Η σημερινή κρίση και πως θα ξεπεραστεί

Standard

Η σημερινή κρίση και πως θα ξεπεραστεί ή

Ποιος ο νέος επίδοξος σωτήρας του Καπιταλισμού

 

Του Δρα Θεόδωρου Κ. Θεοδώρου

 

Σε παλαιότερο άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην ίδια ιστοσελίδα που και τώρα με φιλοξενεί έγραφα χαρακτηριστικά σχετικά με τις κρίσεις που μαστίζουν κατά καιρούς το καπιταλιστικό σύστημα: «Φαίνεται ότι οι καπιταλιστές μελετούν και λαμβάνουν υπόψη   τον Μαρξ περισσότερο απ’ ότι εμείς νομίζουμε. Όταν ο Μαρξ εντόπιζε τα αίτια των οικονομικών κρίσεων στη χαμηλή αγοραστική δύναμη των μαζών, που δεν μπορούσαν να απορροφήσουν την υπερπροσφορά προϊόντων, άνοιγε ουσιαστικά τα μάτια  στους καπιταλιστές οικονομολόγους, οι οποίοι με τον κρατικό παρεμβατισμό του Κέϋνς και ατμομηχανή τις δημόσιες επενδύσεις, κατάφεραν ν’ ανεβάσουν το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων  τους, αμβλύνοντας έτσι την έντασή τους».

Πολλοί είναι εκείνοι (μερικοί μάλιστα αυτοαποκαλούνται και μαρξιστές) που σπεύδουν να υποστηρίξουν ότι ο καπιταλισμός πνέει ήδη τα λοίσθια κάτω από το βάρος της μεγαλύτερης,  μετά το κραχ του ΄29, οικονομικής του κρίσης. Το ΄29 παρόλο που οι χρηματαγορές, η βιομηχανία και το εμπόριο βυθίστηκαν σ’ ένα άνευ προηγουμένου οικονομικό τέλμα, εντούτοις ο καπιταλισμός όχι μόνο επιβίωσε αλλά εξήλθε από την κρίση του ισχυρότερος.

Δυστυχώς, οι οπαδοί της εν λόγω άποψης, δεν αντιλαμβάνονται ότι  ο καπιταλισμός δεν κινδυνεύει από τις κατά καιρούς περιοδικές του κρίσεις, αλλά από το κατά πόσον τα εκάστοτε θύματα του είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν, ότι πρέπει να επέμβουν για να δώσουν στο σύστημα τη χαριστική βολή, την ώρα που αυτό ετοιμάζεται να ανασυνταχθεί. Αυτό με πολύ απλά λόγια λέγεται  πάλη των τάξεων. Ας μη νομισθεί ότι υποστηρίζουμε λαϊκές εξεγέρσεις τύπου παρισινής κομμούνας ή οκτωβριανής επανάστασης. Σήμερα υπάρχουν νέες μορφές πάλης, οι οποίες περνούν μέσα από την ενεργότερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά τεκταινόμενα με κυρίαρχο όπλο την ψήφο τους στις  εκάστοτε εκλογές και όχι μόνο. Η σημερινή δημοκρατία μπορεί να είναι κολοβή, δεν παύει όμως να αποτελεί την αρένα μέσα στην οποία διαμορφώνονται οι συσχετισμοί υπέρ ή κατά πολιτικών, που άλλες συντηρούν και άλλες αμφισβητούν και επιδιώκουν να ανατρέψουν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.

