Παγκόσμια ημέρα Ψυχικής Υγείας

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τοιχαλάκια τριγύρω και κήπος στη μέση

με ξερόχορτα και φως που καίει σιγανά το

άσπρο χώμα του. Είν’ ένα φως που ξέρει τί θα

πει γιαλός. Ανασαίνεις τα χόρτα του κήπου.

Σαν αγγίζεις την κόμη σου, διώχνεις τη μνήμη

Της χλωρίδας.

                        Πολλά ώριμα φρούτα που πέφταν

είδα… ολόγλυκα… σ’ ένα χορτάρι που ξέρω

πέφταν με δυνατό γδούπο… Εσύ όμοια πετιέσαι

σαν σκιρτάει εντός σου το αίμα. Κουνάς το κεφάλι,

σαν να γίνεται γύρω σου θαύμα μεγάλο,

ενώ το θαύμα είσαι εσύ. Έχουν γεύση γλυκιά και

σένα τα μάτια· μιά θερμή θύμηση βγάζουν.

Ακούς. Τα λόγια, που ακούς, σ’ αγγίζουνε μόλις.

Λάμπει μιά σκέψη στο πρόσωπο το γαλήνιο,

και στους ώμους σου λάμπει το φως της θαλάσσης.

Στην όψη έχεις σιωπή που ακουμπά την καρδιά σου

με βαρύ χέρι, και στάλα τη στάλα ο πόνος

σε τρυπάει σα χυμός απ’ τα φρούτα τού τότε.

Cesare Pavese

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Κεντρωτής

M.C.ESCHER

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ

Μπορεί τελικά το αδύνατο να αποτυπωθεί; Δεν είμαι σίγουρος ποια είναι η απάντηση. Αυτό που βλέπουμε παρατηρώντας μια από τις σχε­τικές λιθογραφίες του Escher είναι μια συνεπή δισδιάστατη αναπαράσταση που ανθίσταται στο να εκληφθεί από το νου ως αποτύπωση ενός δυνατού τρισδιάστατου κόσμου. Είναι η ανασυγκρότηση της δισδιάστατης εικόνας ως αναπαράσταση ενός τρισδιάστατου χώρου που είναι αδύνατη. Κόσμοι σαν κι αυτούς που απεικονίζουν τα έργα του Escher είναι αδύ­νατοι σε σχέση με τη δική μας τρισδιάστατη εποπτεία του χώρου. Το εάν είναι δυνατοί σε σχέση με την τρισδιάστατη εποπτεία των συμ­μετεχόντων σε αυτούς είναι ένα σύνθετο πρό­βλημα, η απάντηση στο οποίο ποικίλλει από έργο σε έργο. Το σίγουρο είναι ότι το δυνατό και το αδύνατο στα έργα του Escher εξαρτώ­νται από τη διάκριση μεταξύ του παρατηρητή που βλέπει το αδύνατο όλον και του συμμετέ­χοντα που βλέπει το δυνατό μέρος. Το πλαίσιο αυτό καθορίζει το πώς δυνατά μέρη μπορούν να συντεθούν σε ένα αδύνατο όλον. Εμείς οι φιλόσοφοι θα βλέπαμε στα έργα του Escher τη δικαίωση της θέσης περί θεωρητικής φόρτι­σης της παρατήρησης. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι η παρατήρηση ανθίσταται στην θεω­ρητική ερμηνεία. Ακόμα και όταν ανασυγκρο­τήσουμε αυτό που βλέπουμε ώστε να αρθεί η αίσθηση της παρατήρησης μιας αδύνατης κατάστασης, η αδύνατη αυτή κατάσταση μας κοιτάει κατάματα. Ίσως τελικά, η λεγόμενη θεωρητική φόρτιση της παρατήρησης να είναι ένας ακόμα φιλοσοφικός μύθος.

