Όταν οι απαντήσεις επιβάλλονται… (ΒΠ)

Standard

Αγαπητέ Ν.Π.

Θα κουράσω λιγάκι απαντώντας «ένα-προς-ένα» γιατί δε υπάρχει άλλος τρόπος, τη στιγμή που η υπερβολικά ετεροχρονισμένη απάντησή σου, μπορεί να προκαλέσει σύγχυση.

Γράφεις και απαντώ (ζητώντας την κατανόηση από τους αναγνώστες):

Το πρώτο κείμενο γράφτηκε πριν 5 χρόνια, είχε συγκεκριμένο σκοπό, περιορισμούς και τα νοήματα τα οποία θα περιελάμβανε αναφέρονταν σε μια συγκεκριμένη θεματολογία που αφορούσε ένα μεταπτυχιακό της αρχιτεκτονικής «Πολιτισμός και Χώρος». Αυτοί στους οποίους αναφερόταν, το αξιολόγησαν και η αποδοχή που έλαβε δεν χρειάζεται να ειπωθεί ποια ήταν. Αυτά περί γλαφυρότητας.
Απ: Την άποψη μου για το κείμενο την έγραψα ήδη και δε χρειάζεται να την επαναλάβω. Τώρα, αν διεκδικείς τη διάνοια μόνον εσύ και αυτοί που το αξιολόγησαν, το αφήνουμε στην κριτική όσων μας διαβάζουν.

Όσον αφορά την ουσία, εάν διάβαζες ποτέ ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής (υπάρχουν και δεν είναι μόνο κλασσικά εικονογραφημένα) θα μπορούσαμε να συνδιαλεγούμε. Κριτική χωρίς να ενημερωνόμαστε λοιπόν. Πως το λέει η μάνα στους 10 μικρούς Μήτσους; Παράλογο; Ναι, παράλογο. Αυτήν ακριβώς την υποκριτική «κριτική του καθημερινού πολίτη» που ανέφερες και φυσικά ασπάζεσαι από ότι καταλαβαίνω, θέλω να καταδείξω. Στο φως λοιπόν όλα. Και όποιος αντέξει.
Απ: Εγώ έχω μάθει αυτό που διαβάζω, να προσπαθώ να το καταλάβω. Περί ενημέρωσης, προφανώς δεν εννοείς τους τόνους οπαδικών εφημερίδων που κατανάλωσες στα νιάτα σου. Έστω και τώρα, δεν είναι αργά (παρότι η ιστορία της φιλοσοφίας δε κατακτάται ως γνώση με βιβλίο 100 σελίδων δίπλα από την πισίνα). Παράλογο δεν είναι να κάνω εγώ κριτική για τα χάλια των πόλεων, παράλογο είναι να γράφει κάποιος -όπως εσύ- για το φως και την ύλη.

Οφείλω να σου γνωστοποιήσω ότι από την «κοινωνική ευαισθησία» του κώλου (κροκοδείλια δάκρυα) ως την κοινωνική ευαισθησία η απόσταση είναι τεράστια. Από την κοινωνική ευαισθησία ως την κοινωνική συνειδητοποίηση η απόσταση είναι ελάχιστη.
Απ: Αν μιλάμε για κοινωνική συνειδητοποίηση, εγώ δεν έχω συμβάλει σε πολεοδομικές αυθαιρεσίες. Δε γνωρίζω αν το ίδιο ισχύει και για σένα, εύχομαι να μην είναι έτσι.

Εξηγούμαι: σαφώς σε όλα τα επαγγέλματα που ανέφερες, τεχνολογία τροφίμων, νοσηλευτική, ιδίως στην ιατρική, νομική, υπάρχει αναγκαιότητα και δεν την αμφισβητεί κανένας. Θα πρέπει να εξετάζουμε αυτή την αναγκαιότητα ιεραρχικά, τοποθετώντας το κάθε ένα ψηλά στην πυραμίδα των αξιών με γνώμονα πάντοτε τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου.
Απ: Έχεις απόλυτο δίκιο: η αρχιτεκτονική ΔΕΝ είναι στην κορυφή της ιεραρχίας. Βάρα τον κώλο σου κάτω, αλλά ΔΕΝ είναι!

