Author Archives: ieromnimon

I vote Yes

Standard

Advertisements

Which side are you on, boys?

Standard

Βάζω δύο εκτελέσεις για το τραγούδι αυτό, δεν μπόρεσα να διαλέξω γιατί μου αρέσουν εξίσου…

Στίχοι:

Which side are you on?
Come all you good workers
Good news to you I’ll tell
Of how the good old union
Has come in here to dwell 

Which side are you on boys?
Which side are you on?

My daddy was a miner
He’s now in the air and sun
He’ll be with you fellow workers
Until the battle’s won

Which side are you on boys?
Which side are you on?

They say in Harlan County
There are no neutrals there
You’ll either be a union man
Or a thug for J. H. Claire

Which side are you on boys?
Which side are you on?

Oh workers can you stand it?
Oh tell me how you can
Will you be a lousy scab
Or will you be a man?

Which side are you on boys?
Which side are you on?

Don’t scab for the bosses
Don’t listen to their lies
Poor folks ain’t got a chance
Unless they organize

Which side are you on boys?
Which side are you on?

Με ποια πλευρά είστε;
Ελάτε όλοι καλοί εργάτες,
έχω καλά νέα να σας πω
πως το παλιό καλό σωματείο
ήρθε εδώ να συμπαρασταθεί. 

Με ποια πλευρά είστε παιδιά;
Με ποια πλευρά είστε;

Ο μπαμπάς μου ήταν ανθρακωρύχος
Τώρα είναι στον ουρανό και στον ήλιο
Θα είναι μαζί σας συνάδελφοι
μέχρι να κερδηθεί η μάχη.

Με ποια πλευρά είστε παιδιά;
Με ποια πλευρά είστε;

Λένε ότι στην Κομητεία του Harlan
δεν υπάρχουν ουδέτεροι.
Είτε θα είσαι με το σωματείο
είτε τσιράκι του J. H. Claire

Με ποια πλευρά είστε παιδιά;
Με ποια πλευρά είστε;

Ω εργάτες μπορείτε να το αντέξετε;
ω πέστε μου πώς το μπορείτε;
Θα είσαι ένας άθλιος απεργοσπάστης
ή θα ‘σαι Άντρας;

Με ποια πλευρά είστε παιδιά;
Με ποια πλευρά είστε;

Μη γίνεστε απεργοσπάστες για λογαριασμό των αφεντικών
μην ακούτε τα ψέματά τους
Οι φτωχοί δεν έχουν καμία τύχη
εκτός αν οργανωθούν

Με ποια πλευρά είστε παιδιά;
Με ποια πλευρά είστε;

Στα βουνά του Κεντάκυ το 1931, οι ανθρακωρύχοι στην Κομητεία Harlan κατέβηκαν σε απεργία.
Η μεταλλευτική εταιρεία προσέλαβε ιδιωτικό στρατό που ξαμολήθηκε σε κυνηγητό των απεργών σε όλη την ύπαιθρο.
Η ανεξάρτητοι ανθρακωρύχοι συνέχισαν την απεργία και αντιπαρατάχθηκαν ηρωικά στους μισθοφόρους.
Το αίμα χύθηκε και από τις δύο πλευρές μέσα από τις βίαιες συγκρούσεις που ξέσπασαν.
Το τραγούδι γράφτηκε από την Florence Reece, σύζυγο του συνδικαλιστή ηγέτη Sam Reece, την ώρα που εκείνος είχε δραπετεύσει στα βουνά του Κεντάκι και οι άντρες του σερίφη J. H. Claire του έστησαν καρτέρι στο σπίτι του.
Έκτοτε, το τραγούδι θεωρήθηκε ύμνος των απεργών στις ΗΠΑ αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο…
Read the rest of this entry

Ναι, λεφτά υπάρχουν και, πράγματι, όλοι μαζί τα φάγαμε!

