ΠΕΡΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

Standard

ΚΟΛΑΖ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ

Α.ΠΡΟΒΕΛΕΓΓΙΟ

Γ.ΧΕΙΜΩΝΑ

Χ.ΓΙΑΝΝΑΡΑ

                                                                                                                                                         

 

                Κάθε ανθρώπινη  ύπαρξη – συνείδηση είναι φορέας ενός βιωματικού φορτίου, μιας εμπειρίας ενός  τρόπου σχέσεως με την πραγματικότητα.  Είτε το θέλει είτε όχι, είτε το ξέρει είτε όχι, ερχεται η στιγμή που ερχεται αντιμέτωπη με μια κλήση-πρόκληση  : τον εντοπισμό  της Αιτιώδους  Αρχής του υπαρκτού, των φαινομένων και των  νοούμενων .

Στην αναζήτηση της  , δυο ( 2 ) δρόμους ακολουθεί  : Ο πρώτος  , την οργανική ενσωμάτωση της στον τρόπο ( η μορφή και ο λόγος των όσων συμβαίνουν στον κόσμο ) του τόπου της  δηλαδή τα ήθη – έθιμα  και τις παραδόσεις  .

Ο δεύτερος  , η αισθητική , η επικεντροποιηση στον τρόπο αφομοίωσης της σύνδεσης  του Κάλλους με την Αλήθεια και στην μαστορική της αποτύπωση  ( αρχιτεκτονική – ποίηση – ζωγραφική ) όσο αυτή διακονεί τη σχέση κοινωνίας των ουσιωδών της ζωής .

Για κάθε αρχιτέκτονα ένα « ταξίδι » στα αποκυήματα της φαντασίας , η ανάδρομη στη Μνήμη , είναι συναρπαστικό .Κίνηση  στο χώρο της α-τοπίας  (ακυβέρνητο κατοικητηριο ) και όχι της ου-τοπίας  . Ο ένας είναι χώρος ενεργός κινούμενος από την τέρψη . Ο άλλος ανενεργός κινούμενος από αγανακτήσεις , φόβους , εσωτερικές αποκρούσεις .  Παράλληλα , όμως , καταγράφεται μια αδυναμία( αυτογνωσία ) , που μετατρέπεται σε αγωνία και απελπισία όταν προσπαθεί να μεταφέρει και να μετουσιώσει τις εμπειρίες στην πραγματικότητα . Παρά τις δυσκολίες , το «ταξίδι » δεν αναιρείται . Ποτέ δεν αναιρέθηκε . Καλλιεργείται η συνέχιση του πάνω στα στέρεα θεμέλια  μιας παιδείας αρχιτεκτονικής  . Η υπόσταση της αναπτύσσεται και στηρίζεται πάνω σε μια ενιαία ιδέα , ένα σκελετό που τη διατρέχει : ένα κεντρικό σχεδιασμό έργου , ρηξικέλευθο ,  που διαπνέεται από ένα εσωτερικό νόμο κοινωνικής , πνευματικής , αρχιτεκτονικής υφής .

Η βίωση της προσφέρει τον εντοπισμό και την καταγραφή φαινομένων ανάγνωσης και οπτικής  της καθημερινότητας ,  μέσα από το δικό της πρίσμα .Καταδηλωνει την διαλεκτική σχέση και μορφή της . Συνεισφέρει ,  μέσα απ’ αυτήν , στην  εμπέδωση Αρχών και  Εννοιών  ( τα Κοινά και Κύρια του Σολωμού ) που επηρεάζουν την αρχιτεκτονική στην Καθολική της μορφή .

Παρ΄ όλο τους εσωτερικούς παράγοντες που την επηρεάζουν επισημαίνω έναν ακόμη παράγοντα ,εξωτερικό , αυτή τη φορά , που πολλές φορές λησμονούμε : τον αρχιτέκτονα .Για την καλύτερη του κατάρτιση , για την αύξηση των πιθανοτήτων επιτυχίας , κατά τη γνώμη μου , απαιτείται να καλλιεργηθεί μια πιο εύκαμπτη αναγνωστική εγρήγορση .

