ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΙΝΤΕΡΜΕΤΖΟ

Standard

 

 

Την προηγούμενη Παρασκευή ,δέχτηκα αιφνιδίως ένα τηλεφώνημα απο κάποιο παλιό συμμαθητή μου και φίλο.

Αν και στην αρχή δεν κατάφερα να τον αναγνωρίσω απο την φωνή ,την αρχική μου αμηχανία διαδέχτηκε η έκπληξη και η χαρά καθώς η τηλεφωνική συνάντηση συνοδεύονταν και απο την πρόσκληση για την γαμήλια τελετή που θα πραγματοποιούνταν το Σάββατο.Πέρισσότερο όμως με χαροποίησε το γεγονός ότι θα συγκεντρώνονταν αρκετοί συμμαθητές και φίλοι απο το παρελθόν οπότε ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξαναδώ τους συμπρωταγωνιστές  της σχολικής μου ζωής και λέω συμπρωταγωνιστές (και ας μην εκληφθεί ως προσωπική έπαρση )εννοώντας περισσότερο την κοινή πορεία και δράση σε ένα περιβάλλον και σε μιά ηλικία (εφηβεία) που θεωρείς ότι είσαι ο πρωταγωνιστής ,το κέντρο του κόσμου αφού αλλάζεις ριζικά ,νομίζεις ότι μπορείς να αλλάξεις και πολλά άλλα,νιώθοντας εκείνη την μοναδική εκρηκτικότητα των λόγων και των πράξεών σου !

Στη μία ώρα λοιπόν που διήρκησε η πιστή σε σημείο οριακότητας εφαρμογή του εθίμου της «ολιγόλεπτης» καθυστέρησης της νύφης ως τα σκαλιά της εκκλησίας ,ξετυλίχτηκε σχεδον κινηματογραφικά ένα σημαντικό κομμάτι της εφηβείας μου καθώς τα πρόσωπα των φίλων μου ,οσάκις εμφανίζονταν στον προαύλιο συνοδεύονταν απο ανάμεικτα συναισθήματα νοσταλγίας , έκπληξης και χαράς.

Ετσι μαζεμένοι σε πηγαδάκια στο προαύλιο της εκκλησίας όπως άλλοτε στο παρελθόν  στο προαύλιο του σχολείου συζητούσαμε, ανταλλάσαμε πληροφορίες , αστειευόμασταν , σχολιάζαμε τις αλλαγές και θαρρείς πως το κέντρο μετατοπίστηκε απο τον γάμο στην απώλεια της αθωότητας και στις μνήμες της εφηβικής εκπυρσοκρότησης .

Αυτή τη συναισθηματική παλινδρόμηση  διέκοψε η άφιξη της νύφης και η ανάλογη υποδοχή που τη συνόδευσε.Ακολούθησε η τελετή ,οι ευχές και το γλέντι σε κοσμικό κέντρο στους πρόποδες της Πάρνηθας.

Στο περιθώριο αυτής της γιορτής συζητήσαμε για τα χρόνια που ακολούθησαν μετά το σχολείο ,λίγο πολύ προσωπικές ιστορίες , ανησυχίες και ενδιαφέροντα .

Όσο όμως η ώρα κυλούσε ένα μεγάλο μέρος της αρχικής μου διάθεσης μετασχηματίστηκε σε ένα αίσθημα απροσδιόριστης μελαγχολίας ,που το επέτεινε, ολοένα και πιο πολύ ,η ζωηρή και χαριτωμένη κινητικότητα των παιδιών.

Δεν ξέρω αν ήταν η αίσθηση του χρόνου που σημάδεψε την εμπειρία εκείνης της στιγμής καθώς βυθίστηκα στη ρευστότητα της χρονικότητας ή ήταν η ανάδυση μιας ασυνείδητης επιθυμίας να στρέψω το βλέμμα μου στο μέλλον .Το βέβαιο ήταν, πως ευρισκόμενος στην παράλληλο της μελαγχολικότητας που διαπερνούσε το μήκος και το πλάτος της υπαρξής μου ,ο νους μου ξαστόχησε και θυμήθηκα το ποιήμα Ιστορία του Καρυωτάκη

Δεκάξι χρονών εγέλασαν

Πέρα στο ανοιξιάτικο δείλι

Επειτα εσώπασαν τα χείλη                                 

 Και στη καρδιά εγέρασαν  

Εκίνησαν τότε σαν φίλοι       

Σα δυο ξερα φύλλα στο χώμα

Επειτα εχώρισαν ακόμα  

Κάποιο φθινοπωρινό δείλι  

Τώρα καθένας με ωχρό στόμα

Σκύβοντας ,φιλεί τα δεσμά του             

Επειτα θα γείρουν ως κάτου                             

Και θα περάσουνε στο χώμα

Ένα ζεστό άγγιγμα όμως διέκοψε την συναισθηματική ιδιωτεία μου καθώς η αδελφή του γαμπρού  με πήρε απο το χέρι σχεδον σαν απο μηχανής θεός λεγοντάς μου «τελείωσε το διάλειμμα ,ώρα για χορό » και με τράβηξε στην ορχήστρα κι ήταν σαν να άκουγα την Νίνα απο το παράξενο ιντερμετζο του Ευγένιου Ο Νηλ 

«Ναι, οι ζωές μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά σκοτεινά παράξενα ιντερμέτζα μέσα στην ηλεκτρική φαντασμαγορία του Θεού!» 