Standard

Τι συμβαίνει τελικά με αυτό το μνημόνιο;
Γιατί τόση οργή απέναντί του;
Γιατί μισούμε το κλιμάκιο της τρόικα;

Αργά και σταθερά, μέσα στους τελευταίους μήνες, η Ελληνική κοινή γνώμη απέκτησε ένα νέο δαίμονα: Το μνημόνιο, την τρόικα και τους εκπροσώπους της.
Μέσα στον ορυμαγδό «έγκυρων» απόψεων από κάθε λογής άσχετους που φέρουν δημόσιο λόγο περί των οικονομικών, διακρίνουμε όλο και πιο συχνά την επιθετική ρητορική με την οποία εγκαλούνται όλοι (πλην αυτών που ερωτούν) για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση της χώρας.
Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, η οποία κατοικείται από πολίτες των οποίων το «εγώ» & το «δικό μου συμφέρον» είναι τερατωδώς αναντίστοιχα με την πραγματικότητα.
Παράγουμε λίγα, καταναλώνουμε πολλαπλάσια μέσω δανεισμού και από πάνω νομίζουμε ότι μας χρωστάνε κιόλας.

Έφτασε η ώρα όπου μια συγκυρία χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, να μας θέσει ενώπιον της αλήθειας.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι η συγκυρία που πυροδότησε τη δυσκολία δανεισμού, αλλά η εγγενής προβληματική κατάσταση που υπήρχε στα δημόσια οικονομικά.
Αφού λοιπόν έφτασε ο κόμπος στο χτένι, και οι δανειστές λειτουργούσαν ως τοκογλύφοι (αυτό συμβαίνει όταν είσαι αφερέγγυος να ξεπληρώσεις) ήρθαμε αντιμέτωποι με το δίλημμα:
Είτε θα βρούμε από κάπου αλλού χρήματα, είτε μισθοί, συντάξεις και πάσης φύσεως πληρωμές δεν μπορούν να γίνουν. Απλό;
Από πού θα βρούμε τα δάνεια όμως;
Βγήκαμε λοιπόν στη γύρα ρωτώντας «αν περισσεύει κανένα φράγκο».
Αφού μοχθήσαμε να στηθεί ο τριμερής μηχανισμός (για να μην μας απομείνει μόνο το θεριό-ΔΝΤ) και αναγκάστηκαν οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί λαοί μέσω των κοινοβουλίων τους να μας χρηματοδοτήσουν (ενώ εμείς κάναμε και τους δύσκολους στο δικό μας), τέθηκε η εξής απλή προϋπόθεση:
«Στα δίνουμε μεν, τακτοποίησε το μπάχαλο, δε». Παράλογο;

Και αφού πάμε (έστω όπως πάμε) κάπως να τακτοποιηθούμε και παίρνουμε τις δόσεις μας ωραία και καλά, τώρα βλέπουμε το γνωστό έργο να καταγγέλλεται το μνημόνιο (το δανειστικό μας συμβόλαιο δηλαδή) και μάλιστα, όχι μόνο από την «Αριστερά» που ανυπομονεί για μια ωραία ατμόσφαιρα αναταραχής (βλέπε Δεκέμβρης ’08), αλλά και από τη ΝΔ η οποία έφτασε να κάνει και δημοψηφισματικό περί μνημονίου τον χαρακτήρα των τοπικών εκλογών του 2010.
Και δεν είδα κανέναν να κάνει κάποια νύξη για την πόλωση που επιδιώχθηκε με αυτή την τακτική από όλο το πολιτικό φάσμα πλην ΠΑΣΟΚ, παρά μόνο τους ξένισε το δίλημμα του Πρωθυπουργού: «Αφού το εκλογικό κλίμα πάει βάσει αποδοχής του μνημονίου, άμα καταψηφιστώ, πάμε για εθνικές εκλογές».
Έτσι θέλετε; «It’s the economy, stupid!» λοιπόν…
«Η Ελλάδα έχει για πρωθυπουργό έναν μπλοφατζή» είπε στο δελτίο του ΣΚΑΪ με ύφος εξαπατημένης συζύγου η αξιότιμη κα Κατερίνα Ακριβοπούλου.
Συγγνώμη που δε ρώτησε πρώτα εσάς κυρία μου (μεταξύ των λοιπών γκουρού κ.κ. Παπαχελά, Παπαδημητρίου και -βεβαίως- το τοτέμ του υπερ-νεοφιλελευθερισμού κα Ξαφά)…
Και μπλόφα να ήταν, καλά έκανε. Η παγκόσμια πολιτική ιστορία γεμάτη μπλόφες, ρίσκα και τακτικές είναι. Και όποιος ρισκάρει, κερδίζει…
Μέχρι προχτές η Κυβέρνηση κατηγορούνταν γιατί δεν πήρε ευθύς αμέσως τα απαιτούμενα μέτρα.
Αν, λένε, το έκανε δε θα χρειαζόταν να καταφύγει στην τρόικα (ορθότερα: να εφεύρει την τρόικα καθώς δεν υπήρχε μέχρι τότε). Όλα καλά μέχρι εδώ. Μόνο που η Ιρλανδία (με σαφώς πιο υγιή & ανταγωνιστική οικονομία και διψήφιο χρέος) που έπραξε κάτι τέτοιο, είναι κι αυτή στα πρόθυρα του μηχανισμού διάσωσης αυτές τις ώρες. Πού είναι τώρα όλοι αυτοί για να μας πούνε τι έγινε; Ένας να βγει και να πει: «Κύριοι, αυτά που είπα τότε και τότε αποδείχθηκαν ανοησίες».