Εάν δεχτούμε ότι όλα τα παραπάνω αναπτύχθηκαν, αναπτύσσονται και θα συνεχίσουν να εξελίσσονται μέσα σε ένα πλαίσιο Δημοκρατίας, Ελευθερίας κλπ, μένει να δούμε στο πλαίσιο αυτό ποιος είναι ο κεντρικός του πυρήνας.
Απ: Ας το δούμε λοιπόν.

Επιστροφή στα νάματα. Σου παραθέτω το παρακάτω διάγραμμα. []
Απ: Εδώ είναι η ώρα να γελάσουν και τα σκυλιά. Ένα διάγραμμα από εσάς για εσάς: Φώς, Ύλη, Λόγος: Αρχές τίνος? Φως και Ύλη είναι δύο διακριτές μεταξύ τους έννοιες? Για τον γιδοβοσκό στο χωριό σου είναι. Πιάνει μια πέτρα, βλέπει τον ήλιο και διαπιστώνει ότι είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ώρα να αρμέξεις…
Κάνω μια παρένθεση για να διηγηθώ ένα περιστατικό. Ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και παρακολουθούσα μια εκπομπή αφιερωμένη σε μια έκθεση Μοντέρνας Αμερικάνικης Τέχνης. Ήταν ο Βέλτσος και σχολίαζε τα εκθέματα. Ανάμεσα σε αυτά (ένα ποδοσφαιρικό τέρμα κλπ) ήταν και μια χέστρα – απλά μια χέστρα. Ο γνωστός καθηγητής αφιέρωσε πολλή ώρα για να «δει» μέσα από το έκθεμα κάτι βαθύτερο. Έκανε, λοιπόν, την ανάγκη φιλοτιμία και ψέλλισε διάφορα, αλλά ήταν προφανές και στον ίδιο ότι επρόκειτο περί απέλπιδος προσπάθειας. Διάλεξε ποιος είσαι: ο καλλιτέχνης ή ο Βέλτσος? Σου ταιριάζουν και τα δύο.

Αφού συμφωνήσουμε ότι όταν ο αρχηγός σου μιλάει για διάλογο στο δημόσιο χώρο, είναι ύψιστη πράξη πολιτικής που καθορίζει και επηρεάζει τις κοινωνικές δομές και αφού ξεκαθαρίσουμε ότι η Δημοκρατία δεν γεννήθηκε στη Χαριλάου Τρικούπη 50 συνεχίζουμε.
Απ: Συμφωνώ, ότι η Δημοκρατία δεν γεννήθηκε εκεί, απορώ γιατί το αναφέρεις. Μήπως η πρότασή σου εδράζεται στο ότι πιστεύεις πως γεννήθηκε στα υπόγεια της Ρηγίλλης? Εγώ, πάλι δε συμφωνώ…

Στην συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας, οι λέξεις Δημοκρατία, διάλογος είναι συνυφασμένες με την αρχαία αγορά (Αρχιτεκτονικός Χώρος). Εκεί συνυπήρχαν το δημόσιο (συλλογικό) και το ιδιωτικό (ατομικό).
Απ: Λάθος! Από πού και ως που μας το λες αυτό? Για να καταλάβουμε δηλαδή. Ποιος σου είπε ότι είναι συνυφασμένες και μάλιστα στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας? Η δημοκρατία είναι πολιτικό σύστημα. Συνειδητοποιείς τι γράφεις? Δηλαδή, αν ρωτήσεις κάποιον στο δρόμο περί διαλόγου θα σου μιλήσει για την αρχαία αγορά (Αρχιτεκτονικό Χώρο)?

Ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό έπρεπε να βρεθεί ένας ενδιάμεσος χώρος, ως όριο, μια φιλόξενη δομή που να στεγάζει όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Ο χώρος αυτός θα έπρεπε να διαπνέεται από ποιότητες ανάλογες με τις λειτουργίες, δραστηριότητες, θεσμούς που φιλοξενεί (διαφάνεια, φως, ελεύθερη πρόσβαση). Η λύση δόθηκε με τη στατική επίλυση και τελειοποίηση από τους αρχιτέκτονες της εποχής, της σύνδεσης Στύλου και Δοκού. Μια πράξη αφαίρεσης, επαναστατική, προσφορά της ελληνικής αρχιτεκτονικής στην παγκόσμια κοινότητα μέχρι σήμερα. Είναι το γνωστό μας περιστύλιο, η Αρχαία Ελληνική Στοά (Στωικοί φιλόσοφοι).
Απ: Ωραίο αυτό που γράφεις, μόνο που σήμερα δεν έχουμε Δημοκρατία λόγω του περιστυλίου, έτσι? Το πρόβλημα στη συλλογιστική σου είναι ότι αντιστρέφεις τις επαγωγές, αγνοώντας τις διαφορές ισοδυναμίας/συνεπαγωγής. Από εκεί που η Δημοκρατία, ο διάλογος, η συνύπαρξη ιδιωτικού και δικαίου αποτελέσαν κίνητρο για να φτάσουμε στην έμπνευση του περιστυλίου, φτάνεις να υποστηρίζεις ότι χωρίς το περιστύλιο δεν υφίστανται τα ανωτέρω.