Η αποτύπωση μιας αδύνατης κατάστασης δεν την κάνει δυνατή. Αναδεικνύει όμως τη σχετικότητα της αδυνατότητας. Με λίγες ίσως

εξαιρέσεις που τελικά αποτελούν τα όρια της ίδιας μας της δυνατότητας να κατανοούμε οτιδήποτε. Η πιο αγαπημένη μου λιθογραφία του Escher είναι το Χέρια που Σχεδιάζουν (λι­θογραφία, 1948).

Αναδεικνύει μια από τις παραπάνω εξαι­ρέσεις στη σχετικότητα της αδυνατότητας. Δεν μπορώ παρά να την θαυμάζω απεριόριστα, αλλά δεν μπορώ επίσης παρά να πιστεύω ότι απεικονίζει κάτι το απολύτως αδύνατο. Δεν εί­ναι παρά μια εξαίσια εικόνα που είναι αδύνατο να απεικονίζει κάτι δυνατό να συμβεί. Τη στιγ­μή που την κατανοώ, κατανοώ ότι εξαπατώ τον εαυτό μου. Και ευχαριστώ απεριόριστα τον Escher γι’ αυτό.

  Στάθης Ψύλλος

ΛΑΣΠΗ

“Είναι αυτό το σπίτι …,σε κάνει να νιώθεις αλλιώς….’’,λέει σε κάποια στιγμή το ένα απο τα τρία πρόσωπα του έργου προσπαθώντας να δοκαιολογήσει μια ακατανόητη παρόρμησητου.Ίσως λοιπόν, πράγματι, να είναι αιτία αυτό το σπίτι που οι ήρωες της ιστορίας, μολονότι αισθάνονται αυτοκυρίαρχοι και υπεύθυνοι για τις επιλογές και αποφάσεις τους, μοίαζουν έρμαια μιας άγνωστης δύναμης.

Είναι το βάρος απο τις παλιές ζωές όσων κατοίκησαν κάποτε εκεί ;

Είναι τα μικρά όντα πίσω απο τη κόκκινη πόρτα ;

Ή μήπως όλοι αυτοί οι κρυμμένοι υπάνθρωποι στους θάμνους του φράχτη τους ;

 Ό,τι κι αν συμβαίνει τα τρία πρόσωπα δέχονται,ολοφάνερα μια επιρροή.

Αλλάζουν κι εξελίσσονται , τελικά μάλιστα αποδεικνύονται ευκολόπλαστοι.Σα λάσπη.

Γλιστρούν, βουτάνε, λερώνονται.Φτεροκοπούν για να ξεκολλήσουν, και πάνω σε τούτη την προσπάθεια μπορεί να φαίνονται παράξενοι, σκληρόκαρδοι ή και γελοίοι. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε να κάνουμε με κοινούς ανθρώπους, καμωμένους απο τα ίδια υλικά που είμαστε φτιαγμένοι όλοι, την ίδια λάσπη.

Χώμα και νερό.   

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

Θεατρο οδού Κεφαλληνίας.

ΕΞ’ ΑΦΟΡΜΗΣ ΧΑΪΚΟΥ

Ο Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού
σας προσκαλεί
στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της

 

Κάπης Τζιώρκα

με θέμα

ΕΞ’ ΑΦΟΡΜΗΣ ΧΑΪΚΟΥ

 

τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009 και ώρα 8:00 μ.μ.
στον εκθεσιακό χώρο
του Πνευματικού & Πολιτιστικού Κέντρου
του Δήμου Χολαργού
Περικλέους 55, τηλ.: 2106511758

Διάρκεια έκθεσης: 19-26 Ιανουαρίου 2009
Ώρες λειτουργίας: 10:00-13:00 & 18:00-21:00

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!!!!!!

