Για την οικονομία των αναγκών, για την κοινωνία των δικαιωμάτων και ελευθεριών!

Standard

Το παρακάτω κείμενο των 15 προγραμματικών σημείων είναι η συμβολή του ΚΟΚΚΙΝΟΥ στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς δεν εξαντλούν τις απαιτήσεις για ένα πιο ολοκληρωμένο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προσπαθούν να απαντήσουν σε μια καίρια ανάγκη: να περιγράψουν περιεκτικά τη στοχοθεσία και τη γενικότερη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκαθαρίζοντας σε φίλους και εχθρούς ποιων τα συμφέροντα θέλει να υπηρετήσει και ενάντια σε ποιους παλεύει, «πού το πάει».

1. Αύξηση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών τάξεων

Εδώ αντίπαλος είναι η λογική της λιτότητας, που ο νεοφιλελευθερισμός οικοδόμησε πάνω στην εξής φόρμουλα: Αυξήσεις στο δημόσιο τομέα περίπου στο ύψος του επίσημου πληθωρισμού (που είναι κατώτερος από την πραγματική ακρίβεια στα προϊόντα και υπηρεσίες λαϊκής κατανάλωσης). Αυτό είχε αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση να αναπληρώνονται απλώς οι απώλειες της αγοραστικής δύναμης των μισθών, αλλά οι εργαζόμενοι να μην παίρνουν σχεδόν τίποτε από την αύξηση της παραγωγικότητας. Έτσι, η συμμετοχή των μισθών στον παραγόμενο πλούτο έπεσε θεαματικά ως ποσοστό του ΑΕΠ στα χρόνια της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού.

Στο πλαίσιο που δημιουργούσε η εισοδηματική πολιτική για το δημόσιο τομέα, στον ιδιωτικό τομέα η πυραμίδα των μισθών συμπιεζόταν διαρκώς προς τη βάση της, με αποτέλεσμα σήμερα το 50% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα να παίρνει μισθό από 501 έως 1.000 ευρώ.

Για την αναπλήρωση των απωλειών και μια γενικότερη ώθηση της πυραμίδας των μισθών προς τα πάνω το αίτημα πρέπει να είναι:

α. Άμεση και εφάπαξ αύξηση κατώτερων μισθών και συντάξεων κατά 300 ευρώ και όλων των μισθών πάνω από αυτό το επίπεδο και μέχρι τα 1.200 ευρώ κατά 20%.

β. Καθιέρωση Δείκτη Ακρίβειας (στη θέση του σημερινού Δείκτη Τιμών Καταναλωτή) με βάση την πραγματική επιβάρυνση στις τιμές των αγαθών και υπηρεσιών που καταναλώνουν μαζικά οι λαϊκές τάξεις.

γ. Νομοθετική ρύθμιση με βάση την οποία οι ετήσιες ποσοστιαίες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις θα είναι κατ’ ελάχιστο όσο ο Δείκτης Ακρίβειας συν η παραγωγικότητα.

2. Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια

Ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, στο πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η «παραδοσιακή» απόκλιση ανάμεσα στον επίσημο Δείκτη Τιμών Καταναλωτή και την πραγματική ακρίβεια σε προϊόντα και υπηρεσίες μαζικής λαϊκής κατανάλωσης διευρύνθηκε σημαντικά. Έτσι, εκτός από τα μέτρα στήριξης του εισοδήματος, είναι απαραίτητο να ληφθούν μέτρα ενάντια στην ακρίβεια.

Γι’ αυτό:

α. Απαγόρευση ετήσιων αυξήσεων στις τιμές προϊόντων και υπηρεσιών μαζικής κατανάλωσης πάνω από το επίπεδο αύξησης των μισθών.

β. Κατάργηση του ΦΠΑ στα προϊόντα και υπηρεσίες πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

γ. Κατάργηση των διαδοχικών αυξήσεων της τελευταίας διετίας στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα.