Εδώ και ενάμιση σχεδόν αιώνα ο Μάρξ μέσα από τις σελίδες του περίφημου «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» διακήρυττε σχετικά με τις κρίσεις τα εξής: «Στις κρίσεις ξεσπά μια κοινωνική επιδημία, που σε κάθε άλλη προηγούμενη εποχή, θα φαινότανε σαν παραλογισμός, η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία ξαφνικά βρίσκεται ριγμένη πίσω, σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας, θα έλεγε κανείς ότι ένας λιμός, ένας γενικός πόλεμος ερήμωσης της έκοψε όλα τα μέσα ύπαρξης. Η βιομηχανία, το εμπόριο φαίνονται εκμηδενισμένα». Αν τα έλεγε κανείς αυτά σήμερα δε θα απείχε σχεδόν καθόλου από την πραγματικότητα. Φυσικά αν ζούσε σήμερα ο Μαρξ, κατά τη γνώμη μου, δίπλα στον εκμηδενισμό της βιομηχανίας και του εμπορίου θα πρόσθετε και τα χρηματιστήρια. Απλώς, τα χρηματιστήρια που αποτελούν την χρηματιστική έκφραση της πραγματικής οικονομίας ήταν τότε ανύπαρκτα. Παρακάτω στο ίδιο μανιφέστο ο Μαρξ υποδεικνύει τον  τρόπο με τον οποίο το καπιταλιστικό σύστημα ξεπερνάει τις κρίσεις του. «Πως ξεπερνά η αστική τάξη τις κρίσεις; Από ένα μέρος καταστρέφοντας αναγκαστικά μάζες από παραγωγικές δυνάμεις. Από το άλλο κατακτώντας καινούργιες αγορές». Η προβλεπόμενη για τον επόμενο χρόνο, σύμφωνα με τους ειδικούς, αύξηση της ανεργίας κατά 20 εκατομμύρια, δεν αποτελεί μήπως καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων; Το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, τραπεζών και ασφαλιστικών εταιριών δεν αποτελεί καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων; Οι πόλεμοι στο Ιράκ το Αφγανιστάν και αλλού δεν αποτελούν προσπάθεια κατάκτησης νέων αγορών; Είναι σε όλους τους γνωρίζοντες έστω και λίγα οικονομικά γνωστό, ότι στις κρίσεις ο καπιταλισμός ρίχνει στον Καιάδα μερικά απ τα καχεκτικά παιδιά του για να ισχυροποιηθούν τα υπόλοιπα. Είναι επίσης γνωστό, ότι εκείνοι που ευνοούνται είναι οι πολύ δυνατοί, οι οποίοι εξαγοράζουν ή απορροφούν τις μη αποδοτικές επιχειρήσεις (σε εξευτελιστικές εννοείται τιμές) δημιουργώντας ακόμα πιο ισχυρά υπερμονοπώλια. Κάποτε ο Αξελός ισχυρίστηκε ότι η «γλαύκα» πέταξε από την Αθήνα και ο Καστοριάδης διερωτήθηκε; Καλά και πού πήγε; Με την ίδια λογική σήμερα και ενώ οι ειδήμονες ισχυρίζονται ότι χάθηκαν εκατομμύρια δολάρια διερωτάται ο απλός πολίτης: Καλά και πού πήγαν; Είναι ευκολονόητο. Απλώς τα περιμάζεψαν κάποιοι για να εκμεταλλευτούν τις καινούργιες ευκαιρίες επένδυσης. Είναι γι’ αυτό που σε περιόδους οικονομικών κρίσεων πραγματοποιούνται τα μεγαλύτερα υπερκέρδη από ορισμένες μεγαλοεπιχειρήσεις τουλάχιστον.