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο ΓΑΠ έπραξε πολύ σωστά σχετικά με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, γιατί εδώ ισχύει η ρήση για τον χωριάτη και το κρεβάτι.
Καλό να λες για τον Καλλικράτη και για τις τοπικές κοινωνίες (παγίως όλες οι κυβερνήσεις μιλάνε στις τοπικές εκλογές για την αυτοδιοίκηση κλπ), αλλά σε μια τόσο κρίσιμη εποχή δεν γίνεται να αφήσεις τους άλλους να κάνουν αντιμνημονιακό πάρτι, να χαϊδεύουν τ’ αφτιά του λαού και μετά -όποτε θελήσουν- να σου επισύρουν ότι δεν έχεις πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα.
Η ΝΔ δε θα ζητούσε εκλογές (ακόμα και 5 μονάδες μπροστά να ήταν) γιατί,
1ο: πιθανόν να τις έχανε αφού θα γίνονταν πιο πολωτικές & με άλλους όρους (σ.σ. το άρθρο γράφτηκε πριν το 2ο γύρο) και,
2ο και σπουδαιότερο: δεν θέλει την κυβέρνηση τώρα που τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα, ιδίως όταν η οργάνωση και το ανθρώπινο δυναμικό της ΝΔ είναι για σφαλιάρες (Ο Σαμαράς το ξέρει καλύτερα απ’ όλους).
Άλλωστε, τούτο φάνηκε ευθέως από τις αμήχανες αντιδράσεις της ΝΔ μετά το δίλημμα ΓΑΠ.
Δηλαδή, πιο ήταν το ζητούμενο; Να αρχίσει τον κατήφορο το κυβερνόν κόμμα, να είναι η ΝΔ κυβέρνηση σε αναμονή, και σε 2-3 χρόνια (όχι τώρα) να τσιμπήσει καμιά-δυό τετραετίες αφού οι άλλοι με τέτοια περιοριστική πολιτική θα πιάσουν πάτο.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο σοβαρά για να παιχτεί έτσι το πολιτικό παιχνίδι.
Μια κυβέρνηση υπό τις σημερινές συνθήκες πρέπει να έχει μια minimum κοινωνική ανοχή.
Αν προκαλέσεις ή επιταχύνεις τη φθορά της, η συνέπειες θα βαρύνουν τους πάντες.

