Ο Παγκόσμιος καπιταλισμός σε κρίση

Standard

Ποια είναι η λύση;

By Alan Woods   

Υποστηρίζεται ότι η παρούσα κρίση είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας να ελεγχθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ειδικά στις ΗΠΑ. Περαιτέρω υποστηρίζεται ότι «πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα συμβεί αυτό πάλι». Αυτό είναι πράγματι ειρωνικό! Για τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες, οι αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί υποστήριζαν ακριβώς το αντίθετο: ότι όλοι οι κανόνες ήταν κακοί για την αγορά και πρέπει να καταργηθούν (αυτό υποστηρίχτηκε ιδιαίτερα για το χρηματοπιστωτικό τομέα).

Οι δημαγωγικές δηλώσεις για την ανάγκη να συγκρατηθούν τα υπερβολικά κέρδη και να ρυθμιστεί η χρηματοπιστωτική αγορά είναι συνήθεις αυτές τις μέρες. Πώς είναι όμως δυνατό αυτά τα «θαύματα» να συμβούν; Από ποιο μηχανισμό; Οι τραπεζίτες έχουν χίλιους τρόπους να παραβαίνουν τους κανονισμούς. Τηρούν με τέτοιο τρόπο τους ισολογισμούς τους που είναι δύσκολο για τους ελεγκτές να ανακαλύψουν τις απατηλές δραστηριότητές τους. Ακόμη και η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί παρόμοια τεχνάσματα για να κρύψει τις πραγματικές διαστάσεις του δημοσιονομικού ελλείμματός της.

Το επιχείρημα υπέρ της ρύθμισης των χρηματιστηρίων είναι παράλογο, όπως ήταν η απόφαση να απαγορευθεί (προσωρινά) η πρακτική «των γρήγορων πωλήσεων». Για να μπορούν οι αγορές να λειτουργήσουν, είναι απαραίτητο για τους ανθρώπους να αγοράζουν και να πωλούν ελεύθερα τις μετοχές και πρέπει αυτό να το κάνουν βάσει του υπολογισμού για το εάν η τιμή μιας μετοχής πρόκειται να αυξηθεί ή να πέσει. Η ιδέα ότι μπορεί να είναι επιτρεπτό να αγοραστούν οι μετοχές μόνο όταν οι τιμές τους αυξάνονται είναι σαφώς μια γελοιότητα.

Οι υπηρεσίες αξιολόγησης φερεγγυότητας, οι οποίες υποτίθεται ότι υπήρχαν για να διακρίνουν την καλές πιστώσεις από τις κακές, ενέκριναν ενυπόθηκα δάνεια χωρίς ενδελεχή εξέταση. Ομοίως, οι αγοραστές του αμερικανικού χρέους που εκδόθηκε από τη Fannie Mae και Freddie MAC χαρωπά υπέθεσαν ότι η αμερικανική κυβέρνηση το εγγυήθηκε. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο αμερικανός φορολογούμενος έχει φορτωθεί τώρα με περισσότερο από 5.000 δισεκατομμύρια δολάρια σε υποθήκες και κανείς δε ξέρει ποιος θα είναι ο τελικός λογαριασμός.

Το συμπέρασμα είναι αρκετά σαφές. Είναι δυνατό να έχουμε είτε μια ελεύθερη αγορά στην αναζήτηση του κέρδους, είτε να έχουμε μια εθνικοποιημένη σχεδιασμένη οικονομία. Αλλά ο «ρυθμισμένος καπιταλισμός» είναι μια αντίφαση από την φύση του. Σε ένα άλλο άρθρο, οι «Financial Times» θέτουν το ερώτημα πολύ πιο καθαρά: «Παρόλο που απερίσκεπτοι πολιτικοί προωθούν αμφισβητούμενα πακέτα επιχορηγήσεων, τα φωτεινά μυαλά – στελέχη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων θα βρουν έναν τρόπο να λειτουργήσουν έξω από τους ρυθμιστικούς μηχανισμούς».

Αυτό που είναι απαραίτητο, είναι να καταργηθούν συνολικά αυτές οι τυχοδιωκτικές χαρτοπαικτικές λέσχες που αποφασίζουν τις μοίρες εκατομμυρίων ανθρώπων και να αντικαταστήσουμε την καπιταλιστική αναρχία με μια λογική κοινωνία που αντιστοιχεί σε μια σχεδιασμένη οικονομία.