Η διαχρονική σημασία του ενδιάμεσου χώρου ξαναβρέθηκε σήμερα όταν οι Έλληνες αρχιτέκτονες πρότειναν στον αείμνηστο Τρίτση (ΥΠΕΧΩΔΕ, Αρχιτέκτων και μάγκας) την επαναφορά του.
Απ: Μιλάς για «αρχηγό μου», για Μπένι, για Λαλιώτη. Δεν έχω αρχηγό, εσύ έχε όσους θέλεις. Εντάξει, από έναν παλαίμαχο της ΜΑΚΙ το περίμενα αλλά να μιλάς ειδικά και για τον «αείμνηστο Τρίτση» παραπάει! Όσοι δεν έχουν επιλεκτική μνήμη, θυμούνται πολύ καλά τι τράβηξε ο Τρίτσης από τους ομοϊδεάτες σου.

Έξω από το συντελεστή δόμησης, να μη χρεώνεται δηλαδή στα ωφέλιμα τετραγωνικά, να υπάρχει μια ποιότητα χώρου ανάμεσα στην κατοικία και στο δημόσιο χώρο. Συγχρόνως να τους δινόταν η δυνατότητα να «παίξουν» στις όψεις των κτιρίων με τη σχέση πλήρους- κενού (ως οπτική σύλληψη αγαπητοί συνδαιτημόνες και φίλοι), αναδεικνύοντας μια αισθητική που να πηγάζει από τις σχέσεις τους.
Είναι ο γνωστός μας ημιυπαίθριος. Ναι, ο γνωστός χώρος που κλείστηκε με κοινωνική ευαισθησία που πηγάζει από τη σύμπραξη εργολάβων και υποψήφιων αγοραστών, με γνώμονα πάντοτε το δημόσιο συμφέρον (που θα στεγάσουμε τα παιδιά μας τώρα που λύνουμε το δημογραφικό;) Έγινε το δωματιάκι ( καμαρούλα μια σταλιά 2 x 3), αυτό που σε φιλοξενεί όταν έρχεσαι στην Αθήνα. Για να μην ξεχνιόμαστε. Γιατί έγινε αυτό; Είναι πολύ απλό, «είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Με 2.800 έως 3.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο η καμαρούλα μια σταλιά 2 x 3 που δεν είναι 2 x 3 αλλά 3 x 4 δίνει ένα κέρδος στους νέους αγοραστές γύρω στα 30.000 ευρώ. Το συμβολικό ποσό των 30 αργυρίων. Ας μην αναφερθούμε και στα πανωσηκώματα Τα βάλαμε στην τσεπούλα μας μεγάλε. Προέχει η porche και το κακό το ριζικό μας. Μόνο που βλέπουμε το πρώτο. Όλα αυτά που ανέφερες περί Ινδιάνων, εργολάβων κλπ στα συμπυκνώνω σε μία λέξη: κέρδος. Απουσιάζει από τα κείμενά σου. Γιατί; Δεν το θεωρείς αιτία πολλών δεινών;;;
Απ: Πράγματι, το κέρδος είναι κύρια αιτία, γι’ αυτό και οι Ηρωικοί Αρχιτέκτονες, θύματα της κερδοσκοπίας ψωμολυσσάνε τρώγοντας από τα σκουπίδια τα αποφάγια των αδίστακτων και αδηφάγων αγοραστών και εργολάβων, που δεν εννοούν να καταλάβουν γιατί αυτή η συμπαθής κατηγορία αντιστέκεται στο κέρδος. «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο αρχιτέκτονα του Λεκανοπεδίου». Χαρίστε τους βρε άπονοι και κανένα σκαραβαίο στους καημένους, τους έφαγε η μαυρίλα στα τρόλεϊ πρωί-βράδυ…