Τελικώς, το μνημόνιο αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να το έχουμε εφεύρει μόνοι μας.
Έπρεπε, τέλος πάντων, να υπάρξει ένα πλάνο συμμαζέματος υπό μια δαμόκλειο σπάθη, αφού στο παρελθόν καμία εξυγιαντική προσπάθεια δεν κατάφερε να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο, καθώς ήλθε αντιμέτωπη με τα εκάστοτε ατομικά, συντεχνιακά, κλαδικά και όποια άλλα συμφέροντα.
Έπρεπε να έρθει το μνημόνιο για να μάθουμε πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι υπάρχουν;
Για το πόσοι άχρηστοι οργανισμοί πρέπει να καταργηθούν;
Για το ότι οι κλητήρες στο Υπ. Οικονομικών παίρνουν επιδόματα που διπλασιάζουν τους μισθούς τους;
Για το τι και που πληρώνει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους;
Για το πόσα είναι τα χρέη των Δήμων;
Για τα πλαστά οδοιπορικά & εκτός έδρας;
Για τον ιδιωτικό τομέα που είναι κρατικοδίαιτος σε μεγάλο ποσοστό;
Για τις ψεύτικες επιδοτήσεις; Και για πόσα άλλα…
Δεν αντιλέγω ότι υπήρξαν σκληρά μέτρα σε ομάδες του πληθυσμού (πχ συνταξιούχοι) οι οποίες δεν έχουν περιθώρια αντοχής.
Σε άλλους βέβαια περικόπηκαν 200 Ευρώ και σε άλλους 1.500 Ευρώ. Χρειάζεται να πω ποιοι γκρίνιαξαν; Βεβαίως οι δεύτεροι, που η ετήσια σύνταξή τους ανέρχονταν σε πολλαπλάσια νούμερα και κόπηκε αναλογικά.
Αλλά δεν μπορεί και από την άλλη, οι Δικηγόροι, οι Μηχανικοί και πολλοί άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες να δηλώνουν στις εφορίες ψίχουλα κι εγώ να πριμοδοτώ τα προνόμιά τους και το κοινωνικό κράτος για λογαριασμό τους.
Και, να με συγχωρείτε, δεν μπορούμε με τις εισφορές μας να πληρώνουμε πλέον κάποιες κυρίες και τους στρατιωτικούς που συνταξιοδοτήθηκαν από τα 45 χρόνια τους. Κάποτε μπορούσαμε, στο εξής όχι.

Όλες αυτές οι στρεβλώσεις, δημιούργησαν με το πέρασμα των χρόνων, μια απίστευτη φαυλοκρατία, όπου όλα τα χαοτικά συνδεδεμένα μικροσυμφέροντα ημών των ίδιων, μετασχηματίστηκαν σε ένα τεράστιο δίκτυο εξαρτήσεων και υποχρεώσεων. Σε αυτό το δίκτυο, κάποιοι προφανώς ευνοήθηκαν πολύ περισσότερο, κάποιοι λιγότερο.
Αν είχαμε κράτος και ιδιωτικό τομέα (μη ξεχνιόμαστε) της προκοπής, θα είχαμε τα σημερινά προβλήματα; Νομίζω πως όχι.

Λεφτά υπάρχουν κύριοι. Απλά, τα φάγαμε & τα τρώμε (αυτά συν τα δανεικά) με αντιπαραγωγικό τρόπο, όλοι μας συμμέτοχοι στο ίδιο έργο (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα).
Γιατί παριστάνουμε τις μωρές παρθένες; Τάχα μου ότι είμαστε συνεπείς ως κοινωνία και η άθλια κάστα των πολιτικών, μας κατέστρεψε επειδή δεν έκανε αυτό που έπρεπε; Μάλλον κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο, αρνούμενοι να αποδεχτούμε ότι κι εμείς συμμετείχαμε λίγο-πολύ στο χάος.
«Καλά» θα πει κάποιος. «Ο Παπανδρέου ήταν πολιτικός απατεώνας ή άσχετος όταν μιλούσε προεκλογικά;»
Πιστεύω πως σίγουρα ήξερε ότι υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα μπροστά του. Στο debate με τον Καραμανλή, τον ρώτησε ευθέως δύο φορές αν εγγυάται ότι το έλλειμμα ήταν όσο έλεγε (6-7%) χωρίς να λάβει απάντηση. Προφανώς ήξερε ότι πήγαινε για πολύ παραπάνω (φρόντισε για αυτό και ο διοικητής της ΕτΕ 1-2 βδομάδες πριν τις εκλογές), αλλά πιθανότατα δεν είχε γνώση το πόσο αφερέγγυοι ήμασταν ήδη προς τα έξω και ότι δεν υπήρχε καμία διάθεση να δοθεί πίστωση (χρόνου και κεφαλαίων) από τους εξαγριωμένους, με την αναβλητικότητα της χώρας για μεταρρυθμίσεις, εταίρους μας.
Η πραγματική ατμόσφαιρα μάλλον έγινε αντιληπτή στο Νταβός τον Ιανουάριο του 2010, όταν η περιδίνηση είχε ξεκινήσει, με τη χώρα έρμαιο των ελλειμμάτων και του χρέους της, στο έλεος των παιχνιδιών με το Ευρώ και την Ε.Ε. χωρίς πυξίδα… Τα λεφτά μπορεί να υπάρχουν, αλλά χρειαζόμασταν πολλά περισσότερα «εδώ και τώρα»…