Μια ικανότητα αντιμετώπισης και μετατροπής του Λόγου σε σχεδιασμό. Αναγνώριση των πεδίων των ορίων τους , οπου υποβόσκουν , σε λανθάνουσα κατάσταση , δυνάμεις , που έλκουν την καταγωγή τους από την Φυση και τη  Γλώσσα. Είναι οι δρωσες συνιστώσες των κοσμολογικών ιδεογραμμάτων των λαών  που αποτυπώνονται στο αρχιτεκτονικό έργο και διασώζονται στον αρχιτεκτονικό Χώρο . Ο ιδιος συλλαμβάνεται « ως γεωμετρικός τόπος συνάντησης της φυσικής κληρονομιάς και της ανθρώπινης γενιας » . Αποτέλεσμα, των δυνάμεων, είναι  η συγκρότηση και η κατασκευή του « σπιτιού », που δεν είναι έργο ενός μοναχικού ατόμου , αλλά έργο μιας ομάδας ανθρώπων , μια σύμβαση , ένα σύνολο λειτουργιών .

Υπάρχει κάτι παραπάνω . Αυτό που μπορούμε να πούμε ευ-ρυθμια , ευ-λειτουργία , ομορφιά . Ποιεί το « σπίτι » ο ανθρωπος .

Η ψηλάφηση των αρχέγονων τόπων κοινής εξόρμησης της αρχιτεκτονικής , της ποίησης , της ζωγραφικής και της μουσικής γίνεται μέσα από τη Συνθετική Διαδικασία .Εμπεριέχει μέσα της τον αρχικό σπόρο , την ιδέα , την κυοφορεί και την αναπτύσσει .Μετέχοντας είναι σαν να κοιτάμε , με ένα τεράστιο τηλεσκόπιο τις απαρχές του σύμπαντος , της δημιουργίας .

 Τίποτα , μα τίποτα δεν είναι τυχαίο . Στους χώρους αυτούς βρίσκεται το Αίτιο και Αιτιατό .Η διερεύνηση της φαντασιακης θεσμισης της αρχιτεκτονικής και η σχέση της με τον Κένταυρο , τη Σφίγγα , τη Γοργόνα ,τον Τραγέλαφο  και τον Λαβύρινθο . Εκει η  ανθρώπινη προσπάθεια σύλληψης της ενότητας με κανόνες , ιεραρχήσεις , αναλογίες , συμβολισμούς . Εκει ακόμη , η απόπειρα που κάνουμε να απεικονίζεται η κοσμολογία μας , πάντα  δια του αρχιτεκτονικού έργου , σε ένα κενό αναπαραστατικό χώρο . Όμως , μέχρι σήμερα δεν μας επιτρέπεται να έχει άλλη όψη από εκείνη του παλίμψηστου .

Ο κατασκευές μας πάσχουν από ένα φόβο που , όμως , δε συνδέεται με την ατολμία της κατασκευής αλλά με την αγνωσία του χώρου που θα τη στέγαζε .

Στον Ελλαδικό χώρο εντοπίζεται ένα έλλειμμα αρχιτεκτονικού έργου . Ποιες δυνάμεις το συντηρούν; Ποιος ο βαθμός υπευθυνότητας του αρχιτέκτονα ; Όταν μετέχει στην αρχιτεκτονική παιδεία είναι ο ιδιος ένας μηχανισμός απόσβεσης των δυνάμεων αυτών ;

Η αρχιτεκτονική είναι τρόπος και στάση ζωής . Τίποτα δεν είναι απαίτηση , όλα είναι κατάκτηση . Ο αρχιτέκτονας αξιώνει μέσω της αρχιτεκτονικής μια γνώση και με την πάροδο του χρόνου την απόδοση της γνώσης πίσω εκει που ανήκει , στον Κόσμο . Κάποιες πραγματικότητες  ζωής  τις γνωρίζουμε μόνο έμπρακτα , μόνο με ολόκληρη ( σωματική και ψυχική ) μετοχή σε αμεσότητα πράξης .