Επίσης, ούτε με τον κάτοικο της Βαρκελώνης ούτε με της Αθήνας θα μπορούσες να πεις κάτι. Προφανώς θα είχες στο μυαλό σου, όταν τα έγραφες αυτά, κάποιο προεκλογικό φυλλάδιο του Πασοκ περί ολυμπιακών αγώνων και σοβαρό αστικό σχεδιασμό. Ας αφήσουμε το σοβαρό, γιατί τα πράγματα που έγιναν σε σχέση με αυτά που έπρεπε να γίνουν, είναι δυσανάλογα. Δεν είναι ώρα να το θίξουμε.
Απ: Δεν είναι ώρα να το θίξουμε, αλλά το θίγουμε έτσι? Αντιπαρέρχομαι τα περί προεκλογικών φυλλαδίων (σημ. δεν κατανοώ την κομματική ρητορική), για να προσεγγίσω το επίκεντρο του πιο αστοιχείωτου & άκρατου λαϊκισμού που αναδύεται, χωρίς να το καταλάβεις προφανώς. Το «γιατί τα πράγματα που έγιναν σε σχέση με αυτά που έπρεπε να γίνουν, είναι δυσανάλογα» είναι ξεκάθαρο ως άποψη. Και βέβαια, τίποτα δεν είναι σωστό, γιατί θα μπορούσε και έπρεπε να γίνει καλύτερο. Άρα, μηδενίζουμε ό,τι έγινε και όπως έγινε σε οποιοδήποτε τομέα. Έπειτα, διεκδικείς όντως τη διάνοια (καλά το υποψιάστηκα) ώστε να αποκλείεις το διάλογο μου με κάτοικο Βαρκελώνης ή Αθήνας? Εντάξει, εσύ μπορεί Τρίτες-Πέμπτες να πετάς στη Βαρκελώνη και να μιλάς με κατοίκους εκεί, αλλά αναρωτήσου, ΠΟΙΟΣ σε καταλαβαίνει?

Το θέμα μας είναι άλλο. Για ποιο αστικό τοπίο- ιστό της Αθήνας μιλάς; Τι ποιότητες έχει; (μετάβαση, προσέγγιση, επικοινωνία, στάση, διάθεση κίνησης, συνδιαλλαγή, προσπέλαση, πρόσβαση, διάβαση). Ποια είναι τα μεγέθη του; Τον ξέρεις και τον αναφέρεις; Βάσει των δικών σου εμπειριών από τον τόπο που ζεις; Ή από αυτά που θα διαβάσεις μετά, μελλοντικά;
Απ: Απολαμβάνοντας το επίπεδο δημοκρατίας που αποπνέει το κείμενό σου, διακρίνω έναν κομπασμό περί αναγνωσμάτων και παραστάσεων. Πρέπει να κάνει κάποιος διδακτορική μελέτη στο αστικό τοπίο της Αθήνας και να πρωτοκολλήσει αίτηση για να μιλήσει μαζί σου? Εγώ ρώτησα γιατί έπρεπε να γίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες για να υπάρξει ένας οργανωμένος σχεδιασμός και συ μου λες άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Από τέτοιες σαχλαμάρες βλέπουμε αυτά που βλέπουμε.

Μιλώντας επιστημονικά, η αρχιτεκτονική είναι επιστήμη όχι μόνο μέσω της οικοδομικής αλλά και της πολεοδομίας και χωροταξίας, (και προσοχή όταν λέμε χωροταξία δεν εννοούμε τη γνωστή παράγκα του Λαλιώτη, για να μην ξεχνιόμαστε).
Λόγω της αειφόρου ανάπτυξης οι πόλεις βάσει διεθνών προτύπων χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: στην πόλη και στην μέση πόλη. Στη δικιά μας περίπτωση, στον ελλαδικό χώρο, πόλη είναι η Αθήνα και δεν υπάρχει άλλη. Μέση πόλη είναι η Θεσσαλονίκη στην οποία έζησες και απλώς ο τόπος που ζεις τώρα μόνο ως κωμόπολη μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε. Άρα, όσον αφορά οποιαδήποτε συνομιλία βάσει των βιωμάτων σου και των εμπειριών σου (εάν δεχτούμε αυτά ως κριτήρια) από τον αστικό ιστό του τόπου σου και τα προάστιά του, μόνο με ένα κάτοικο ενός γαλατικού χωριού και τα προάστεια του Aquarium, Babaorum, Lavdanum, Petibonum θα μπορούσες να κάνεις. Μέχρι εκεί όμως.
Απ: Συγνώμη που τόλμησα να αντιπαρατεθώ σε κάποιον που το σπίτι του είναι μεταξύ Παρισιού, Νέας Υόρκης και Βαρκελώνης και ξέρει σαν την παλάμη του χεριού του το πολεοδομικό σχέδιο του Τόκιο – ποιος εγώ, ένας οιονεί Γαλάτης. Εντάξει, ας μην μιλήσουμε για πόλη που μόνον η Αθήνα είναι, ας μιλήσουμε για τη Λάρισα και το Πιτέστι. Πάλι δεν μας κάνει? Τώρα, αν μια πόλη που έχει 200.000 κατοίκους ορίζεται ως κωμόπολη, τι να πω…

