Ναι, λεφτά υπάρχουν και, πράγματι, όλοι μαζί τα φάγαμε!

Standard

Τι συμβαίνει τελικά με αυτό το μνημόνιο;
Γιατί τόση οργή απέναντί του;
Γιατί μισούμε το κλιμάκιο της τρόικα;

Αργά και σταθερά, μέσα στους τελευταίους μήνες, η Ελληνική κοινή γνώμη απέκτησε ένα νέο δαίμονα: Το μνημόνιο, την τρόικα και τους εκπροσώπους της.
Μέσα στον ορυμαγδό «έγκυρων» απόψεων από κάθε λογής άσχετους που φέρουν δημόσιο λόγο περί των οικονομικών, διακρίνουμε όλο και πιο συχνά την επιθετική ρητορική με την οποία εγκαλούνται όλοι (πλην αυτών που ερωτούν) για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση της χώρας.
Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, η οποία κατοικείται από πολίτες των οποίων το «εγώ» & το «δικό μου συμφέρον» είναι τερατωδώς αναντίστοιχα με την πραγματικότητα.
Παράγουμε λίγα, καταναλώνουμε πολλαπλάσια μέσω δανεισμού και από πάνω νομίζουμε ότι μας χρωστάνε κιόλας.

Έφτασε η ώρα όπου μια συγκυρία χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, να μας θέσει ενώπιον της αλήθειας.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι η συγκυρία που πυροδότησε τη δυσκολία δανεισμού, αλλά η εγγενής προβληματική κατάσταση που υπήρχε στα δημόσια οικονομικά.
Αφού λοιπόν έφτασε ο κόμπος στο χτένι, και οι δανειστές λειτουργούσαν ως τοκογλύφοι (αυτό συμβαίνει όταν είσαι αφερέγγυος να ξεπληρώσεις) ήρθαμε αντιμέτωποι με το δίλημμα:
Είτε θα βρούμε από κάπου αλλού χρήματα, είτε μισθοί, συντάξεις και πάσης φύσεως πληρωμές δεν μπορούν να γίνουν. Απλό;
Από πού θα βρούμε τα δάνεια όμως;
Βγήκαμε λοιπόν στη γύρα ρωτώντας «αν περισσεύει κανένα φράγκο».
Αφού μοχθήσαμε να στηθεί ο τριμερής μηχανισμός (για να μην μας απομείνει μόνο το θεριό-ΔΝΤ) και αναγκάστηκαν οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί λαοί μέσω των κοινοβουλίων τους να μας χρηματοδοτήσουν (ενώ εμείς κάναμε και τους δύσκολους στο δικό μας), τέθηκε η εξής απλή προϋπόθεση:
«Στα δίνουμε μεν, τακτοποίησε το μπάχαλο, δε». Παράλογο;