3. Μέτρα φορολογικής δικαιοσύνης

Η φορολογία (ο τρόπος συλλογής των δημόσιων εσόδων) όχι μόνο δεν είναι ουδέτερο και «τεχνικό» ζήτημα, αλλά αντίθετα αποτελεί μηχανισμό αναδιανομής του εισοδήματος. Ιδιαίτερα στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού, ο ταξικός αυτός μηχανισμός αναδιανομής ελάφρυνε συστηματικά τα κέρδη και μετέφερε τα φορολογικά βάρη στις εργαζόμενες τάξεις. Πρώτο, μειώθηκαν θεαματικά οι συντελεστές φορολόγησης των κερδών. Μόνο επίσης κυβερνήσεων Καραμανλή του νεότερου, αυτή η ελάφρυνση ήταν 10 ποσοστιαίες μονάδες. Δεύτερο, αυξήθηκαν σταδιακά οι συντελεστές ΦΠΑ, καθώς και οι Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης σε καύσιμα, ποτά, τσιγάρα κ.λπ., δηλαδή οι έμμεσοι φόροι. Τρίτο, ενώ οι πάσης φύσεως φοροαπαλλαγές προς τους καπιταλιστές αυξήθηκαν, αντίθετα το αφορολόγητο όριο για τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους είναι μόλις στα 12.000 ευρώ. Τέταρτο, η φορολογική κλίμακα είναι άδικη, σε βάρος των κατώτερων και μικρομεσαίων εισοδημάτων.

Γι’ αυτό:

α. Άμεση αύξηση του ανώτερου φορολογικού συντελεστή των κερδών κατά 10% και σταδιακά ως το 40% (σήμερα είναι 25% και ΝΔ – ΠΑΣΟΚ συμφωνούν να μειωθεί στο 20%).

β. Αφορολόγητο όριο 15.000.

γ. Προοδευτική φορολογική κλίμακα με κλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών πάνω από τα 30.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα. Τιμαριθμοποίηση του αφορολόγητου ορίου και των φορολογικών κλιμακίων.

4. Κατάργηση της επισφαλούς εργασίας

Η επέκταση της «ευελιξίας» στις εργασιακές σχέσεις λειτούργησε άμεσα και έμμεσα υπέρ της υποβάθμισης του επιπέδου των μισθών: Άμεσα, μέσω της επέκτασης της μερικής απασχόλησης. Έμμεσα, μέσω της αναβάθμισης του εργοδοτικού συσχετισμού και της αυθαιρεσίας, άρα της εξασθένισης της διαπραγματευτικής δύναμης των συνδικάτων. Οι ευελιξίες πλήττουν τις συμβάσεις αορίστου χρόνου και τις αντικαθιστούν με συμβάσεις έργου, με μερική απασχόληση, με ανασφάλιστη απασχόληση (μπλοκάκι), με αδήλωτη εργασία. Το όργιο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας συνεχίζεται με κατάτμηση του εργάσιμου χρόνου, υποχρεωτικές – κακοπληρωμένες – απλήρωτες υπερωρίες, απάνθρωπη εντατικοποίηση της εργασίας.

Για να αναστραφεί – ανατραπεί αυτό το νεοφιλελεύθερο καθεστώς εργασιακών σχέσεων, πρέπει να προβληθούν τα εξής βασικά αιτήματα:

α. Κάθε νέα θέση απασχόλησης θα θεμελιώνεται σε συμβάσεις αορίστου χρόνου και πλήρους απασχόλησης. Καταργείται η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις και η ανασφάλιστη εργασία, με ρητές προβλέψεις που εισάγονται στην εργατική νομοθεσία.

β. Κατάργηση της ενοικίασης εργαζομένων.