Δεν φτάνει ποτέ κανείς στον έρωτα « δι΄ αλληλογραφίας » .

                                                                                                            ΝΠ

Advertisements

8 responses »

  1. Ενταξει ρε παιδια χαλαρωστε λιγο πολυ βαρυ μου εχει πεσει ολο αυτο, ο ΝΝ γραφει με θεμα » Συνεντευξη με τον Ζουραρη » ο ΝΠ » Η αρχιτεκτονικη στο κατωφλι του Ερωτα» οτι του κατεβει λοιπον .
    Για αυτο και εγω λεω τα παρακάτω :

    Οποιαδηποτε συσκευη ή μηχανη λειτουργει με ηλεκτρικο ρευμα, απορροφα ορισμενη ηλεκτρικη ενεργεια και τη μεταρεπει στη μορφη ενεργειας, που ειναι καταλληλη για την ενεργεια που εκτελει. Αν εξαιρεσουμε τις ωμικες καταναλωσεις, στις οποιες ολοκληρη η προσφερομενη ηλεκτρικη ενεργεια μετατρεπεται πρακτικα σε θερμοτητα, στα αλλα ειδη καταναλωσεων ενα μονο τμημα απο την προσφερομενη ηλεκτρικη ενεργεια μετατρεπεται στην μορφη ενεργειας που εξηπηρετει το σκοπο της καταναλωσεως. Αυτη ονομαζεται ωφελιμη ενεργεια. Η υπολοιπη μετατρεπεται σε αλλες μορφες ενεργειας που ειναι αχρηστες για τον προορισμο της καταναλωσεως και για αυτο ονομαζονται Απωλειες.

  2. Σαν πολλοί τελικά…. Η αρχιτεκτονική δημιουργία……..
    Εκ του μηδενός ? Ή εκ του τίποτα?
    Βαθμός πιθανός άριστος στη μάτριγα, συγχρόνως φθηνότερος επί τούτου. Χάος (θυμάμαι), αφού κακόκεφα σέρνω τη γραφίδα στο κενό. Σου πετάνε κάτι τέτοιο, γέλασαν, κάποιος, κανένα φαινόμενο και τι? Δε βγήκε και παίρνει ήδη. Εκδόσεις με προσπάθεια αγοράζοντας (ως που?) , με έστελνε στα τάρταρα. Αν αφήσεις τα περιεχόμενα ως ένα, αγέννητου εργαλείο θα φθίνει για εμάς.
    Ως εδώ αρέσει συνεχώς να τελειώνει. Κι είχαμε δεδομένα να προκύπτουν, όχι λες, «πόρτες» και ρουτίνα ακατάληπτη. Άμεση αλλά με μέσο όρο. Χρoιά άμεση, μα τα αρχεία του νου το είχαν νόμιζες χρησιμοποιήσει. Τι νέο έφτιαξες αντιλήφθηκες, περίπου σαν φακέλους από λήμη, και άρα να το κρατήσεις αναγκάζεσαι.

    Ρουτίνα, βήμα χαρακτηριστικό, πες και πήρε βήμα παρατηρούμενη. Την κάνεις φαινόμενο, το γνωρίζουμε, στο λέει συνέχεια, μα δεν το αντιλαμβάνεσαι. Βασανίζονται, προσλαμβάνονται? Πως να δημιουργήσεις ως αυτή…
    Αν υπήρχαν τρόποι, θα μπορούσε παραγωγικά, με τρόπο εφαρμογής μια δημιουργία, να του επιτίθενται αδιαβάθμητα θέματα. Με ενύπνια φαντασιώνεσαι να δημιουργείς, άπειρης γραμμής εξοργιστικές χαρακιές, οργωμένες σε λευκό χαρτί αντιπαλεύουν μια μέση φράση τη γεννέση της.