Και αφού πάμε (έστω όπως πάμε) κάπως να τακτοποιηθούμε και παίρνουμε τις δόσεις μας ωραία και καλά, τώρα βλέπουμε το γνωστό έργο να καταγγέλλεται το μνημόνιο (το δανειστικό μας συμβόλαιο δηλαδή) και μάλιστα, όχι μόνο από την «Αριστερά» που ανυπομονεί για μια ωραία ατμόσφαιρα αναταραχής (βλέπε Δεκέμβρης ’08), αλλά και από τη ΝΔ η οποία έφτασε να κάνει και δημοψηφισματικό περί μνημονίου τον χαρακτήρα των τοπικών εκλογών του 2010.
Και δεν είδα κανέναν να κάνει κάποια νύξη για την πόλωση που επιδιώχθηκε με αυτή την τακτική από όλο το πολιτικό φάσμα πλην ΠΑΣΟΚ, παρά μόνο τους ξένισε το δίλημμα του Πρωθυπουργού: «Αφού το εκλογικό κλίμα πάει βάσει αποδοχής του μνημονίου, άμα καταψηφιστώ, πάμε για εθνικές εκλογές».
Έτσι θέλετε; «It’s the economy, stupid!» λοιπόν…
«Η Ελλάδα έχει για πρωθυπουργό έναν μπλοφατζή» είπε στο δελτίο του ΣΚΑΪ με ύφος εξαπατημένης συζύγου η αξιότιμη κα Κατερίνα Ακριβοπούλου.
Συγγνώμη που δε ρώτησε πρώτα εσάς κυρία μου (μεταξύ των λοιπών γκουρού κ.κ. Παπαχελά, Παπαδημητρίου και -βεβαίως- το τοτέμ του υπερ-νεοφιλελευθερισμού κα Ξαφά)…
Και μπλόφα να ήταν, καλά έκανε. Η παγκόσμια πολιτική ιστορία γεμάτη μπλόφες, ρίσκα και τακτικές είναι. Και όποιος ρισκάρει, κερδίζει…
Μέχρι προχτές η Κυβέρνηση κατηγορούνταν γιατί δεν πήρε ευθύς αμέσως τα απαιτούμενα μέτρα.
Αν, λένε, το έκανε δε θα χρειαζόταν να καταφύγει στην τρόικα (ορθότερα: να εφεύρει την τρόικα καθώς δεν υπήρχε μέχρι τότε). Όλα καλά μέχρι εδώ. Μόνο που η Ιρλανδία (με σαφώς πιο υγιή & ανταγωνιστική οικονομία και διψήφιο χρέος) που έπραξε κάτι τέτοιο, είναι κι αυτή στα πρόθυρα του μηχανισμού διάσωσης αυτές τις ώρες. Πού είναι τώρα όλοι αυτοί για να μας πούνε τι έγινε; Ένας να βγει και να πει: «Κύριοι, αυτά που είπα τότε και τότε αποδείχθηκαν ανοησίες».

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο ΓΑΠ έπραξε πολύ σωστά σχετικά με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, γιατί εδώ ισχύει η ρήση για τον χωριάτη και το κρεβάτι.
Καλό να λες για τον Καλλικράτη και για τις τοπικές κοινωνίες (παγίως όλες οι κυβερνήσεις μιλάνε στις τοπικές εκλογές για την αυτοδιοίκηση κλπ), αλλά σε μια τόσο κρίσιμη εποχή δεν γίνεται να αφήσεις τους άλλους να κάνουν αντιμνημονιακό πάρτι, να χαϊδεύουν τ’ αφτιά του λαού και μετά -όποτε θελήσουν- να σου επισύρουν ότι δεν έχεις πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα.
Η ΝΔ δε θα ζητούσε εκλογές (ακόμα και 5 μονάδες μπροστά να ήταν) γιατί,
1ο: πιθανόν να τις έχανε αφού θα γίνονταν πιο πολωτικές & με άλλους όρους (σ.σ. το άρθρο γράφτηκε πριν το 2ο γύρο) και,
2ο και σπουδαιότερο: δεν θέλει την κυβέρνηση τώρα που τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα, ιδίως όταν η οργάνωση και το ανθρώπινο δυναμικό της ΝΔ είναι για σφαλιάρες (Ο Σαμαράς το ξέρει καλύτερα απ’ όλους).
Άλλωστε, τούτο φάνηκε ευθέως από τις αμήχανες αντιδράσεις της ΝΔ μετά το δίλημμα ΓΑΠ.
Δηλαδή, πιο ήταν το ζητούμενο; Να αρχίσει τον κατήφορο το κυβερνόν κόμμα, να είναι η ΝΔ κυβέρνηση σε αναμονή, και σε 2-3 χρόνια (όχι τώρα) να τσιμπήσει καμιά-δυό τετραετίες αφού οι άλλοι με τέτοια περιοριστική πολιτική θα πιάσουν πάτο.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο σοβαρά για να παιχτεί έτσι το πολιτικό παιχνίδι.
Μια κυβέρνηση υπό τις σημερινές συνθήκες πρέπει να έχει μια minimum κοινωνική ανοχή.
Αν προκαλέσεις ή επιταχύνεις τη φθορά της, η συνέπειες θα βαρύνουν τους πάντες.