Δίπλα όμως στους ενδογενείς παράγοντες, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, θα πρέπει να προστεθούν και οι εξωγενείς, δηλαδή οι κατά καιρούς άμεσες παρεμβάσεις του κράτους στην οικονομία, οι οποίες προέρχονται συνήθως από εισηγήσεις επίδοξων σωτήρων του καπιταλισμού. Το ΄29 η σωτηρία προήλθε, απ’ότι αναφέραμε και πιο πάνω, από τις κρατικές παρεμβάσεις των οποίων εισηγητής ήταν ο Κέϋνς, ο οποίος ορθώς απεκλήθη πατέρας  της θεωρίας του κρατικού παρεμβατισμού. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι οι εν λόγω προτάσεις, όχι μόνο δε συμβάδιζαν με τις μέχρι τότε επικρατούσες θεωρίες του φιλελευθερισμού, αλλά αντίθετα αποτελούσαν και τον αντίποδα τους. Μπορεί ο  Κέϋνς να δημοσίευσε τη «Γενική Θεωρία» του το 1936 αλλά οι προτάσεις που διατύπωσε εκεί ήταν πολύ νωρίτερα γνωστές. Και είναι ασφαλώς γνωστό ότι ο πρώτος που εφάρμοσε στην πράξη τις θεωρίες του Κέϋνς, χωρίς να έχει διαβάσει υποθέτω τα βιβλία του, όταν με τεράστιες κρατικές επενδύσεις στην πολεμική βιομηχανία και σε έργα πολεμικής υποδομής, έδωσε ψωμί και εργασία σε εκατομμύρια ανέργους, ήταν ο Χίτλερ. Επίσημα γνωστή εφαρμογή της θεωρίας του κρατικού παρεμβατισμού του Κέϋνς θεωρείται το περιβόητο «Νιου Ντιλ» (νέα μοιρασιά, νέα αναδιανομή των χαρτιών στο οικονομικό και κοινωνικό παιχνίδι) του προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούσβελτ, όταν με δική του πρωτοβουλία στις 16 Ιουνίου του 1933 το αμερικανικό Κογκρέσο ψήφιζε σειρά νόμων, που διοχέτευαν στην αγορά 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια, μέσω ενός προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.  

Σήμερα το ρόλο του σύγχρονου Κέϋνς φιλοδοξεί να παίξει ο φετινός νομπελίστας  της οικονομίας, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Πρίσετον, Πωλ Κρούγκμαν,  ο οποίος ασχολήθηκε συστηματικά με τις οικονομικές κρίσεις προβλέποντας τη σημερινή κρίση και αποκτώντας έτσι τον τίτλο «Κασσάνδρα της οικονομίας». Τα κυριότερα έργα του είναι ο «Θεωρητικός από σύμπτωση», «Η συνείδηση ενός προοδευτικού», «Διεθνισμός για ευρεία κατανάλωση» και «Η μεγάλη κάμψη». Τι προτείνει λοιπόν ο νομπελίστας οικονομολόγος ώστε ο καπιταλισμός να μπορεί να αποφεύγει τις κρίσεις;

1. Ο καπιταλισμός για να επιβιώσει πρέπει να γίνει πιο «δίκαιος». Είναι σύστημα άδικο, γιατί αναπαράγει και οξύνει τις οικονομικές ανισότητες μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Επομένως, οι οικονομικά αδύνατοι δεν μπορούν να καταναλώνουν και ως εκ τούτου η συνολική παγκόσμια παραγωγή είναι αδύνατο να απορροφάται, εφόσον αυτοί που έχουν ανάγκες  να ικανοποιήσουν στερούνται της ανάλογης αγοραστικής δύναμης. Πρέπει λοιπόν να γίνει πιο «δίκαιος», ώστε να έχουν τη δυνατότητα και οι φτωχοί να καταναλώνουν, πράγμα που συγχρονίζεται με τις απόψεις που εξέφραζε παλαιότερα ένας άλλος «νεοκεϋνσιανός» οικονομολόγος, ο Γκαλμπρέηθ, οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Τζων Κένεντυ. Λέει επ’ αυτού συγκεκριμένα ο Κρούγκμαν: «Πιστεύω σε μία κοινωνία σχετικής ισότητας, που στηρίζεται σε θεσμούς οι οποίοι περιορίζουν τα άκρα και του πλούτου και της φτώχειας».