                                                                             ΝΝ

 

 

Advertisements

7 responses »

  1. Ωραίο κείμενο! Θα μπορούσε να είναι μια ταινία μικρού μήκους…
    Λίγο μελαγχολικό βέβαια, αλλά και σε ποιόν δεν είναι οικείες τέτοιες στιγμές?
    Μάλλον είναι αναπόφευκτο σε τέτοιες περιστάσεις, να σταματά η ροή του χρόνου και να ακολουθεί μια αναδρομή ανάμεικτη με κατακλυσμό αναμνήσεων, γεγονότων και συναισθημάτων.
    Κάτι που γίνεται πιο έντονα, όταν αναδύονται και πάλι οι αισθήσεις της εποχής όπου νόμιζες ότι θα αλλάξεις τον κόσμο. Αλίμονο σε αυτούς που δεν το νιώθουν…
    Στιγμιαία και ασυναίσθητα, συγκρούεται το παρόν με τις προσδοκίες του παρελθόντος και αυτό αποβαίνει πάντα σε βάρος του πρώτου, άσχετα με το τι έχεις κάνει μέχρι σήμερα. Κι αυτό, γιατί οι προσδοκίες και η δυναμική των οραμάτων της πρώιμης νεότητας είναι πολύ ψηλά, με την πίστη ότι δε σε σταματάει τίποτα.
    Δυστυχώς ή ευτυχώς, η εμπειρία που συσσωρεύεται με την πάροδο του χρόνου προσγειώνει τον κάποτε αιθεροβάμονα έφηβο στον κόσμο του ρεαλισμού.
    Θα συμφωνήσεις όμως ότι το καίριο ζήτημα είναι ότι πρέπει πάντα να διατηρείται αυτή η οραματική στάση ζωής για το μέλλον, έστω με κάποιες δόσεις ανέφικτου, παρά να υποβιβαστούμε σε επίπεδο ματαιότητας.
    Άλλωστε, το παρελθόν που επίσης θα νοσταλγούμε σε 10-20 χρόνια το ζούμε σήμερα και με αυτήν την έννοια -πράγματι- μπορούμε να το αλλάξουμε…

  2. Αγαπητέ Ieromnimona ,
    χαίρομαι για το σχόλιο σου ,θα αποτελεί συντροφική φωνή στις ώρες της μελαγχολικής οδοιπορίας μου.
    Να σαι καλά …

  3. Εδώ ρε ΔΙΚΑΝΝΕ έχει βγει και ταινία για αυτό το θέμα….

    «…Πολλοί για να βρουν κοπέλα πάνε σε μπαράκια, clubs κλπ. Ξεχάστε τα! Τώρα η λύση είναι οι… γάμοι! Ο John και ο Jeremy είναι δυο φίλοι που δουλεύουν ως σύμβουλοι και μεσολαβητές γάμων. Αυτό όμως που αγαπάνε πιο πολύ να κάνουν είναι να πηγαίνουν απρόσκλητοι σε γάμους, να βρίσκουν ελεύθερες γυναίκες και να ξυπνάνε την άλλη ημέρα στο κρεβάτι τους. Δεν ακούγεται άσχημο…»

    «WEDDING CRASHERS – ΓΑΜΟΜΠΕΛΑΔΕΣ»

  4. Νομίζω ότι ο blogystera δεν θα είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένος από το ερώτημα του ΔΙΚΑΝΝΟΥ.
    Είναι αξιοπρόσεκτο το πόσο απόλυτα φιλτραρίστηκε το κείμενο, αφήνοντας μόνο ένα τέτοιο ερώτημα.

  5. Για κλείσουμε οριστικά το θέμα «αδελφή του γαμπρού», θα σας το πω χωρίς περιστροφές:
    Ο αγαπητός μου blogystera, τον οποίο -ειρήσθω εν παρόδω- έχω την τιμή να γνωρίζω απο πρώτο χέρι, δεν θα μπορούσε ποτέ να αποκαλύψει ο,τιδήποτε σχετικά με τέτοιου είδους θέματα. Προτιμά, αφού σου εξάψει την φαντασία με το γλαφυρό της αφήγησής του, να σε αφήνει στην άγνοια, χαμογελώντας αινιγματικά…
    Αυτά, προς αποκατάσταση του πνεύματος του post.

    ΥΓ. ελπίζω, πάντως, αγαπητέ μου blogystera, να σου φύγει το κουσούρι κάποια στιγμή, όταν μεγαλώσεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s