Τελικώς, το μνημόνιο αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να το έχουμε εφεύρει μόνοι μας.
Έπρεπε, τέλος πάντων, να υπάρξει ένα πλάνο συμμαζέματος υπό μια δαμόκλειο σπάθη, αφού στο παρελθόν καμία εξυγιαντική προσπάθεια δεν κατάφερε να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο, καθώς ήλθε αντιμέτωπη με τα εκάστοτε ατομικά, συντεχνιακά, κλαδικά και όποια άλλα συμφέροντα.
Έπρεπε να έρθει το μνημόνιο για να μάθουμε πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι υπάρχουν;
Για το πόσοι άχρηστοι οργανισμοί πρέπει να καταργηθούν;
Για το ότι οι κλητήρες στο Υπ. Οικονομικών παίρνουν επιδόματα που διπλασιάζουν τους μισθούς τους;
Για το τι και που πληρώνει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους;
Για το πόσα είναι τα χρέη των Δήμων;
Για τα πλαστά οδοιπορικά & εκτός έδρας;
Για τον ιδιωτικό τομέα που είναι κρατικοδίαιτος σε μεγάλο ποσοστό;
Για τις ψεύτικες επιδοτήσεις; Και για πόσα άλλα…
Δεν αντιλέγω ότι υπήρξαν σκληρά μέτρα σε ομάδες του πληθυσμού (πχ συνταξιούχοι) οι οποίες δεν έχουν περιθώρια αντοχής.
Σε άλλους βέβαια περικόπηκαν 200 Ευρώ και σε άλλους 1.500 Ευρώ. Χρειάζεται να πω ποιοι γκρίνιαξαν; Βεβαίως οι δεύτεροι, που η ετήσια σύνταξή τους ανέρχονταν σε πολλαπλάσια νούμερα και κόπηκε αναλογικά.
Αλλά δεν μπορεί και από την άλλη, οι Δικηγόροι, οι Μηχανικοί και πολλοί άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες να δηλώνουν στις εφορίες ψίχουλα κι εγώ να πριμοδοτώ τα προνόμιά τους και το κοινωνικό κράτος για λογαριασμό τους.
Και, να με συγχωρείτε, δεν μπορούμε με τις εισφορές μας να πληρώνουμε πλέον κάποιες κυρίες και τους στρατιωτικούς που συνταξιοδοτήθηκαν από τα 45 χρόνια τους. Κάποτε μπορούσαμε, στο εξής όχι.

Όλες αυτές οι στρεβλώσεις, δημιούργησαν με το πέρασμα των χρόνων, μια απίστευτη φαυλοκρατία, όπου όλα τα χαοτικά συνδεδεμένα μικροσυμφέροντα ημών των ίδιων, μετασχηματίστηκαν σε ένα τεράστιο δίκτυο εξαρτήσεων και υποχρεώσεων. Σε αυτό το δίκτυο, κάποιοι προφανώς ευνοήθηκαν πολύ περισσότερο, κάποιοι λιγότερο.
Αν είχαμε κράτος και ιδιωτικό τομέα (μη ξεχνιόμαστε) της προκοπής, θα είχαμε τα σημερινά προβλήματα; Νομίζω πως όχι.