Αλλά ούτε ένας κάτοικος της Αθήνας θα μπορούσε να συνομιλήσει με έναν κάτοικο της Βαρκελώνης. Διαφορετικές ποιότητες, διαφορετικοί χώροι, διαφορετική ιστορία, άλλοι τόποι, άλλη νοοτροπία. Άλλη αντιμετώπιση στο θέμα των ολυμπιακών αγώνων. Η Βαρκελώνη ευτύχησε να έχει ένα Gaudi, όπου τα έργα του, τεράστια σε κόστος για την εποχή, είχαν την αναγνώριση της τοπικής κοινωνίας, η οποία και τον αγκάλιασε. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι σύμβολο της πόλης έως σήμερα.
Απ: Τελικά ποιος μπορεί να μιλήσει με ποιόν? Που διάολο στον πλανήτη υπάρχουν ΙΔΙΕΣ ποιότητες, ΙΔΙΟΙ χώροι, ΙΔΙΑ ιστορία, ΙΔΙΟΙ τόποι, ΙΔΙΑ νοοτροπία και ΙΔΙΑ αντιμετώπιση στο θέμα των ολυμπιακών αγώνων?

Το ερώτημα είναι: θα μπορούσε να συμβεί κάτι ανάλογο στον ελλαδικό χώρο; Τα τελευταία χρόνια, μεγάλα ονόματα ξεχώριζαν με την εμβληματική τους φυσιογνωμία. Δύο απ’ αυτά είναι ο Άρης Κωνσταντινίδης και ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης (μπαμπάς του Απόστολου). Για τον πρώτο, όλα τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες. Τα έργα του πολλά. Ένα απ’ αυτά μπορείς να επισκεφτείς πηγαίνοντας στο χωριό σου στρίβοντας στην πινακίδα που λέει Ξενία Καλαμπάκας, για να αντικρίσεις ένα από τα ποιοτικότερα έργα της ελληνικής μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Όχι, εκεί που είσαι κάτι ανάλογο δεν έχετε.
Στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης ο Bruno Zevi, ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς της αρχιτεκτονικής, ρωτούσε τους φοιτητές που βρίσκεται το μεγαλύτερο πολεοδομικό γραφείο του κόσμου. Όλοι απαντούσαν Βερολίνο, Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο, Νέα Υόρκη κλπ. Η σωστή απάντηση είναι στην Αθήνα: Κωνσταντίνος Δοξιάδης (μπαμπάς του Απόστολου).
Τίθεται αυτόματα το ερώτημα: αφού ήταν τόσο μεγάλοι, γιατί δεν βοήθησαν στην καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων των ελληνικών πόλεων; Η απάντηση είναι, γιατί απλά δεν τους άφησαν. Έχεις ενημερωθεί τί γίνεται με τα Ξενία σήμερα; Εάν όχι, ρώτα τον Μπέννυ να σου πει ως πρώην Υπουργό Πολιτισμού ή τον Βουλγαράκη για τα 2 κτίρια που κρύβουν τη θέα από την καφετέρια του Μουσείου της Ακρόπολης και τα κατεδαφίζουν. Όσο για τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας, που τα κατεδαφίζουν για να γίνουν πάρκο, να φυτέψουν δένδρα και να παίζουν τα παιδάκια, τι να πούμε; Απλά κοροϊδευόμαστε.