    Άκου εργασία μου, σε πετάνε, σε καθορίζουν λες. Πάντα νέες προσπάθειες, γραφίδα μου άπειρα συγγραφείς. Αν αφήσεις, αν μετρήσεις, θα δω να πετούν αποδείξεις (απαράδεκτο να εκτελέσεις κλπ). Έγραψες και διαπιστώνεις χρονοδιαγράμματα ροής, ε λοιπόν? Ε λοιπόν? . Επιτυχία ή εφαρμογή? Οι χώροι προϊόντα να αποτελέσουν, συμπαρασυρόμενες δόλιες μορφές να εκφράσουν.

    Απόλαυσε εργαζόμενος, διόρθωσε, αυτές γνωρίζουν να επιστρέφουν. Κάθε ματιά ανά σχεδιαστή αποκαλύπτεται δημιουργική. Ερώτηση εσωτερική και ματ.
    Η έβδομη μέρα της δημιουργίας σου λένε μετά……Έτσι θα φτάσεις κάποτε στον έρωτα « δι΄ αλληλογραφίας »

  3. Το σχόλιο του DIDA είναι εύστοχο. Δε νομίζω ότι πρέπει να προβούμε σε παράθεση κολάζ πάνω στα γνωστικά αντικείμενα του καθενός.
    Ένας λόγος παραπάνω, διότι το «ΚΟΛΑΖ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ» αποτελεί ένα γλαφυρό μεν κείμενο, αλλά διακατέχεται από βερμπαλισμό με μόνο στόχο το εγκώμιο της αρχιτεκτονικής.
    Εντάξει, αντιλαμβανόμαστε το «ωραίον» της αρχιτεκτονικής ως ιδέας και τέχνης, αν και, υπάρχουν ουκ ολίγες ενστάσεις.
    Γράφω αυτό το σχόλιο γιατί πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό, το γλαφυρό κείμενο να «ντύνει» την ουσία ΚΑΙ ΟΧΙ το αντίστροφο: Να ψάχνουμε ουσία σε ένα γλαφυρό κείμενο που την έχει εκτοπίσει.
    Για τούτο, σας παραθέτω ένα αντίστοιχο κείμενο και σε δεύτερο χρόνο γυμνό από ωραίο λόγο:

    ΤΟ ΚΟΛΑΖ ΣΤΗΝ ΓΥΜΝΙΑ ΤΟΥ ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΥ
    Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αναζητεί την επιστροφή στη Γένεση, στο αρχέγονο συστατικό του. ΥΔΩΡ, η απλούστερη ένωση των πιο πολύτιμων στοιχείων του συμπαντικού γίγνεσθαι. Υδρογόνο και Οξυγόνο δίνουν μέσα από έναν ωραίο αγώνα την Πνοή, τη Ψυχή το Όλον.
    Ύδωρ, πρωτόγονη δύναμη ζωής, ο έρωτας του Σύμπαντος.
    Το πνεύμα του Υδραυλικού, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι σύμφυτο με την ανώτερη δύναμη που καθοδήγησε το Συμπαντικό Γαϊτανάκι ως εδώ και θα το φέρει ως την αιωνιότητα.
    Ναι ο Υδραυλικός, είναι ο Προικισμένος: Ύδωρ και Αυλός (όχι απλά Κανάλι, μα Αυλός Μαγικός, Μουσικός, που η μελωδία του έμπλεη από ποίηση και αρμονία καθοδηγεί το μεθυσμένο Ύδωρ).
    Τα πάντα είναι «Ροή». Όλα είναι «Κύμα». Τίποτα δε μένει σταθερό. Κρύσταλλος, Ρευστό, Πάγος, Ατμός. Όλα ένα και το αυτό. Ο Υδραυλικός καλείται να τιθασεύσει το ατίθασο, να ορίσει το πηγαίο, να του δώσει νόημα οδηγώντας το στον προορισμό.
    Κατάκτηση του Υδραυλικού -ως οδηγού του ρέοντος και απορρέοντος- και στόχοι ζωής του είναι:
    Να δώσει τη ζωή στην κατασκευή, να δώσει κίνηση και πνοή στον κατοικητήριο πνεύμονα, να χαρίσει ανακούφιση στον Κάτοικο, στο κατοικίδιο Ον. «Διψάσαμε το καλοκαίρι μα το νερό γλυφό…»
    Να διώξει το Άχρηστον και Απόβλητον στον Πατέρα-Ποταμό και στη Μάνα-Θάλασσα.
    Να αισθανθεί και να νιώσει το άστοχο, εκεί που το ρευστό νικά το μέταλλο και ακατανίκητο καταλύει τις ανθρώπινες κατασκευές, ρέοντας προς δρόμους άγνωστους και αναστατώνοντας τον Άνθρωπο που τόσο αδύναμος νιώθει εκεί απελπισμένος, σαν τον πρόγονό του που στέκει άναυδος στον Κεραυνό.
    Ακριβοθώρητος και Δυσθεώρητος συνάμα, προσφέρει τη Λύτρωση στο ανθρώπινο δράμα. Ο από μηχανής θεός που ριγεί στα υπόγεια ρεύματα, που βρίσκεται εκστασιασμένος σε μια άλλη -άγνωστη σε εμάς- διάσταση, συνομιλεί με τη φύση την ίδια σε μια γλώσσα ακατάληπτη ανακαλώντας αίσθηση, νου, λόγο, ψυχή, σώμα…
    Μουρμουρίζει ποιητικά σχεδόν, γονατίζοντας ευλαβικά αποκαλύπτοντας τον Άνθρωπο Γυμνό απέναντι στη Φύση, στο Δημιουργό:
    «Πηγή …λάλον ύδωρ», που είσαι και τι ζητείς? Δώσε μου τα μυστικά σου… δεν είμαι ο θηριοδαμαστής, είμαι ο ΓΗΤΕΥΤΗΣ σου. Γίνε σύντροφός μου και κάνε τη χάρη στον Άνθρωπο, δώσε του το Εγώ σου και μη θυμώνεις.. μαζί πορευόμαστε στον κόσμο αυτό το μικρό, τον Μέγα…

