ΛΑΣΠΗ

“Είναι αυτό το σπίτι …,σε κάνει να νιώθεις αλλιώς….’’,λέει σε κάποια στιγμή το ένα απο τα τρία πρόσωπα του έργου προσπαθώντας να δοκαιολογήσει μια ακατανόητη παρόρμησητου.Ίσως λοιπόν, πράγματι, να είναι αιτία αυτό το σπίτι που οι ήρωες της ιστορίας, μολονότι αισθάνονται αυτοκυρίαρχοι και υπεύθυνοι για τις επιλογές και αποφάσεις τους, μοίαζουν έρμαια μιας άγνωστης δύναμης.

Είναι το βάρος απο τις παλιές ζωές όσων κατοίκησαν κάποτε εκεί ;

Είναι τα μικρά όντα πίσω απο τη κόκκινη πόρτα ;

Ή μήπως όλοι αυτοί οι κρυμμένοι υπάνθρωποι στους θάμνους του φράχτη τους ;

 Ό,τι κι αν συμβαίνει τα τρία πρόσωπα δέχονται,ολοφάνερα μια επιρροή.

Αλλάζουν κι εξελίσσονται , τελικά μάλιστα αποδεικνύονται ευκολόπλαστοι.Σα λάσπη.

Γλιστρούν, βουτάνε, λερώνονται.Φτεροκοπούν για να ξεκολλήσουν, και πάνω σε τούτη την προσπάθεια μπορεί να φαίνονται παράξενοι, σκληρόκαρδοι ή και γελοίοι. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε να κάνουμε με κοινούς ανθρώπους, καμωμένους απο τα ίδια υλικά που είμαστε φτιαγμένοι όλοι, την ίδια λάσπη.

Χώμα και νερό.   

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

Θεατρο οδού Κεφαλληνίας.