένοι υπάνθρωποι στους θάμνους του φράχτη τους ;

 Ό,τι κι αν συμβαίνει τα τρία πρόσωπα δέχονται,ολοφάνερα μια επιρροή.

Αλλάζουν κι εξελίσσονται , τελικά μάλιστα αποδεικνύονται ευκολόπλαστοι.Σα λάσπη.

Γλιστρούν, βουτάνε, λερώνονται.Φτεροκοπούν για να ξεκολλήσουν, και πάνω σε τούτη την προσπάθεια μπορεί να φαίνονται παράξενοι, σκληρόκαρδοι ή και γελοίοι. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε να κάνουμε με κοινούς ανθρώπους, καμωμένους απο τα ίδια υλικά που είμαστε φτιαγμένοι όλοι, την ίδια λάσπη.

Χώμα και νερό.   

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

Θεατρο οδού Κεφαλληνίας.

War, children, it’s just a shot away, it’s just a shot away

“Gimme Shelter”, The Rolling Stones, 1969 LP “Let it Bleed”

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ…

HAROLD PINTER

PARKOUR – Στάσεις, Παραβάσεις, Ελιγμοί

Παντελής Λαζαρίδης

“Το ξεκάρφωτο PARKOUR, πρόσφατος νεολογισμός, εφεύρημα για να χαρακτηρίσει μια σχεδόν (ίσως και ακραία) αθλητική δραστηριότητα μέσα στην ωμότητα του αστικού περιβάλλοντος, μου ταίριαξε ως μεταστροφή. Μια αυθαίρετη κατασκευασμένη λέξη από το γαλλικό parcours που σημαίνει την πορεία, την διαδρομή, αλλά που η ίδια δεν σημαίνει καθόλου αυτό, αφού εκφράζει μια δραστηριότητα που βιάζει τη συνέχεια και αναιρεί την έννοια της διαδρομής.

Μου φάνηκε ότι μπορεί να προτείνει (και πάντως να διευκολύνει) πρόσθετες ερμηνείες για τα έργα και για την έκθεση, που όλη μαζί στήθηκε σαν ένα έργο. Μου ταίριαξε κυρίως η δυνατότητα της αναφοράς τόσο στη συνεχή ριψοκινδύνευση -που έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζει το είδος της δημιουργικής δράσης που μ’ ενδιαφέρει- όσο και στη διαρκή κινητικότητα του προσωπικού και εσωτερικού μέσα στη Δημόσια σφαίρα και κατ’ επέκταση η έμμεση έστω αναφορά στα κοινά.Στα έργα της τελευταίας περιόδου η μεταστροφή διευκολύνεται από το ψηφιακό περιβάλλον και οι ποιότητες και νοηματοδοτήσεις προκύπτουν από τις δυνατότητες μιας απειρίας μίξεων. Τα έργα είναι ενδιάμεσες διαμεσολαβήσεις, προτείνουν ένα πλαίσιο εκδοχών αλλά το πεδίο είναι ανοιχτό και για άλλες εκδοχές και ερμηνείες και μπορεί να οδηγήσει σε παρεμβάσεις διαδραστικές.

Η κλωνοποιητική δυνατότητα των ψηφιακών τεχνικών ακυρώνει την έννοια της «καταστροφής» του έργου, υπονομεύει την ιδέα του «πρωτοτύπου» και καταργεί την αξία του «μοναδικού». Αντίθετα οι «παραλλαγές» και τα «αντίγραφα» επανακαταξιώνονται ως αυθεντικά και το έργο γίνεται «μητρώο» ή «αρχείο» όμοιων έργων, μια γεννήτρια απειρίας αυθεντικών «εξίσου έργων». Πιστεύω ότι σ’ αυτό το πλαίσιο η συζήτηση για «το πολιτικό στην τέχνη» μπορεί να εμπλουτιστεί με νέα επιχειρήματα, με επιχειρησιακά ερείσματα, και δυνατότητες εφαρμογών που να καταργούν το «απρόσιτο στην τέχνη» ως ιδεολογική μορφή που συντηρεί τις γνωστές διακρίσεις και διαμορφώνει τους όρους λειτουργίας της «αγοράς». Αυτοί οι όροι για την καταξίωση και διακίνηση των έργων τέχνης στηρίζονται σε αντίθετο αξιακό σύστημα, όπου κυριαρχούν οι ιδέες του «πρωτοτύπου», του «μοναδικού», του «ευπώλητου», του ανταλλάξιμου, της «επένδυσης» και της «κατοχής», που συχνά συνδέεται με την κοινωνική θέση.

Η επιλογή να αναρτηθούν τα έργα με τη μορφή roll-tops, σε αλλεπάλληλα επίπεδα, αποτελεί πρόταση συμπληρωματικής χρήσης, η οποία βέβαια αποσπά τα έργα από το βάθρο του συμβόλου, και συνδυάζεται τόσο με την διαδραστική δυνατότητα που δίνεται στο θεατή-χρήστη καθώς και με την πρόθεση δημιουργίας ενός μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος, ως συνολικού «μετά-έργου», μέσα στο οποίο υπάρχουν τα επιμέρους έργα και οι θεατές.”

Μουσειο Μπενάκη, κτίριο Πειραιώς

ΛΙΩΜΕΝΟ ΒΟΥΤΥΡΟ

 

Πρόκειται για ένα έργο διδακτικό και ψυχωφέλιμο,καθώς υποβάλλει κρίσιμα ερωτήματα στον θεατή,όπως

Ένα φιλί κι ένας αποχαιρετισμός μπορούν να είναι σύνεργοι σ ένα φόνο?

Μήπως στις ταβέρνες τα φαγητά σερβίρονται μέσα σε πιάτα πεθαμένων?

Όταν φρενάρουμε στα φανάρια μήπως περνούν απο μπροστά μας μερικοι μελλοθάνατοι?

Είναι χρήσιμο πράγμα οι τύψεις?

Η μοίρα,το άφευκτο πεπρωμένο και η τυχαιότης συνεργάζονται πράγματι μεταξύ τους

για να στραπατσάρουν τον άνθρωπο, ή μήπως αποτελούν ένα αφελές γήινο επινόημα?

Αληθεύει πως στα ξενοδοχεία κυκλοφορούν νεκροκρέβατα?

Τα πρόβατα κάνουν βη βη ή μπέε μπέε?

Είναι αλήθεια ή μήπως πρόκειται απλώς για μια τρομοκρατική φήμη,

ότι όλοι μας υπάρχουμε μέσα σε μια μεγάλη ιστορία, την οποία δεν τη

 μαθαίνουμε ποτέ ολόκληρη?

ΥΓ.

Εξαιρετική η ερμηνεία της Ελενας Μαυρίδου!! 

Θέατρο ΧΩΡΑ

Περί έρωτος και αγάπης…

Biggus Dickus

Monty Python’s Life of Brian,1979

STREET ART AND THE WAR ON TERROR