    Η ΟΥΣΙΑ ΑΝΕΥ ΓΛΑΦΥΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΩΡΑΙΟ-ΠΟΙΗΣΗΣ
    Καθένας μας ψάχνεται γενικώς.
    Το νερό είναι πολύ βασικό για τον άνθρωπο και χωρίς αυτό πεθαίνουμε.
    Ο Υδραυλικός ασχολείται με τις υποδομές που σχετίζονται με ροή υδάτων.
    Καλείται να βάλει σωληνώσεις και αποχετεύσεις σε εγκαταστάσεις ώστε να πίνουμε νερό αλλά και να φεύγουν οι ακαθαρσίες στο βόθρο ή στο αποχετευτικό δίκτυο και -τέλος- στα ποτάμια και τις θάλασσες.
    Επίσης, να επισκευάσει χαλασμένα καζανάκια και υδρορροές με δυσκολία πολλές φορές, γιατί, άντε να βρεις από πού τρέχει το νερό (και να έχεις και από πάνω σου την απελπισμένη νοικοκυρά).
    Δεν τον βρίσκεις εύκολα και όταν τον πετυχαίνεις είναι όντως από μηχανής θεός.
    Σκύβει στα πλακάκια γονατιστός αποκαλύπτοντας τα τριχωτά οπίσθιά του και μουρμουρίζει μπινελίκια προσπαθώντας να βρει τη διαρροή.
    «Γαμώτ’ από που σκατά τρέχει το κωλονερό? Θα τελειώσουμε καμιά ώρα?»