Λεφτά υπάρχουν κύριοι. Απλά, τα φάγαμε & τα τρώμε (αυτά συν τα δανεικά) με αντιπαραγωγικό τρόπο, όλοι μας συμμέτοχοι στο ίδιο έργο (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα).
Γιατί παριστάνουμε τις μωρές παρθένες; Τάχα μου ότι είμαστε συνεπείς ως κοινωνία και η άθλια κάστα των πολιτικών, μας κατέστρεψε επειδή δεν έκανε αυτό που έπρεπε; Μάλλον κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο, αρνούμενοι να αποδεχτούμε ότι κι εμείς συμμετείχαμε λίγο-πολύ στο χάος.
«Καλά» θα πει κάποιος. «Ο Παπανδρέου ήταν πολιτικός απατεώνας ή άσχετος όταν μιλούσε προεκλογικά;»
Πιστεύω πως σίγουρα ήξερε ότι υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα μπροστά του. Στο debate με τον Καραμανλή, τον ρώτησε ευθέως δύο φορές αν εγγυάται ότι το έλλειμμα ήταν όσο έλεγε (6-7%) χωρίς να λάβει απάντηση. Προφανώς ήξερε ότι πήγαινε για πολύ παραπάνω (φρόντισε για αυτό και ο διοικητής της ΕτΕ 1-2 βδομάδες πριν τις εκλογές), αλλά πιθανότατα δεν είχε γνώση το πόσο αφερέγγυοι ήμασταν ήδη προς τα έξω και ότι δεν υπήρχε καμία διάθεση να δοθεί πίστωση (χρόνου και κεφαλαίων) από τους εξαγριωμένους, με την αναβλητικότητα της χώρας για μεταρρυθμίσεις, εταίρους μας.
Η πραγματική ατμόσφαιρα μάλλον έγινε αντιληπτή στο Νταβός τον Ιανουάριο του 2010, όταν η περιδίνηση είχε ξεκινήσει, με τη χώρα έρμαιο των ελλειμμάτων και του χρέους της, στο έλεος των παιχνιδιών με το Ευρώ και την Ε.Ε. χωρίς πυξίδα… Τα λεφτά μπορεί να υπάρχουν, αλλά χρειαζόμασταν πολλά περισσότερα «εδώ και τώρα»…

5 responses »

  1. «Έπρεπε να έρθει το μνημόνιο για να μάθουμε πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι υπάρχουν;
    Για το πόσοι άχρηστοι οργανισμοί πρέπει να καταργηθούν;
    Για το ότι οι κλητήρες στο Υπ. Οικονομικών παίρνουν επιδόματα που διπλασιάζουν τους μισθούς τους;
    Για το τι και που πληρώνει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους;
    Για το πόσα είναι τα χρέη των Δήμων;
    Για τα πλαστά οδοιπορικά & εκτός έδρας;
    Για τον ιδιωτικό τομέα που είναι κρατικοδίαιτος σε μεγάλο ποσοστό;
    Για τις ψεύτικες επιδοτήσεις; Και για πόσα άλλα…»

    ΥΠΟΘΕΤΩ ΟΤΙ ΣΩΣΤΑ ΤΑ ΛΕΣ .ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ, ΠΙΟ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ Η ΙΡΛΑΝΔΙΑ,ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙΣ «Μόνο που η Ιρλανδία (με σαφώς πιο υγιή & ανταγωνιστική οικονομία και διψήφιο χρέος) που έπραξε κάτι τέτοιο, είναι κι αυτή στα πρόθυρα του μηχανισμού διάσωσης αυτές τις ώρες.»
    ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ? ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΟΛΟΣ?

