PARKOUR – Στάσεις, Παραβάσεις, Ελιγμοί

Standard

Παντελής Λαζαρίδης

«Το ξεκάρφωτο PARKOUR, πρόσφατος νεολογισμός, εφεύρημα για να χαρακτηρίσει μια σχεδόν (ίσως και ακραία) αθλητική δραστηριότητα μέσα στην ωμότητα του αστικού περιβάλλοντος, μου ταίριαξε ως μεταστροφή. Μια αυθαίρετη κατασκευασμένη λέξη από το γαλλικό parcours που σημαίνει την πορεία, την διαδρομή, αλλά που η ίδια δεν σημαίνει καθόλου αυτό, αφού εκφράζει μια δραστηριότητα που βιάζει τη συνέχεια και αναιρεί την έννοια της διαδρομής.img_0456

Μου φάνηκε ότι μπορεί να προτείνει (και πάντως να διευκολύνει) πρόσθετες ερμηνείες για τα έργα και για την έκθεση, που όλη μαζί στήθηκε σαν ένα έργο. Μου ταίριαξε κυρίως η δυνατότητα της αναφοράς τόσο στη συνεχή ριψοκινδύνευση -που έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζει το είδος της δημιουργικής δράσης που μ’ ενδιαφέρει- όσο και στη διαρκή κινητικότητα του προσωπικού και εσωτερικού μέσα στη Δημόσια σφαίρα και κατ’ επέκταση η έμμεση έστω αναφορά στα κοινά.Στα έργα της τελευταίας περιόδου η μεταστροφή διευκολύνεται από το ψηφιακό περιβάλλον και οι ποιότητες και νοηματοδοτήσεις προκύπτουν από τις δυνατότητες μιας απειρίας μίξεων. Τα έργα είναι ενδιάμεσες διαμεσολαβήσεις, προτείνουν ένα πλαίσιο εκδοχών αλλά το πεδίο είναι ανοιχτό και για άλλες εκδοχές και ερμηνείες και μπορεί να οδηγήσει σε παρεμβάσεις διαδραστικές.

Η κλωνοποιητική δυνατότητα των ψηφιακών τεχνικών ακυρώνει την έννοια της «καταστimg_0458ροφής» του έργου, υπονομεύει την ιδέα του «πρωτοτύπου» και καταργεί την αξία του «μοναδικού». Αντίθετα οι «παραλλαγές» και τα «αντίγραφα» επανακαταξιώνονται ως αυθεντικά και το έργο γίνεται «μητρώο» ή «αρχείο» όμοιων έργων, μια γεννήτρια απειρίας αυθεντικών «εξίσου έργων». Πιστεύω ότι σ’ αυτό το πλαίσιο η συζήτηση για «το πολιτικό στην τέχνη» μπορεί να εμπλουτιστεί με νέα επιχειρήματα, με επιχειρησιακά ερείσματα, και δυνατότητες εφαρμογών που να καταργούν το «απρόσιτο στην τέχνη» ως ιδεολογική μορφή που συντηρεί τις γνωστές διακρίσεις και διαμορφώνει τους όρους λειτουργίας της «αγοράς». Αυτοί οι όροι για την καταξίωση και διακίνηση των έργων τέχνης στηρίζονται σε αντίθετο αξιακό σύστημα, όπου κυριαρχούν οι ιδέες του «πρωτοτύπου», του «μοναδικού», του «ευπώλητου», του ανταλλάξιμου, της «επένδυσης» και της «κατοχής», που συχνά συνδέεται με την κοινωνική θέση.

Η επιλογή να αναρτηθούν τα έργα με τη μορφή roll-tops, σε αλλεπάλληλα επίπεδα, αποτελεί πρόταση συμπληρωματικής χρήσης, η οποία βέβαια αποσπά τα έργα από το βάθρο του συμβόλου, και συνδυάζεται τόσο με την διαδραστική δυνατότητα που δίνεται στο θεατή-χρήστη καθώς και με την πρόθεση δημιουργίας ενός μεταβαλλόμενου περιβάλλοντος, ως συνολικού «μετά-έργου», μέσα στο οποίο υπάρχουν τα επιμέρους έργα και οι θεατές.»

Μουσειο Μπενάκη, κτίριο Πειραιώς

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s