  4. «Εν αρχήν ήν το φως», μιας και μιλάμε για ουσία ΒΠ. θα σε βοηθούσα να αντιληφθείς την αναγκαιότητα της αρχιτεκτονικής σήμερα (άραγε τι θα έλεγες με έναν κάτοικο της Βαρκελώνης;) Όσον αφορά για τη σύλληψή της πράγματι θα έγινε στο χώρο εκείνον του σπιτιού σου, όπου το Ύδωρ ως πρωταρχικό στοιχείο περισσεύει……..τραβώντας απλώς το καζανάκι. Έτσι λοιπόν, αφού έχουν έτσι τα πράγματα, προτείνω: πάρε τις υπέροχες υδραυλικές συνδέσεις σου, πρόσθεσε τις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις του DIDA, βάλε περίσσευμα στόκου που διαθέτει ο Metso-via και θα έχετε ό,τι πιο πολύτιμο περιλαμβάνουν τα τέσσερα ντουβάρια των μυαλών σας
    Υ.Γ. Μελέτη – επίβλεψη δωρεάν

  5. Μμμμ… παρατηρώ μια ελαφρά παρέκκλιση από το λόγιο πνεύμα του αρχικού άρθρου και μια ενόχληση. Αρχικά, θα πρέπει να κάνω την εξής παράκληση:
    Όταν διαβάζουμε ένα σχόλιο, αποτελεί βασική προτεραιότητα να προσδιορίζουμε τη σκοπιμότητά του και να μην παρασυρόμαστε από το θυμικό. Τι εννοώ? Ότι το σχόλιό μου αφορούσε την υπερβολή στη λεκτική διατύπωση σε σημείο που απέκρυψε την ουσία (εκτός αν είναι τόσο απλή ή δεν υπάρχει).
    Προφανώς ο/η gout το παρέκαμψε και ένιωσε θιγμένος/η για λογαριασμό των αρχιτεκτόνων. Μόνο που εγώ δεν μπήκα στην ουσία. Αφού το θέλετε έτσι όμως, θα το κάνω ένα προς ένα (γιατί αναφέρεται σε ντουβάρια του μυαλού):

    1. «Εν αρχήν ήν το φως» λοιπόν.
    Όταν μιλάμε για έννοιες όπως «φως, κόσμος, σύμπαν κλπ» θα πρέπει να αναρωτιόμαστε αν πραγματικά ξέρουμε για τί πράγμα μιλάμε. Το τι ήν εν αρχήν, κάποιοι το απαντούν λέγοντας απλά «ο Θεός», κάποιοι άλλοι «ο Λόγος», κάποιος στο google γράφει «Εν αρχήν ην η έρευνα αγοράς» και πράγματι έτσι είναι. Περιπτωσιακά, μπορείς να χρησιμοποιήσεις ως θέσφατο το τι ήταν στην αρχή.
    Εσύ λες το «Φως» εννοώντας το προφανώς ως γενική αρχή – ξέρεις όμως ΤΙ πραγματικά είναι το φως και ποια ήταν η Αρχή? Αφού το θέτεις τόσο κάθετα, ας ζητήσουμε από τους χιλιάδες επιστήμονες να μην ξημεροβραδιάζονται για να αποδείξουν τι υπήρχε στα πρώτα ελάχιστα κλάσματα της δημιουργίας του σύμπαντος, αλλά να ρωτήσουν εσένα.

    2. Την αναγκαιότητα της αρχιτεκτονικής δε χρειάζομαι βοήθεια να την αντιληφθώ, δεν είναι δύσκολο νομίζω.
    Θα πρέπει όμως κάποιοι να αποβιβαστούν από το καλάμι και να θέσουν κάθε γνωστικό πεδίο εκεί που του αρμόζει. Αναγκαιότητα υπάρχει και στην τεχνολογία τροφίμων, και στη νοσηλευτική, και στη νομική και στην αρχιτεκτονική. Το πρόβλημα είναι να μην ανάγεις την αρχιτεκτονική -επειδή μάλλον είσαι αρχιτέκτονας- στο άπαν γιατί ΔΕΝ είναι έτσι. Αν θεωρείς ότι η αρχιτεκτονική ανήκει στο ίδιο πεδίο διανόησης πχ με τη μαθηματική επιστήμη, τόσο χειρότερο για την αρχιτεκτονική…
    Υπάρχει ένα δομικό πρόβλημα με τους αρχιτέκτονες: Ασχολούνται με τα φαινόμενα πράγματα την ώρα που κάποιοι άλλοι ψάχνουν να ανακαλύψουν τι πραγματικά υπάρχει πίσω από αυτά, κάπως πιο δύσκολο ε? Προσοχή στους ορισμούς και τα εύκολα αξιώματα λοιπόν.