2. Οι σημερινές δημοκρατίες πρέπει να ενσωματώσουν μια  «σχετική οικονομική ισότητα». Η οικονομική ανισότητα, σύμφωνα με την άποψη του Κρούγκμαν, ισοδυναμεί με την άρνηση τής δημοκρατίας. Ένα από τα μέτρα που προτείνει για τις ΗΠΑ, ώστε να επιτευχθεί η σχετική οικονομική ισότητα, είναι η κατάργηση των φοροαπαλλαγών των πλουσίων, τις οποίες εφάρμοσαν οι ρεπουμπλικάνοι και ο Μπους, και η αυστηρή φορολόγηση των εισοδημάτων άνω των 250.000 δολαρίων ετησίως.  Προτείνει ουσιαστικά μια ανακατανομή του πλούτου επ’ ωφελεία των αποροτέρων. Αυτό αναμένεται να οδηγήσει σε αύξηση της συνολικής ζήτησης και επομένως στην ανάκαμψη της αμερικάνικης και κατ’ επέκταση και της παγκόσμιας οικονομίας.

3. Ασκεί ανελέητη κριτική στην επικρατούσα σήμερα θεωρία του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος θεωρείται ως η γενεσιουργός αιτία των κρίσεων.  Αμφισβητεί το «αόρατο χέρι» του Adam Smith, που ρυθμίζει δήθεν αυτόματα την οικονομία οδηγώντας την στην ισορροπία και αναδεικνύει τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους στη ρύθμιση της συνολικής ζήτησης. Αν λάβει κανείς υπόψη ότι ήδη εκπονήθηκαν και βρίσκονται στο στάδιο της υλοποίησής τους σχέδια διάσωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σχέδια σύμφωνα με τα οποία θα ριχθούν εκ μέρους του κράτους στην αγορά δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ για τόνωση των αγορών, τότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι οι προτάσεις του Κρούγκμαν γίνονται ήδη αποδεκτές από το παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο, ακριβώς όπως και τότε με τις ανάλογες εισηγήσεις του Κέϋνς.

Εδώ ακριβώς εμφιλοχωρεί μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος επικρατεί ως οικονομική θεωρία τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην ΕΕ τα τελευταία χρόνια και που αγγίζει τα όρια της υποκρισίας. Ενώ λοιπόν, εν ονόματι της θεωρίας τους, οι κρατούντες απαγορεύουν αυστηρά στις εθνικές κυβερνήσεις να βάζουν πλαφόν στο γάλα και στο ψωμί, ώστε να προστατεύεται ο φτωχός  καταναλωτής, την ίδια ακριβώς στιγμή τους επιβάλλουν να διοχετεύουν στην αγορά δισεκατομμύρια για να προστατέψουν τους μεγαλοτραπεζίτες, αγνοώντας και θεωρίες και ιδεολογίες. Ας μη γελιόμαστε λοιπόν. Ο καπιταλισμός ως σύστημα έμαθε να επιβιώνει χρησιμοποιώντας το κράτος για να ξεπερνά τις εκάστοτε οικονομικές του κρίσεις. Η πτώση του θα επέλθει μόνο με την ταξική πάλη, δηλαδή όταν και εφόσον τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, που κάθε φορά φορτώνονται τις συνέπειες των κρίσεων, αποφασίσουν να αντιδράσουν, πράγμα που δεν διαφαίνεται  στον ορίζοντα επί του παρόντος. Όταν και εφόσον αυτό συμβεί, τότε κανένας Κέϋνς και κανένας Κρούγκμαν δεν θα μπορέσουν να σώσουν το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο θα γκρεμιστεί σαν χάρτινος πύργος.