Απ: Εδώ σηκώνει πολλή συζήτηση. Εντάξει, να συμφωνήσω με την ποιότητα κάποιων Ξενία (έχουμε αναγάγει βέβαια ως ιδιοφυές το «ενιαίο σκεπτικό της δημιουργίας τους σε σχέση με το τοπίο και την κλίμακα στον χώρο, αλλά και η επιλεγμένη χρήση των υλικών» όπως γράφουν τα ΝΕΑ στις 19/10/07). Στην ίδια αρθρογραφία διαβάζουμε ΟΜΩΣ μεταξύ άλλων και τα κάτωθι: «Με την κατεδάφιση του Ξενία στα Χανιά, θα προχωρήσει η ανάδειξη των ενετικών τειχών, ένα έργο που εκτελείται από την 28η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων…… αυτά τα έργα μαζί με την αποκατάσταση του ασκεπούς Νεωρίου του Μoro θα συμβάλουν ώστε να ενταχθεί η πόλη στα μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ και στο Δίκτυο των ιστορικών πόλεων της Ευρώπης. Μετά το γκρέμισμα του ξενοδοχείου, το μέρος θα επιχωματωθεί και θα μετατραπεί σε χώρο περιπάτου. Ο προϊστάμενος της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων κ. Μιχάλης Ανδριανάκης έκανε λόγο για λάθη και αστοχίες στην κατασκευή του Ξενία Χανίων. Όπως είπε, “χτίσθηκε σε λάθος τόπο και προκάλεσε πολύ μεγάλες καταστροφές στον Προμαχώνα San Salvatore, το μοναδικό έργο στα τείχη των Χανίων από τον Μιγκέλε Ντεμιγκέλι”».
Και εγώ ο φτωχός ως Γαλάτης, έχω το θάρρος αν όχι θράσος να ρωτήσω: έχεις το χρόνο, την ώρα που εγώ θα στρίβω στην Καλαμπάκα, εσύ -αντί να πας στη Βαρκελώνη- να πεταχτείς μέχρι τα Χανιά, εκεί που η ιδιοφυία που επικαλείσαι έχτισε ξενοδοχείο πάνω σε κάτι ντουβάρια που έβαλε κάποιος Ντεμιγκέλι? (ποιος είπατε?)
Πρόσεξε τι θα γράψεις. Η παραδοχή του λάθους είναι ανδρεία και σοφία. Ο Einstein ο ίδιος παραδέχτηκε όσα λάθη έκανε. Πρόσεξε…
Σχετικά με τα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, είναι γνωστή η διαμάχη. Προσωπικά δεν έχω αντίρρηση να κατεδαφιστούν πάραυτα, όπως και τα κτίρια μπροστά από την καφετέρια του Μουσείου της Ακρόπολης. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω πολύ πρόσφατα συνέντευξη του αρχιτέκτονα που σχεδίασε το Μουσείο. Εσύ ειδικά, που μιλάς με τόσο στόμφο για το χώρο κλπ, θα ήταν καλό να αντιληφθείς τη σκοπιμότητα του χώρου εκεί και όχι να μιλάς λες και πρόκειται για καντίνα.

Η αρχιτεκτονική βάλλεται από παντού. Και κάποια Ορκ και Ουρουκ – Χάι της καθημερινής μας ζωής, φορείς και εντολοδόχοι μιας ψευδεπίγραφης αισθητικής και δάνειων οραμάτων, καραδοκούν και σφυρίζουν αδιάφορα. Έχουν γνώση όμως οι Φύλακες…
Απ: «Έκτακτον Ανακοινωθέν: Αι Ουρουκ-Χαϊκαί δυνάμεις προσβάλλουσιν από της 05:30 ώρας της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Αρχιτεκτονικής Επιστήμης. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του Επιστημονικού εδάφους ημών».