    3. Τι θα έλεγα άραγε με έναν κάτοικο της Βαρκελώνης?
    Το ίδιο που θα έλεγα και με έναν κάτοικο της Αθήνας. Γιατί έπρεπε να γίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες για να υπάρξει ένας σοβαρός σχεδιασμός στο αστικό τοπίο της πόλης? Και γιατί καρπώνονται οι αρχιτέκτονες τη θεαματική ανάπλασή της, αλλά δεν χρεώνονται -οι αρχιτέκτονες πάλι- τα χάλια στα οποία ήταν πριν? Ξέρω, ξέρω… πριν έφταιγαν οι πολιτικοί μηχανικοί, οι εργολάβοι, οι πολεοδομίες, οι πολιτικοί, οι ίδιοι οι πολίτες, οι ινδιάνοι, το κακό το ριζικό μας κόκ.

    4. Πράγματι, οι καλύτερες ιδέες συλλαμβάνονται εκεί που περισσεύει το Ύδωρ τραβώντας το καζανάκι. Δεν βλέπω που είναι το κακό.

    5. Δε χρειάζεται θυμός. Τα «ντουβάρια των μυαλών μας» θέτουν το απλό ερώτημα: Υπάρχει θεωρία, πράξη και κρίση στον κόσμο αυτό? Αν το πεφωτισμένο πνεύμα σου απαντά «Ναι», τότε προχώρα στο επόμενο βήμα: Οι άθλιες δομές που αντικρίζουμε έξω από το παράθυρό μας είναι απότοκο και αρχιτεκτονικής σύλληψης? Αν «Ναι», τότε θα πρέπει να σκύψουν το κεφάλι τους και απολογηθούν για το θέαμα. Αν «Όχι» – δε συμμετείχαν, τότε δυστυχώς δεν είναι αναγκαίοι – τα κάνουν όλα οι εργολάβοι και οι μηχανικοί. Ας διαγραφεί από τα Τεχνικά Επαγγέλματα και ας καταχωρηθεί στα Καλλιτεχνικά (ζωγράφοι, ηθοποιοί, κουκλοθέατρο κλπ).

    Η διαφορές μας δεν έγκεινται στην Αρχιτεκτονική αλλά στους αρχιτέκτονες καθαυτούς. Παρακαλώ τους αρχιτέκτονες (μιας και για αυτούς μιλάμε) να πάψουν να κομπάζουν με τόσο στόμφο περί αρχιτεκτονικής ιδεολογίας γιατί μάλλον περί ιδεοληψίας πρόκειται. Τα έργα ή «έργα» τους υπόκεινται και στην κριτική του καθημερινού πολίτη που υφίσταται τις συνέπειες τους. Θα έχουν τα εύσημα εκεί που πρέπει αλλά και το αντίθετο. Εκτός, αν αυτοί που έχουν αντίθετη άποψη θεωρούνται a priori «ντουβάρια», άσχετα από το ότι για να κατανοήσεις αγαπητέ/ή gout τις Φυσικές & Μαθηματικές Αρχές στις οποίες βασίζονται οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις του DIDA (που διακρίνω να τις υποτιμάς κάπως) θα χρειαστείς πιθανότατα πάρα πολλά ξενύχτια.
    Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται.

    ΥΓ. Μελέτη – επίβλεψη δωρεάν, ε? Ευχαριστώ δεν θα πάρω…

  6. »Εν αρχή ειναι η ΥΛΗ».
    Μιάς και μιλάμε για ουσία φίλε/η gout και οχι σαχλαμάρες όπως »ουδέτερο κέλυφος» κ.ο.κ σε ενημερώνω ότι ολα ξεκινούν απο ενα και μονο θέμα την ΥΛΗ που απο οτι φαίνεται δεν την αντιλαμβάνεσαι πλήρως, γιατί μάλλον δεν προέρχεσαι από αυτή για αυτό λοιπόν σου παραθέτω ενα άρθρο μπάς και ξεστραβωθείς λίγο γιατί σίγουρα αυτό του ειδος της επιστήμης δεν την έχει αγγίξει ο νους σου.