 

πηγή

www.alfavita.gr

Advertisements

14 responses »

  1. αν ειναι δυνατον η σημασια της γαλλικης επαναστασης να εξαντλειται και να ερμηνευεται ως τρομος ,καταλυση και αυτοκρατορικες φαντασιωσεις.
    τετοια επιφανειακη προσεγγιση ,τετοιος στρουθοκαμιλισμός ,ωστε οι ιδεες της γαλικης επαναστασης που διέσπασαν το χρόνο και διαμόρφωσαν θεσμούς που ειναι ακόμα ζωντανες στην πολιτικη και κοινωνικη ζωη της ευρώπης, να πετιουνται στον καλαθο των αχρηστων και να αποκαλουνται τρομοκρατικες!! ουτε ο Μπους δεν ελεγε τετοια πραγματα στα τρομοπαραληρηματα του.ΑΙΣΧΟΣ

  2. 1ον Ίσως ο Μπους να έγραφε καλύτερα Ελληνικά
    2ον Ίσως ο Μπους να καταλάβαινε καλύτερα Ελληνικά

    Το ότι τη Γαλλική Επανάσταση διαδέχθηκε ο τρόμος, η κατάλυση της Δημοκρατίας και η εμφάνιση του Αυτοκράτορα αποτελεί ιστορικό γεγονός. Το «οι ιδεες της γαλικης επαναστασης, να πετιουνται στον καλαθο των αχρηστων και να αποκαλουνται τρομοκρατικες» αποτελεί δικό σου παραλήρημα.

    Για να γίνω πιο αναλυτικός, μια που (σκοπίμως μάλλον) παρερμηνεύτηκαν αυτά που έγραψα, ήθελα να πω ότι δεν έχει καμία σημασία να διαπιστώνεις ότι κάτι είναι κακό στη λειτουργία του ( ο καπιταλισμός στη συγκεκριμένη περίπτωση) αν δεν έχεις και να προτείνεις και κάτι εναλλακτικό. Τo πρώτο είναι εύκολο, το δεύτερο θέλει και μυαλό (και πιθανότατα και μερικά εκατομμύρια νεκρούς αν αφορά τον κομμουνισμό).

  3. »Τo πρώτο είναι εύκολο, το δεύτερο θέλει και μυαλό»
    ΒΑΛΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΜΥΑΛΟΥΔΑΚΙ ΣΟΥ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΚΑι ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΕΤΟΙΜΗ ΤΡΟΦΗ.
    Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ(sic) ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΜΕ ΚΑΘΗΛΩΣΕ.
    ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΗΝ égalité , fraternité ,liberté ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ.
    ΑΙΣΧΟΣ.

  4. Το βάζω το μυαλουδάκι γι’αυτό και δεν υιοθετώ κάθε αρλούμπα που μου σερβίρουνε. Και όταν λέω κάτι είμαι έτοιμος να δεχθώ και την κριτική.

    “Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ(sic) ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΜΕ ΚΑΘΗΛΩΣΕ”

    που την είδες την ερμηνεία…..Τέλος πάντων, δεν ήταν σκοπός μου να σε καθηλώσει……αλλά για αρχή κάτι είναι κι αυτό