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ…

HAROLD PINTER

PARKOUR – Στάσεις, Παραβάσεις, Ελιγμοί

Παντελής Λαζαρίδης

“Το ξεκάρφωτο PARKOUR, πρόσφατος νεολογισμός, εφεύρημα για να χαρακτηρίσει μια σχεδόν (ίσως και ακραία) αθλητική δραστηριότητα μέσα στην ωμότητα του αστικού περιβάλλοντος, μου ταίριαξε ως μεταστροφή. Μια αυθαίρετη κατασκευασμένη λέξη από το γαλλικό parcours που σημαίνει την πορεία, την διαδρομή, αλλά που η ίδια δεν σημαίνει καθόλου αυτό, αφού εκφράζει μια δραστηριότητα που βιάζει τη συνέχεια και αναιρεί την έννοια της διαδρομής.

Μου φάνηκε ότι μπορεί να προτείνει (και πάντως να διευκολύνει) πρόσθετες ερμηνείες για τα έργα και για την έκθεση, που όλη μαζί στήθηκε σαν ένα έργο. Μου ταίριαξε κυρίως η δυνατότητα της αναφοράς τόσο στη συνεχή ριψοκινδύνευση -που έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζει το είδος της δημιουργικής δράσης που μ’ ενδιαφέρει- όσο και στη διαρκή κινητικότητα του προσωπικού και εσωτερικού μέσα στη Δημόσια σφαίρα και κατ’ επέκταση η έμμεση έστω αναφορά στα κοινά.Στα έργα της τελευταίας περιόδου η μεταστροφή διευκολύνεται από το ψηφιακό περιβάλλον και οι ποιότητες και νοηματοδοτήσεις προκύπτουν από τις δυνατότητες μιας απειρίας μίξεων. Τα έργα είναι ενδιάμεσες διαμεσολαβήσεις, προτείνουν ένα πλαίσιο εκδοχών αλλά το πεδίο είναι ανοιχτό και για άλλες εκδοχές και ερμηνείες και μπορεί να οδηγήσει σε παρεμβάσεις διαδραστικές.

Η κλωνοποιητική δυνατότητα των ψηφιακών τεχνικών ακυρώνει την έννοια της «καταστροφής» του έργου, υπονομεύει την ιδέα του «πρωτοτύπου» και καταργεί την αξία του «μοναδικού». Αντίθετα οι «παραλλαγές» και τα «αντίγραφα» επανακαταξιώνονται ως αυθεντικά και το έργο γίνεται «μητρώο» ή «αρχείο» όμοιων έργων, μια γεννήτρια απειρίας αυθεντικών «εξίσου έργων». Πιστεύω ότι σ’ αυτό το πλαίσιο η συζήτηση για «το πολιτικό στην τέχνη» μπορεί να εμπλουτιστεί με νέα επιχειρήματα, με επιχειρησιακά ερείσματα, και δυνατότητες εφαρμογών που να καταργούν το «απρόσιτο στην τέχνη» ως ιδεολογική μορφή που συντηρεί τις γνωστές διακρίσεις και διαμορφώνει τους όρους λειτουργίας της «αγοράς». Αυτοί οι όροι για την καταξίωση και διακίνηση των έργων τέχνης στηρίζονται σε αντίθετο αξιακό σύστημα, όπου κυριαρχούν οι ιδέες του «πρωτοτύπου», του «μοναδικού», του «ευπώλητου», του ανταλλάξιμου, της «επένδυσης» και της «κατοχής», που συχνά συνδέεται με την κοινωνική θέση.

Η επιλογή να αναρτηθούν τα έργα με τη μορφή roll-tops, σε αλλεπάλληλα επίπεδα, αποτελεί πρόταση συμπληρωματικής χρήσης, η οποία βέβαια αποσπά τα έργα από το βάθρο του συμβόλου, και συνδυάζεται τόσο με την διαδραστική δυνατότητα που δίνεται στο θεατή-χρήστη καθώς και με την πρόθεση δημιουργίας ενός μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος, ως συνολικού «μετά-έργου», μέσα στο οποίο υπάρχουν τα επιμέρους έργα και οι θεατές.”

Μουσειο Μπενάκη, κτίριο Πειραιώς

Περί έρωτος και αγάπης…