    Οι επιταχυντές και οι ανιχνευτές του CERN είναι από τα συνθετότερα όργανα που κατασκευάσθηκαν ποτέ. Απαιτούν τεχνολογία αιχμής, όπως μαγνήτες, συστήματα υψηλού κενού και μεγάλη υπολογιστική ισχύ. Ο επόμενος επιταχυντής του CERN, ο LHC, θα εξερευνήσει την ύλη με τη μεγαλύτερη ως τώρα λεπτομέρεια. Θα χρησιμοποιηθούν τα τελευταία τεχνολογικά επιτεύγματα σε τεράστια κλίμακα. Για την επιτυχία αυτών των τεχνολογικών προκλήσεων, το CERN συνεργάζεται στενά με την βιομηχανία, με αμοιβαίο κέρδος και για τους δυο συμμετέχοντες, και συχνά με νέες εφαρμογές σε άλλους τομείς, πολλές φορές ακόμα και της καθημερινής μας ζωής. Τέλος, πέρα από τις τεχνολογικές εφαρμογές τού σήμερα είναι πιθανό, όπως έχει δείξει η ιστορία, η σύγχρονη βασική έρευνα να είναι ο σπόρος της τεχνολογίας του επόμενου αιώνα.

  7. Ο δωδεκάλογος των Ασθενειών της Νεοκαθαρεύουσας στον 21ο αιώνα:

    1. Ο ισοπεδωτικός ευπρεπισμός
    2. Η οξεία γενικομανία
    3. Η γενικευμένη ωσεοπάθεια
    4. Η τρομώδης επαναληψοφοβία
    5. Η μανιακή σχιζολεξία
    6. Ο καταναγκαστικός ερμαφροδιτισμός
    7. Οι δίδυμες παθήσεις: ακλισία και αγγλοκλισία
    8. Η αρχαιοκλιτική ξιπασιά
    9. Η βαρεία συμπλεγματολαγνεία
    10. Οι κλιτικές νεοπλασίες
    11. Ο ορθογραφικός υπερτροφισμός
    12. Η βιβλιοδιφική λεξιλαγνεία
    Τελευταία αλλά όχι έσχατη ασθένεια, για να βάλουμε και το κλισεδάκι μας, είναι η βιβλιοδιφική λεξιλαγνεία. Ο ασθενής ανοίγει το Λίντελ Σκοτ ή άλλο λεξικό της αρχαίας και βρίσκει σπάνιες λέξεις με τις οποίες γαρνίρει τα κείμενά του. Στην ήπια μορφή της, οι λέξεις που βάζει μπορεί να βγάζουν μέσες-άκρες κάποιο νόημα, ή να είναι απλά παραγεμίσματα όπως το συνελόντι ειπείν που χρησιμοποιείται από πολλούς ασθενείς του πρώτου σταδίου. Σε επόμενα στάδια, οι λέξεις μπαίνουν μόνο για την αισθητική τους αξία, χωρίς να ενδιαφέρει αν ταιριάζουν στο νόημα. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, η βαριά μορφή λεξιλαγνείας ονομάζεται και ζουραρισμός, ονομασία που δόθηκε προς τιμή του λογίου Κ. Ζουράρι που έχει φιλοτεχνήσει τους ΕΓΓΛΩΤΟΓΑΣΤΟΡΕΣ, τα κρέμβαλα, ου μην αλλά και την καλλίπυγο μαγωδία• επειδή δε μαγωδία είναι ένα είδος παντομίμας, αυτό σημαίνει «παντομίμα με ωραίους γλουτούς».

    Από το Ν.Σαραντάκο
    http://www.sarantakos.com/language/dwdekal.html

  8. Παράθεμα: Όταν οι απαντήσεις επιβάλλονται… (ΒΠ) « Blog Ystera

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s