  2. Το κοινό πρόβλημα Ελλάδας-Ιρλανδίας αφορά κατά κύριο λόγο το ετήσιο έλλειμμα του ΑΕΠ.
    Εκεί τελειώνουν ουσιαστικά οι ομοιότητες.
    Τα μέτρα και η έξωθεν βοήθεια είναι αναγκαία και για τις δύο οικονομίες, αλλά για να θεραπεύσουν εντελώς διαφορετικές ασθένειες.
    Το δικό τους ετήσιο έλλειμμα είναι διπλάσιο του δικού μας, καθώς αναγκάστηκαν να υποστηρίξουν με ζεστό χρήμα το τραπεζικό τους σύστημα που έπαθε καθίζηση κυρίως λόγω της κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων.
    Το δικό μας πρόβλημα αφορά μια γενικότερη δημοσιονομική κρίση προερχόμενη από δομικές στρεβλώσεις της οικονομίας.
    Και οι δύο είμαστε αυτοκίνητα που δεν προχωρούν. Αυτοί, γιατί ξαφνικά επιτάχυναν αλόγιστα (αγορά ακινήτων-τοξικά τραπεζικά προϊόντα) και έκαψαν τον κινητήρα, κι εμείς γιατί πορευόμασταν επί δεκαετίες με 140 χλμ και με τη δεύτερη ταχύτητα στο κιβώτιο (υπερκατανάλωση με δανεικά και αντιπαραγωγικό κράτος).
    Ο Ιρλανδός μπορεί να αγοράσει κινητήρα και να συνεχίσει να οδηγεί όπως πριν, προσέχοντας όμως τις επιταχύνσεις του. Εμείς όμως, θα πρέπει να αγοράσουμε κινητήρα και, κυρίως, θα πρέπει να μάθουμε να οδηγούμε ουσιαστικά από την αρχή (το μνημόνιο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας δάσκαλος οδήγησης!)

    Η αναφορά στην Ιρλανδία, έγινε για να δείξω το πόσο μετά Χριστόν προφήτες γίνονται όλοι όσοι πληροφορούν την κοινή γνώμη. Ειδικά με την άποψη ότι με άμεσα μέτρα πχ το Δεκέμβριο του ’09 θα πείθαμε τις αγορές και θα αποφεύγαμε το μνημόνιο. Αποδείχθηκε ότι δεν ισχύει, τόσο με το παράδειγμα της Ιρλανδίας, όσο και με την περίπτωση της Πορτογαλίας που πήρε κι αυτή μέτρα και όλο την ακούμε ως υποψήφια για βοήθεια.

    Σχετικά με το φαύλο κύκλο, βλέπω δυστυχώς κύκλους ευημεριών και περιοδικών κρίσεων που παρεμβάλλονται με άγνωστη συχνότητα.

    ΥΓ: μάλλον είχες δίκιο κάποτε για τους Κινέζους… λες να αρχίσουν εκείνες τις τακτικές ανορθόδοξου πολέμου;

  3. ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΤΟ » βλέπω δυστυχώς κύκλους ευημεριών και περιοδικών κρίσεων που παρεμβάλλονται με άγνωστη συχνότητα.» ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟΣ ΝΤΕΝΤΕΡΜΙΝΙΣΜΟΣ. ΕΝΩ ΛΕΣ «δυστυχως» ΚΑΙ ΑΡΑ ΠΡΟΒΑΙΝΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΥΧΑΙΑ ΚΥΚΛΙΚΗ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ ,ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟ «ΔΥΣΤΥΧΩΣ» ? ΤΟΝ ΚΙΝΕΖΟ ?

  4. Βεβαίως και αξιολογώ αρνητικά το γεγονός ότι παρεμβάλλονται κρίσεις. Το ότι η συχνότητα, η έκταση καθώς και οι αλληλεπιδράσεις των φαινομένων είναι μη προβλέψιμα, προφανώς δεν δικαιολογεί τη λογική του ντετερμινισμού που αναφέρεις – περισσότερο θα ταίριαζε η θεωρία των πιθανοτήτων όπως την περιγράφει η κβαντική θεωρία.
    Με το «δυστυχώς» δεν μπορώ να κάνω και πολλά, μπορεί κανείς άραγε; (μη μου πεις: «Ο Αλαβάνος»)

  5. και εδώ ακριβως πρεπει να σταθουμε, γιατι αντι για το «δυστυχώς» υπάρχει ο
    » ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ «

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s