Όσον αφορά τα πολεοδομικά σχέδια, τι αλλαγές γίνονται από την στιγμή που κατατίθονται έως τη στιγμή που πραγματοποιούνται, σε παραπέμπω στην ταινία: «Η κυρία του κυρίου». Αναπαραστατικότατη.
Ελπίζω να έχω ξεδιαλύνει τη σύγχυσή σου περί άθλιων κατασκευών και ποιο το κομμάτι ευθύνης που αναλογεί σε όλους μας. (Ακούγεται ως σήμερα άλλωστε, στα στενά των Αμπελοκήπων, ως επιβεβαίωση των παραπάνω, προφητικά η αχός: «είναι ένοπλο αυτό;») Όσον αφορά τις ευθύνες των αρχιτεκτόνων μηχανικών μπορείς να τις αναζητήσεις στις πολεοδομίες της εκάστοτε περιοχής με όλα τα χαρακτηριστικά της νεοελληνικής παθογένειας (διαφθορά). Μπορείς να τις αναζητήσεις επίσης, στην αδυναμία των αρχιτεκτόνων να πείσουν για το θεσμικό τους ρόλο την ελληνική κοινωνία η οποία θεωρεί ότι αρχιτέκτονας και πολιτικός μηχανικός το ίδιο είναι.
Απ: Θεσμικό ρόλο ξέρω ότι έχουν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Άρειος Πάγος κλπ. Τι μας λες τώρα? Ότι το σφάλμα των αρχιτεκτόνων είναι ότι δεν μπόρεσαν να πείσουν την κοινωνία για το πόσο ψηλά είναι σε επίπεδο θεσμού? Σα να λέμε: «Ξέρετε, η μόνη μου αδυναμία είναι ότι δεν σας έπεισα για το πόσο σοφός είμαι και η δική σας που δεν λέτε να το καταλάβετε». Αλλά προσθέτεις πως και η ευθύνη σας στις πολεοδομίες οφείλεται στη νεοελληνική παθογένεια. Φταίει η «παθογένεια» λοιπόν, όπως φταίει το Κράτος γενικώς κλπ. Και μετά μιλάς για κοινωνική ευθύνη και συνείδηση.

Εάν τελικά η αρχιτεκτονική ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του σχεδιασμού ενός δημόσιου κτιρίου και το τι τελικά αποφασίστηκε από τις διάφορες επιτροπές που στελεχώνουν οι δομές εξουσίας, που παρεμπιπτόντως αποτελούνται από άτομα των επαγγελμάτων που ανέφερες (νομικοί, ιατροί, τεχνολόγοι τροφίμων, ηθοποιοί δημοσιογράφοι, πολιτικοί μηχανικοί κλπ), το αφήνω στην κρίση του καθενός (με εξαίρεση δύο μόνο αρχιτέκτονες στο άρμα της εξουσίας τόσα χρόνια). «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Μίζες, τραπεζώματα, να βγάλει και κάτι ο εργολάβος…
Απ: Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε και πάλι στο συμπέρασμα ότι φταίνε όλοι οι άλλοι πλην ημών. Αθώοι του αίματος τούτου…

Τελικά φιλάρα μου σ’ αυτό το μπουρδέλο – τόπο που τον υπεραγαπάμε όμως, οι πολίτες του πηγαίνουν στη Βαρκελώνη επισκέπτες – τουρίστες και επιστρέφουν επισκέπτες – τουρίστες στον τόπο τους και παραμένουν. Εκεί είναι το θέμα μας. Όλα τα άλλα, στείρα αντιπαράθεση και εύκολη κριτική χωρίς να μπαίνουμε στην ουσία των πραγμάτων που απαιτεί διάλογο, είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εμείς τις κινήσεις μας τις κάναμε, σειρά σας τώρα.
Απ: Αλήθεια, έχεις πάει στη Βαρκελώνη? Περί της ουσίας των πραγμάτων σε παραπέμπω στα προηγούμενα σχόλιά μου πάνω στο κολάζ στην κοιλιά του αρχιτέκτονα. Εκεί αναδεικνύονται όλα τα φύκια των ωκεανών σε μεταξωτές κορδέλες…

Υ.Γ. οφείλω να σε προειδοποιήσω φίλε μου τις καλύτερες ιδέες να μην τις συλλαμβάνεις πλέον στην τουαλέτα, γιατί το μέλλον σου προδιαγράφεται κάπως έτσι, από τον «κακό» αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Οι καλύτερες ιδέες στην περίπτωσή μου συλλαμβάνονται στο κρεβάτι… και όχι μόνος.
«Είναι λοιπόν αλήθεια ότι το φως συμβαίνει να αναπηδά από την ύστατη ένταση του μαύρου; Με άλλον τρόπο το επιβεβαιώνει και ο έρωτας. Όταν δύο γυμνά σώματα συνομιλούν, κάτι από το ανεκδοτολογικό μέρος της ιστορίας τους-το αφόρητο- ξεγράφεται. Απομένει να μάθουμε αυτό το φως τι είναι.» Οδυσσέας Ελύτης
Απ: Το πώς προδιαγράφεται το μέλλον μου, δε νομίζω ότι το γνωρίζει κανείς ούτε και εγώ φυσικά. Ο καθένας κατεβάζει τις καλύτερες ιδέες του όπου του κάτσει βεβαίως. Απλά εύχομαι ΟΛΟΨΥΧΑ να ισχύει αυτό που γράφεις και όχι, τελικά, το φως που αναπηδά από «την ύστατη ένταση του μαύρου» να είναι το λαμπάκι του θρυλικού «Αγκαλίτσα» που κρατάς ακόμα σφιχτά κάτω από τις κουβέρτες σου.