    “ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΗΝ égalité , fraternité ,liberté ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ.”
    Κάποιοι πρέπει να σκέφτονται και την πιθανότητα μερικά πράγματα να πάνε στραβά. Βλέπεις, όσους οι ινστρούχτορες τους έχουν εμποτίσει το μυαλό με έτοιμες απαντήσεις σε κάθε πρόβλημα, δυσκολεύονται όταν ακούνε και την αντίθετη άποψη. Το θέμα της συζήτησης είναι πολύ απλό:
    – Ο καπιταλισμός είναι κακό πράγμα και θα πέσει (αρχικό post)
    – Ναι, ok, αλλά εκτός από διαπιστώσεις χρειάζονται και προτάσεις, έστω και λάθος βρε αδερφέ, προτάσεις όμως
    – égalité , fraternité ,liberté
    – ωραία, επιτέλους μια πρόταση, άσχετο με το ότι παραείναι γενική, αλλά μήπως εκτός από τις φιοριτούρες που συνεπαίρνουν τα πλήθη θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι όταν ιστορικά πρωτοεφαρμόσθηκε (ασχέτως των καλών προθέσεων) οδήγησε σε τρόμο (την οποία ιστορική περίοδο του τρόμου ο συμπαθέστατος ανώνυμος συνέδεσε αμέσως με τον Μπους!!!!!), χάος, τέλος της Δημοκρατίας, αναζήτηση επίδοξων σωτήρων (βλ Ναπολέων) και άρα θα έπρεπε να το σκεφτούμε δις?
    – ούτε ο Μπους δεν ελεγε τετοια πραγματα στα τρομοπαραληρηματα του.ΑΙΣΧΟΣ (ασχετη δηλαδή συσχέτιση)
    – δεν έχει καμία σημασία να διαπιστώνεις ότι κάτι είναι κακό στη λειτουργία του (ο καπιταλισμός στη συγκεκριμένη περίπτωση) αν δεν έχεις και να προτείνεις και κάτι εναλλακτικό
    – ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΗΝ égalité , fraternité ,liberté ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ
    Το θέμα μας δεν είναι τι σκέφτομαι εγώ όταν ακούω Γαλλική Επανάσταση. Το post δεν αφορά δίκη προθέσεων. Αφορά το τέλος του καπιταλισμού. Σας αρέσει πάρα πολύ σαν ιδέα, κάποιοι προβάλλετε την θέληση σας για ρεβάνς από την πτώση του κομμουνισμού, αλλά κανείς μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να πει τι προτείνει για μετά. Αντί για προτάσεις ακούω «ΑΙΣΧΟΣ». Οκ, λύθηκε το πρόβλημα με ένα αίσχος.

    – Ωραία! Έπεσε ο καπιταλισμός. Και τώρα σύντροφοι?
    – Τώρα égalité , fraternité ,liberté
    – Ωραία περάστε μια βόλτα από την γκιλοτίνα σύντροφε

  5. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΚΙΛΟΤΙΝΑ

    Γιατί κάθε μέρα γινόμαστε πιο φτωχοί σε εισόδημα και δικαιώματα και πιο πλούσιοι σε ανασφάλεια και άγχος για το μέλλον;

    Ποιες πολιτικές δυνάμεις έχουν την ευθύνη;

    Σε αυτές τις ερωτήσεις απαντούν τα πεπραγμένα ΝΔ – ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια:
    Οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1990 προχώρησαν σε μία διμέτωπη επίθεση.
    Η πολιτική που εγκαινίασε η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίστηκε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και επεκτάθηκε από την σημερινή κυβέρνηση Καραμανλή.

    Ο στόχος τους;
    Το πρότυπο εργασίας και κοινωνικής προστασίας που έπρεπε να γίνει πιο φθηνό προς όφελος του κεφαλαίου.

    Τα θύματα;
    Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού, οι νέοι και οι νέες, οι γυναίκες, οι μετανάστες, όλοι αυτοί που είδαν τα δικαιώματά τους να συνθλίβονται από τη «σιδερένια χείρα» της αγοράς και τις αντεργατικές παρεμβάσεις.

    Τα εργαλεία;
    Οι συνταγές του νεοφιλελευθερισμού: οι περιβόητες «με-ταρρυθμίσεις», δηλαδή η διόγκωση και συγκάλυψη της ανεργίας, η αποδιάρθρωση της εργασίας, η υποβαθμισμένη και κακοπληρωμένη εργασία, η μισή δουλειά, η διαρκής λιτότητα, οι μεσαιωνικές μορφές εργασίας, όπως είναι οι ενοικιαζόμενοι ή οι αυτοαπασχολούμενοι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα. Ακόμα, η συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η αφαίμαξη των αποθεματικών των ταμείων, η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματικοποίηση του συστήματος κοινωνικής προστασίας και των δημοσίων αγαθών.

    Τα αποτελέσματα;
    Η συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, η διεύρυνση της φτώχειας, η ακρίβεια, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, η υπερεκμετάλλευση των μεταναστών, η υποβάθμιση της υγείας, η συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η άδικη φορολογική πολιτική για τους αδύναμους από τη μια και τα διογκωμένα προνόμια για τους λίγους και ισχυρούς από την άλλη.