γ. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

5. Μείωση του χρόνου εργασίας:

Τα άλματα της παραγωγικότητας της εργασίας τις τελευταίες δεκαετίες δεν συνοδεύτηκαν από κάποια μείωση του χρόνου εργασίας. Αντίθετα, τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια με πάμπολλους τρόπους έχουμε επέκταση του εργάσιμου χρόνου.

Ο εργάσιμος χρόνος κομματιάζεται («ευέλικτα» ωράρια), «μονοπωλείται» (υποχρεωτικές υπερωρίες, κίνητρα για παραμονή στην εργασία και μετά τη σύνταξη), «μοιράζεται» (μία θέση πλήρους απασχόλησης μοιράζεται σε δύο μερικής απασχόλησης). Το συνολικό αποτέλεσμα είναι η ένταση της εκμετάλλευσης και ο εξωραϊσμός των ποσοστών ανεργίας, που αν υπολογίζονταν με βάση θέσεις πλήρους απασχόλησης θα ήταν τουλάχιστον διπλάσια από τα σημερινά.

α. Θεσπίζεται το 35ωρο – 5νθήμερο χωρίς μείωση αποδοχών και καταργούνται τα κίνητρα για απασχόληση μετά τη σύνταξη.

β. Καταργούνται οι ρυθμίσεις για «διευθέτηση του χρόνου εργασίας» και επιβάλλεται το 7ωρο ως ημερήσιος εργάσιμος χρόνος.

6. Απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων και των απολύσεων σε κερδοφόρες επιχειρήσεις:

Οι ομαδικές απολύσεις είναι μία από τις πιο απεχθείς εργοδοτικές πρακτικές. Συχνά γίνονται από πολυεθνικές ή μεγάλες επιχειρήσεις κερδοφόρες, με στόχο τις λεγόμενες «οικονομίες κλίμακας» και την αποκατάσταση ή και ακόμη μεγαλύτερη αύξηση του ποσοστού κέρδους. Ζωές κατεστραμμένες, περιφέρειες ρημαγμένες, μια τεράστια ανθρώπινη σπατάλη και μια τραγωδία για μερικά μερίσματα παραπάνω… Συνηθισμένες είναι επίσης οι απολύσεις για αύξηση των κερδών. Γι’ αυτό:

α. Απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων.

β. Απαγόρευση των απολύσεων σε κερδοφόρες επιχειρήσεις.

7. Υπεράσπιση των συντάξεων και του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης:

Η σύνταξη είναι μέρος του εργατικού μισθού, κι όχι «φορολογική επιβάρυνση στην εργασία» ή «μη μισθολογικό κόστος στην εργασία». Παλεύοντας για ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, διατυπώνουμε τα εξής αιτήματα:

α. Σύνταξη στα 33 χρόνια εργασίας (μορφή μείωσης του εργάσιμου χρόνου) και με ηλικιακό όριο τα 63 χρόνια.

β. Σύνταξη για τις γυναίκες στα 55 (μορφή ανταπόδοσης για την απλήρωτη εργασία στο σπίτι, τη φροντίδα των παιδιών και των ανήμπορων ή άρρωστων μελών).

γ. Ποσοστό αναπλήρωσης το 80% του καταληκτικού μισθού.

δ. Το κράτος είναι ο εγγυητής των συντάξεων.

ε. Κατάργηση όλων των άλλων μορφών ασφάλισης πλην της κοινωνικής.

στ. Η διαχείριση των αποθεματικών περνάει στα χέρια των εργαζομένων και των οργανώσεών τους.

8. Εθνικοποίηση των τομέων παροχής μαζικών υπηρεσιών στους πολίτες:

Η εμπειρία των ιδιωτικοποιήσεων και της «απελευθέρωσης των αγορών» (ενέργειας, μεταφορών, επικοινωνιών) είναι αποκαλυπτική: Η ΔΕΗ γίνεται «προβληματική», κομματιάζεται και ακριβαίνει το ρεύμα για να γίνει ελκυστική στους ιδιώτες και το φάσμα φαινομένων τύπου Καλιφόρνιας είναι προ των πυλών, ο ΟΣΕ κομματιάζεται για να πουληθεί στους ιδιώτες ενώ το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι απαρχαιωμένο προς δόξαν των οδικών μεταφορών, τα νησιά χωρίς τακτική θαλάσσια επικοινωνία πληθαίνουν, οι επικοινωνίες έχουν γίνει διάτρητες (παρακολουθούνταν μέχρι και ο πρωθυπουργός) – και είναι μόνο λίγα από τα πολλά παραδείγματα.