Εμείς αυτό το φως θέλουμε. Εσύ πάρε τους ορισμούς και τα αξιώματα, πάρε και τον DIDA και ψάξ’ το στην άκρη του σύμπαντος. Όταν θα ‘ρθει η ώρα, τους ανδριάντες σας θα τους στεγάσουμε.
Απ: Με τους ορισμούς που -κατανοούμε τονίζω- εγώ κι ο DIDA, αγαπητέ μου φίλε, χτίστηκε και θα χτίζεται ο ανθρώπινος πολιτισμός. Εσύ, πάρε τη μασημένη τροφή και κάνε κοσμοθεωρίες κατά το δοκούν. Η κότα όταν πίνει νερό κοιτάει τον ουρανό. Εσείς που θέλετε αυτό το φώς, βάλτε το κεφάλι στην άμμο.

Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

ΒΠ

Advertisements

2 responses »

  1. ΑΣ ΠΕΣΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΗ ΦΩΚΙΔΑ ? ΘΥΜΙΣΟΥ ΘΕΣΣΑΛΕ ΤΗΝ 5η Ευλούλ

    κοιμήσου ήσυχος…… Αρτάβανε !

    το σχολιο αναφέρεται κυριως στον υπονομευτή VULPIA που ο ρόλος του πλέον αποκαλυφθηκε και λιγότερο στον ΒΠ που παρασυρμένος και εν θερμώ γράφει(ουν) τα post . Βεβαια στο σκάνδαλο θα επανέλθω. ΜΕΧΡΙ ΤΌΤΕ ΟΜΩΣ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ και ειδικά εσύ Ιερομνήμονα ωστε να διατηρήσεις την αυτονομία του λόγου σου και της κρίσης σου .

  2. Η προκήρυξη είναι αποτυπωμένη στο μυαλό μου από τότε που εμφανίσθηκε και την ενστερνίζομαι πάντα – το ξέρεις!
    Η κρίση και ο λόγος μου τηρούν την αυτονομία τους και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι.
    Γνωριζόμαστε καλά με τον ΝΠ και μας συνδέουν ισχυροί δεσμοί και αγώνες παρά τις διαφορετικές απόψεις και ξέρει πόσο τον εκτιμώ – είναι ο τελευταίος που θα κρατούσα κακία.
    Σκοπός των κειμένων μου δεν είναι η προσωπική επίθεση, παρότι τέτοια δέχτηκα μέσω πολλών αιχμών, αν εξετάσεις προσεκτικά τα γραπτά του. Όταν προκαλείσαι, η απάντηση επιβάλλεται σε αυτές τις περιπτώσεις και ποτέ εν θερμώ, όπως λες.
    Τα ιστολόγια είναι δημόσιοι χώροι. Δεν είναι κλειστό φόρουμ και έτσι πρέπει να τηρείται η δεοντολογία και οι άγραφοι νόμοι.
    Σκέψου έναν ουδέτερο παρατηρητή να διαβάζει το ποστ του ΝΠ. Από που προέρχεται και σε ποιόν αναφέρεται? Αν έχει την υπομονή και ψάξει στα προηγούμενα, θα δει ότι εγώ απλά έβαλα σε σχόλιο, το ζήτημα της ουσίας και πως αυτή γίνεται ολοένα πιο θολή μέσα από την υπερβολική γλαφυρότητα.
    Και έρχεται η απάντηση σε ποστ μετά από τόσο καιρό με όρους προσωπικούς σε πολλά σημεία. Δεν είδα κάποια κριτική σου σε αυτό.
    Κοινή συνισταμένη των γραπτών μου είναι να υπάρχει ουσία, να αποφεύγουμε την έπαρση, να μην μηδενίζουμε την άποψη των άλλων… δε συμφωνείς?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s