Λέγεται ότι τα μέτρα που λαμβάνονται από το Μπους και τον Μπράουν αποτελούν εθνικοποίηση. Αλλά αυτά τα μέτρα δεν έχουν τίποτα κοινό με τη σοσιαλιστική ιδέα της εθνικοποίησης. Δεν προορίζονται να αφαιρέσουν τη οικονομική δύναμη από τα χέρια των πλούσιων παρασίτων που αποτελούν ένα τερατώδες φορτίο στην κοινωνία. Αντιθέτως αντιπροσωπεύουν μια προσπάθεια να προστατευθούν τα συμφέροντα αυτών των παρασίτων, παρέχοντάς τους επιδοτήσεις, χρηματοδοτούμενες από τις τσέπες της εργατικής τάξης και των μικροαστών.

Οι σοσιαλιστές αντιτάσσονται ριζικά σε αυτές τις πολιτικές, οι οποίες δεν έχουν τίποτα κοινό με τη γνήσια εθνικοποίηση και είναι μόνο ένα είδος κρατικού καπιταλισμού, που προορίζεται για να προστατεύσει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Οδηγούν αναπόφευκτα σε μια αύξηση της μονοπωλιοποίησης, στις μαζικές απολύσεις, στα κλεισίματα τραπεζών, στις αυξήσεις των επιτοκίων και στη λήψη ποικίλων αντεργατικών μέτρων. Οι τραπεζίτες ανταμείβονται για τις φαύλες δραστηριότητές τους από το κράτος, που αγοράζει  τις ζημιές τους, κατόπιν ξοδεύει απέραντα χρηματικά ποσά των φορολογούμενων για να τους καταστήσει κερδοφόρους και όταν γίνει αυτό, θα τους δώσει πίσω τις τράπεζες «καθαρές» από χρέη. Κατόπιν θα μπορούν να επαναλάβουν τις κερδοσκοπικές τους δραστηριότητες και να ξανακλέβουν ανενόχλητοι.

Είναι απαραίτητο να ληφθούν τα επιτελικά κέντρα της οικονομίας από τα ιδιωτικά χέρια, με την εθνικοποίηση των τραπεζών, των μεγάλων ασφαλιστικών εταιρειών και των άλλων μεγάλων επιχειρήσεων, με την ελάχιστη αποζημίωση μόνο εκεί που υπάρχει αποδεδειγμένη ανάγκη. Μόνο όταν οι παραγωγικές δυνάμεις είναι στα χέρια της κοινωνίας, θα είναι δυνατό να καθιερωθεί ένα λογικό σοσιαλιστικό σχέδιο της παραγωγής, όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται προς όφελος της κοινωνίας, όχι μιας χούφτας των πλούσιων παρασίτων και κερδοσκόπων.

Αυτός είναι ο θεμελιώδης στόχος του σοσιαλισμού. Είναι μια ιδέα που θα γίνει κατανοητή τώρα και θα χαιρετιστεί από τα εκατομμύρια των ανθρώπων που τα προηγούμενα χρόνια την θεώρησαν κάτι ξένο. Οι άνθρωποι που διαδηλώνουν στις οδούς της Νέας Υόρκης ενάντια στο σχέδιο των Μπους δεν ήταν σοσιαλιστές. Δώδεκα μήνες πριν, πιθανά να ήταν και υπερασπιστές της ελεύθερης αγοράς. Δεν έχουν διαβάσει ποτέ Μαρξ και βλέπουν τους εαυτούς τους σαν πατριώτες Αμερικανούς. Αλλά η ζωή διδάσκει και σε καταστάσεις όπως αυτές οι άνθρωποι μαθαίνουν πολύ περισσότερα σε λίγες μέρες παρά σε μια ολόκληρη ζωή. Οι εργαζόμενοι άνθρωποι των ΗΠΑ μαθαίνουν λοιπόν γρήγορα. Και όπως ο Βίκτωρ Ουγκώ κάποτε είπε:  «Κανένας στρατός δεν είναι τόσο ισχυρός όσο μια ιδέα που ο καιρός της έχει φθάσει».

http://www.marxist.com/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s