Παράλληλα, η τρέχουσα διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση αποδεικνύει ότι οι ιδιωτικές τράπεζες δεν μπορούν να εγγυηθούν τις καταθέσεις (αλλιώς, γιατί χρειάζεται να τις εγγυηθούν οι κυβερνήσεις;) και αντίθετα έχουν γίνει όργανα της πιο ασύδοτης και ληστρικής κερδοσκοπίας σε βάρος των δανειοληπτών και καταθετών.

Γι’ αυτό:

α. Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών και δημιουργία ενός ενιαίου τραπεζικού φορέα υπό κοινωνικό έλεγχο.

β. Επανεθνικοποίηση των πρώην δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων (ενέργεια, μεταφορές και επικοινωνίες) που ιδιωτικοποιήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, υπό εργατικό – κοινωνικό έλεγχο.

9. Υπεράσπιση των δημόσιων και κοινών αγαθών:

Τα δημόσια και κοινά αγαθά είναι θεμελιώδη αγαθά που δεν είναι εμπορεύματα, δηλαδή παρέχονται δωρεάν από το κράτος. Διεκδικώντας τα, διεκδικούμε τη διεύρυνση της επικράτειας των αναγκών σε βάρος της επικράτειας του εμπορεύματος. Είναι ο αγώνας για να εξαιρέσουμε τις θεμελιώδεις ανθρώπινες ανάγκες από το «κύκλωμα» του κέρδους. Είναι ο αγώνας να ανατρέψουμε την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και της υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών και να αναπροσανατολίσουμε τις δημόσιες δαπάνες ώστε να υπηρετούν την κοινωνική πλειοψηφία των εργαζομένων. Αυτό παραπέμπει στα εξής αιτήματα:

α. Η υγεία και παιδεία ορίζονται σαν δημόσια αγαθά τα οποία το κράτος έχει την υποχρέωση να παρέχει δωρεάν σε όλους τους κατοίκους της χώρας (περιλαμβανομένων των μεταναστών). Γι’ αυτό καταργούνται όλες οι νομοθετικές ρυθμίσεις που ευνοούν την ιδιωτικοποίησή τους ή που θέτουν όρους και απαγορεύσεις στη δωρεάν πρόσβαση σε αυτά τα αγαθά για κατηγορίες του πληθυσμού.

β. Επίσης, το πόσιμο νερό, τα δάση και το περιβάλλον γενικότερα, όπως και οι ελεύθεροι χώροι θεωρούνται δημόσια αγαθά που προστατεύονται από την ιδιωτική εκμετάλλευση και κερδοσκοπία και παρέχονται στους πολίτες με τη φροντίδα του κράτους και των αντίστοιχων δημόσιων υπηρεσιών. Για το σκοπό αυτό καταργούνται όλες οι νομοθετικές ρυθμίσεις που ευνοούν την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίησή τους.

10. Ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες:

Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες αλλά ο ρατσισμός και οι διακρίσεις. Γι’ αυτό:

α. Ισότητα δικαιωμάτων μεταναστών και Ελλήνων την καταγωγή, εργαζομένων και πολιτών.

β. Δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και εγκατάστασης.

γ. Νομιμοποίηση των «χωρίς χαρτιά».

δ. Ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα.

ε. Δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι για όλους τους μόνιμους κατοίκους της χώρας σε όλες τις εκλογές – ένα καινούργιο δικαίωμα του πολίτη αποσυνδεμένο από την εθνικότητα.

11. Ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες:

Στα χρόνια της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού η θέση της γυναίκας (το μισό της εργατικής τάξης, το μισό της κοινωνίας, το «μισό τ’ ουρανού») επιδεινώθηκε. Στην παραγωγή (παραμένει το πιο φτωχό τμήμα των εργαζομένων και κατεξοχήν θύμα της εργασιακής «ευελιξίας»), στην πολιτική (όπου η ανδροκρατία καλά κρατεί), στο σπίτι (όπου η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και του δημόσιου προνοιακού συστήματος αύξησε κατακόρυφα τα βάρη της φροντίδας παιδιών, ηλικιωμένων και αρρώστων μελών), στις σχέσεις των φύλων (όπου ο σεξισμός αποθεώθηκε και η βία κατά των γυναικών έχει γίνει πραγματική μάστιγα).

Γι’ αυτό:

α. Ενίσχυση του δημόσιου προνοιακού συστήματος (δωρεάν δημόσιοι βρεφονηπιακοί σταθμοί, ενίσχυση των μονογονεϊκών οικογενειών κ.λπ.).

β. Πρόγραμμα εξίσωσης μέσα σε μία πενταετία των αμοιβών για ίση εργασία και αντίστοιχη εξειδίκευση.

γ. Θέσπιση της ίσης εκπροσώπησης (50-50) των φύλλων σε εκλόγιμες θέσεις πολιτικής ευθύνης (βουλευτικές, ευρωβουλευτικές, Τοπικής Αυτοδιοίκησης κ.λπ.).

δ. Θέσπιση νόμου-πλαίσιο ενάντια στη βία κατά των γυναικών, με εξειδικευμένα δικαστήρια και κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας των θυμάτων της βίας σε κάθε περιφέρεια.

ε. Νομοθεσία κατά του σεξισμού στη διαφήμιση και τα ΜΜΕ.

12. Διεύρυνση δημοκρατικών κατακτήσεων:

Στο κεφάλαιο των δικαιωμάτων τα αιτήματά μας στοχεύουν στην υπεράσπιση και ανάκτηση δικαιωμάτων και ελευθεριών που έχουν καθολικό χαρακτήρα, αλλά και στην υπεράσπιση και διεύρυνση δικαιωμάτων συγκεκριμένων κατηγοριών πολιτών. Έτσι:

α. Κατάργηση του τρομονόμου, του ηλεκτρονικού φακελώματος και όλων των διεθνών συμβάσεων που έχει υπογράψει η Ελλάδα και συντείνουν στην «κοινωνία της επιτήρησης» (ευρωπαϊκών ή δι-ατλαντικών, όπως ευρω-φακέλωμα, διεθνές ένταλμα σύλληψης κ.λπ.).

β. Κατάργηση των ειδικών σωμάτων της αστυνομίας (ΕΚΑΜ. ΜΑΤ – ΜΕΑ).

γ. Χωρισμός Εκκλησίας και κράτους.

δ. Καθιέρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος σε όλες τις εκλογές (βουλευτικές, δημοτικές, νομαρχιακές κ.λπ.).

ε. Αναγνώριση του πολιτικού γάμου για άτομα του ίδιου φύλου και πλήρη δικαιώματα για ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφισέξουαλ και τρανσέξουαλ συμπολίτες μας.

13. Κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας – Συντακτική συνέλευση των λαών της Ευρώπης για την οικοδόμηση μιας Ευρώπης των δικαιωμάτων, των ελευθεριών και της διεθνούς αλληλεγγύης:

Η παρούσα χρηματοπιστωτική – οικονομική κρίση αποκαλύπτει με πολύ εύγλωττο τρόπο το πραγματικό περιεχόμενο της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, που υπακούει στο υπέρτατο κριτήριο της σωτηρίας …των κερδών. Αποκαλύπτει επίσης την υποκρισία των εκπροσώπων του νεοφιλελευθερισμού και του κεφαλαίου, οι οποίοι κουρελιάζουν ανενδοίαστα τις δικές τους αρχές για την αυτορρύθμιση των αγορών και τη μη παρέμβαση του κράτους, με σχέδια σωτηρίας των τραπεζών με χρήματα των φορολογουμένων πολιτών. Υπογραμμίζει τέλος το τεράστιο «δημοκρατικό έλλειμμα» ή «αυταρχικό περίσσευμα» στην οικοδόμηση της Ε.Ε., αφού για μία ακόμη φορά μη εκλεγμένα σώματα (Κομισιόν, Συμβούλια υπουργών, η ανώνυμη και ανεξέλεγκτη γραφειοκρατία των Βρυξελλών κ.λπ.) καθορίζουν ανεξέλεγκτα τη μοίρα των ευρωπαϊκών λαών και χειρίζονται χωρίς δημοκρατική εντολή τεράστιας σημασίας ζητήματα.

Γι’ αυτό:

α. Σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης των ευρωπαϊκών λαών, από εκλεγμένους με γενικές εκλογές αντιπροσώπους και ύστερα από μακρά συζήτηση με τη συμμετοχή συνδικάτων και κοινωνικών οργανώσεων.

β. Κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και όλων των κοινοτικών Οδηγιών για την «απελευθέρωση των αγορών» και τον ανταγωνισμό («απελευθέρωση» υπηρεσιών -Οδηγία Μποκεστάιν- και αγορών ενέργειας, μεταφορών, τηλεπικοινωνιών), καθώς και της ευρωσυνθήκης, της στρατηγικής της Λισσαβόνας. Αντικατάστασή του από μια ελεύθερη ένωση των λαών και ένα σύμφωνο με κοινωνικά κριτήρια σύγκλισης προς τα πάνω.

γ. Κατάργηση όλων των διεθνών συμβάσεων της Ε.Ε. που είναι ανισότιμες και εκμεταλλευτικές για τις χώρες του Νότου, που προωθούν ανελεύθερες ρυθμίσεις στο όνομα του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», αποχώρηση από τον ΠΟΕ και απαίτηση για τη διάλυσή του, πλήρης αποσύνδεση από το ΝΑΤΟ και απαίτηση για τη διάλυσή του.

14. Πάλη ενάντια στο ΝΑΤΟ, τον πόλεμο, το μιλιταρισμό:

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη «χρεώνει» για όλες τις φιλοπόλεμες – ιμπεριαλιστικές πολιτικές που εκπονούνται στις Βρυξέλλες ή το ΝΑΤΟ: συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές εκστρατείες, σε αποστολές επιτήρησης και αστυνόμευσης κ.λπ., σε πολιτικές απομύζησης του Νότου από τον Βορρά.

Η περιπέτεια στον Καύκασο και η επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς αποδεικνύει ότι η συμμετοχή στη μεγαλύτερη πολεμική μηχανή στην Ιστορία είναι επικίνδυνη για την ειρήνη.

Γι’ αυτό:

α. Καμία συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικές εκστρατείες, αποστολές επιτήρησης και αστυνόμευσης κ.λπ. Να επιστρέψουν όλα τα ελληνικά εκστρατευτικά σώματα, πολεμικά πλοία και άλλες στρατιωτικές δυνάμεις από το Αφγανιστάν, τα Βαλκάνια, το Ιράκ.

β. Έξοδος από το ΝΑΤΟ και κάθε διεθνή στρατιωτικό συνασπισμό, απαγόρευση των διευκολύνσεων σε ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς από βάσεις στο ελληνικό έδαφος.

γ. Μονομερής δραστική μείωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας.