    Οι πρωταίτιοι;
    Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. που με συνέπεια ο ένας έχτιζε πάνω στο αντεργατικό οικοδόμημα του άλλου, με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πότε με το πρόσχημα της μεταρρύθμισης, πότε με το πρόσχημα του εκσυγχρονισμού.

    ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

    Μήπως όμως ζήσαμε έναν εφιάλτη που τελείωσε και το μέλλον προδιαγράφεται ελπιδοφόρο; Κάθε άλλο!

    Όλα δείχνουν ότι παρά τα κρυφά χαρτιά ή τις γενικολογίες, η επίθεση στα ζητήματα της εργασίας και του ασφαλιστικού θα κλι-μακωθεί όποιο από τα δύο κόμματα βρεθεί στην εξουσία.

    Εναρμονισμένα και τα δύο κόμματα στη στρατηγική της Λισσαβόνας και της ευέλικτης εργασίας, θα συνεχίσουν τη λιτότητα, θα υπονομεύσουν ακόμη περισσότερο την εργασία, θα απελευθερώσουν τις απολύσεις, θα χτυπήσουν το δημόσιο χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, θα διευρύνουν την ανασφάλιστη εργασία, θα αυξήσουν τον συνολικό εργάσιμο χρόνο.

    Ο ανταγωνισμός τους για την κατώτερη εθνική σύνταξη δεν είναι τυχαίος. Με αυτόν τον τρόπο θα οδηγήσουν στο σύστημα τριών πυλώνων:

    μία χαμηλή προνοιακή σύνταξη για όλους και όσοι έχουν την οικονομική άνεση
    θα προσφεύγουν σε επαγγελματικά ταμεία
    και σε άλλα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα!
    Μπορούμε να τους εμποδίσουμε. Με ισχυρή την ενωτική αριστερά, τα συνδικάτα και τα κινήματα μπορούμε να φέρουμε τα πάνω κάτω.

    Η ψήφος στο Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι ψήφος για:

    Ριζική αναδιανομή εισοδημάτων,
    ενίσχυση των κοινωνικών δικαιωμάτων σε όφελος των εργαζομένων,
    προάσπιση του δημόσιου χώρου,
    πλήρη και σταθερή απασχόληση.

    Είμαστε η μόνη ισχυρή αντιπολίτευση στα σχέδια τους.

    Η Δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση μπορεί να διασωθεί
    Απαιτούμε:

    Διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα της.
    Επαρκή χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος με νέους πόρους από ειδική φορολογία του κεφαλαίου, τριμερή χρηματοδότηση (κράτος, εργοδότης, εργαζόμενος), απόδοση στα ταμεία των πόρων και αποθεματικών που καταληστεύθηκαν τα τελευταία χρόνια, κατάργηση της ανασφάλιστης εργασίας, πάταξη της εισφοροδιαφυγής και ασφαλή διαχείριση των αποθεματικών και της ακίνητης περιουσίας τους.
    Κατάργηση των νόμων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που ανατρέπουν κατοχυρωμένα επαγγελματικά και ασφαλιστικά δικαιώματα χρόνων.
    Γενναία αύξηση των συντάξεων.
    Κατώτερη κύρια σύνταξη στα 20 ημερομίσθια.
    Καθιέρωση 35ετίας χωρίς όριο ηλικίας, διατήρηση θετικών δια-κρίσεων για τις γυναίκες και βελτίωση ρυθμίσεων σε ευάλωτες κατηγορίες εργαζομένων. Καμία δυσμενής παρέμβαση στο καθεστώς πρόωρης συνταξιοδότησης και των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. Καμία αύξηση ασφαλιστικών ει-σφορών και ορίων με άμεσο η έμμεσο τρόπο.
    Ασφάλιση για όλους τους ανέργους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους οικονομικούς μετανάστες.

    Η πλήρης απασχόληση δεν είναι ουτοπία

    Κεντρικοί στόχοι μας είναι:

    Η μείωση του χρόνου εργασίας στις 35 ώρες (7ωρο-5νθήμερο).
    Η ενίσχυση της απασχόλησης στον κοινωνικό τομέα, στο περιβάλλον, στην ποιότητα ζωής.
    Άμεση εναρμόνιση των κατώτερων μισθών με τους αντίστοι-χους ευρωπαϊκούς (1250 ευρώ).
    Η κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου και των πρακτικών που απορυθμίζουν την εργασία και προάγουν την εργασιακή εκμετάλλευση (ενοικίαση εργαζομένων, δελτία παροχής υπη-ρεσιών, υπεργολαβίες κ.α.). Κατάργηση κάθε διάκρισης μεταξύ παλιών και νέων εργαζομένων. Ίδια δικαιώματα στους μετανάστες.
    Ριζική αναμόρφωση του Ο.Α.Ε.Δ. Άμεση αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του κατώτερου μισθού για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία. Δικαίωμα επιδότησης των νέων. Κατάργηση των ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας.
    Ενδυνάμωση των Συλλογικών Συμβάσεων, κατάργηση κρατικών παρεμβάσεων.
    Έλεγχος και δραστικός περιορισμός των απολύσεων, απαγόρευση απολύσεων εργαζομένων ηλικίας πάνω από 50 ετών.
    Ίσα δικαιώματα για άνδρες και γυναίκες στην εργασία, στις αποδοχές και στην επαγγελματική εξέλιξη.

    Η υγεία είναι απαράβατο δικαίωμα

    Αναβάθμιση της Δημοσίας Υγείας με νέους πόρους, νέο δυναμικό, ποιότητα υπηρεσιών με αποτροπή της ιδιωτικοποίησης – εμπορευματοποίησής της, με παρέμβαση στον τομέα των φαρμάκων, με έμφαση στην πρόληψη και την πρωτοβάθμια φροντίδα.

    Η φτώχεια δεν έχει καλοπέραση
    Η διακυβέρνηση της χώρα από το 1990 και μετά μας έχει φέρει στην κορυφή της Ευρώπης ως προς τη διεύρυνση των ανι-σοτήτων και της. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ, δημιουργεί τη φτώχεια και εκ των υστέρων μοιράζει αντίδωρα στους φτωχούς. Η πολιτική αυτή πρέπει να εγκαταλειφθεί.
    Αγωνιζόμαστε για

    το δικαίωμα στην πλήρη εργασία για όλους,
    ισότιμα δικαιώματα στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνι-κή φροντίδα ιδιαίτερα για όσους δεν μπορούν να εργαστούν,
    πολιτικές στήριξης της οικογένειας σε εισόδημα και υπηρε-σίες,
    το χτύπημα της ακρίβειας,
    την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού με ένα δη-μόσιο τομέα δίπλα στον πολίτη.
    Δεν έχουν Δικαίωμα να σου τα στερούν
    Έχεις Δικαίωμα να τα ΑΠΑΙΤΕΙΣ

    Η ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ

    ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ
    ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΟΠΙΟ

    ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ!

  6. Μπράβοοοοοο!!!!!!!!
    Δυο διαφωνίες μόνο
    1) μείωση του χρόνου εργασίας στις 15 ώρες (3ωρο-5νθήμερο).
    και
    2) Να αυξηθεί ο κατώτερος μισθός στα 5251 ευρω

  7. ενταξει θα στο φερω το γλυκακι και το παιχνιδακι σου !!
    μην κλαις ,φυσα τ τωρα το κερακι ,κλεισε τα ματακια και ερχονται τα 5251 ευρουλακια. ονειρα γλυκα και του χρονου που θα μεγαλωσεις ακομα λιγο θα «κοιμασαι» περισσοτερες ωρες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s