15. Υπεράσπιση της ποιότητας ζωής:

Η καταστροφή των οικοσυστημάτων, οι καλπάζουσες κλιματικές αλλαγές και η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στις πόλεις, τα διατροφικά σκάνδαλα και ο κίνδυνος των μεταλλαγμένων επιβάλλουν:

α. Πλήρη απαγόρευση των μεταλλαγμένων, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

β. Ανάπτυξη δημόσιου και δωρεάν συστήματος μέσων μαζικής μεταφοράς και αντικίνητρα για την κυκλοφορία των ΙΧ.

γ. Απαγόρευση της μεταφοράς εμπορευμάτων οδικώς για μεγάλες αποστάσεις με παράλληλη ανάπτυξη του σιδηρόδρομου.

δ. Προγράμματα που θα χρηματοδοτούνται από τις δημόσιες επενδύσεις για την εξοικονόμηση ενέργειας και την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ενέργειας.

Advertisements

6 responses »

  1. ΣΠΑΝΙΩΣ ΤΟΣΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΕΣ ΣΥΜΠΥΚΝΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ !
    ΜΙΛΑΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΤΥΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΞΕΦΥΓΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ…

    ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ: ΝΑ ΣΕ ΒΑΛΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ…

  2. Άσε ρε «Ανώνυμε», είδαμε και με τα επιχειρήματα την προκοπή του διαλόγου που πρεσβεύει η «αριστερά».
    Είναι πλέον, τόσο μάταιο να επιχειρηματολογείς, που μόνο πλάκα μπορείς να κάνεις.
    Τελικά, το μόνο που νοιάζει τέτοιου είδους «αριστερούς» είναι ο σαματάς.
    Άντε, επικολλήστε τώρα κανένα μανιφέστο κατά του ιμπεριαλισμού και του μιλιταρισμού… (υπάρχουν και λεξικά, δεν χρειάζονται οι αραχνιασμένοι βερμπαλισμοί!)

  3. ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης!!!

    Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ οι πλατέες,
    κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

    Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
    Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
    και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

  4. -Σε ταλαιπωρεί κάποιος δημόσιος υπάλληλος;
    -Καθυστερεί τη διεκπεραίωση της υπόθεσής σου;
    -Δεν σου βγάζει εγκαίρως τη σύνταξη;
    -Σε ζημίωσε η αργοπορία του;
    Ο δικηγόρος σου θα σου πεί να κάνεις αγωγή αστικής ευθύνης κατά του δημοσίου (ορίζεται δικάσιμος μετά από 3 ½ χρόνια, γίνεται κάποια αναβολή, περνούν 2 χρόνια να βγει η πρωτόδικη απόφαση, μετά έχει έφεση και μετά αναίρεση κλπ).

    Δεν σου έχει πει ότι υπάρχει «Ειδική αίτηση αποζημίωσης κατά του υπαίτιου δημοσίου υπαλλήλου» (ο οποίος πρέπει να κατονομάζεται αφού στο τέλος από την τσέπη του θα βγει η αποζημίωση) στην οποία να περιγράφονται επακριβώς οι συνθήκες της ζημιογόνου συμπεριφοράς του υπαλλήλου και η ζημιά που προέκυψε στον αιτούντα (λ.χ. από την καθυστέρηση ενέργειας).
    Το νομικό πλαίσιο που προβλέπεται για την υποβολή της εν λόγω αίτησης είναι: (1.)Άρθρο 7 του Ν. 3242.04 (ΦΕΚ 102/Α’/24-5-2004) (2) Άρθρο 2, παρ. 2β, του Ν. 2690/99, (ΦΕΚ 45/Α΄/9-3-1999) (3) Άρθρο 5, του Ν. 1943/91, (ΦΕΚ 50/Α΄/11-4-91) (4) ΔΙΣΚΠΟ/Φ. 17/1710/3-3-04, (ΦΕΚ 1226/Β΄/10-8-04) Απόφαση των Υφυπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών. Διάβασε πως θα την συντάξεις στο:

    http://www.equal-rights-greece.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s