Ένας κουραστικός αρθρογράφος επιμένει…

Standard

Όποιος επιχειρήσει μια προσεκτική ανάγνωση του άρθρου του αξιότιμου καθηγητή Χ. Κ. Τσούκα που δημοσιοποιήθηκε στο blog, θα αντιληφθεί πως (παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του συγγραφέα) αναδεικνύεται η επικίνδυνη νοοτροπία εκείνου που πιστεύει πως κατέχει την αλήθεια για την εθνική μας κακοδαιμονία, την οποία εκφέρει μάλιστα με λόγο απόλυτο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Προσπάθησα πραγματικά να μπω στη φιλοσοφία του συγγραφέα.

Από τη μια αποτάσσεται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, τον συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους και το κρατικό πατερναλισμό και από την άλλη προτάσσει ως δείγμα νεωτερισμού και ρήξης με το κατεστημένο το εξής: «ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων δεν θα είναι πολιτικώς επιλεγμένα πρόσωπα, αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης». Προφανώς ο άνθρωπος ζει κάπου αλλού και δεν έχει επαφή με τα «αλλά ανώτατα στελέχη της διοίκησης». Άραγε, είναι αυτός τρόπος να δώσεις ώθηση σε μια παρακμάζουσα διοίκηση; Προφανώς δε γνωρίζει ότι βασικός παράγοντας υστέρησης του δημοσίου τομέα είναι το ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό του, το οποίο είναι δυσανεκτικό σε καινοτομίες και πρωτοβουλίες και που καταλαμβάνει τις ανώτατες θέσεις με ουσιαστικό κριτήριο τα χρόνια προϋπηρεσίας. Έλεος δηλαδή!
Η ανωτέρω σύσταση δε, αποτελεί και τη μοναδική στο άρθρο και καταλαμβάνει το 13,63% του κειμένου. Το υπόλοιπο αναλώνεται σε διαπιστώσεις και σε μελλοντολογία.

Και έστω, να πεις -αναφορικά με τις διαπιστώσεις- ότι κάποιος κάνει μια ανάλυση γεγονότων και την παραθέτει σύμφωνα με τη δική του οπτική.
Όταν όμως κάνεις προβλέψεις, δεν πρέπει να αναρωτηθείς το εξής απλό;
«Αν αυτά που προβλέπω με τόσο απόλυτο τρόπο δεν γίνουν τελικά, μήπως
α) δεν αναλύω σωστά τα δεδομένα
β) γίνομαι ρεζίλι
γ) πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες»;

Πέραν των άλλων, πιστεύω πως ο κ. καθηγητής υποφέρει από ένα σύνδρομο που απαντάται όλο και πιο συχνά στις ημέρες μας σε πολλούς αρθρογράφους:
την επικοινωνιακή κόπωση, η οποία προέρχεται από την αδιάλειπτη κατάθεση απόψεων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Η κόπωση αυτή είναι φυσιολογική, όταν η ανάγκη σου να προβάλλεις αυτό που πιστεύεις (ουσιαστικά πρόκειται για ανάγκη δημοσιότητας) σε οδηγεί να προβαίνεις σε αυτή ολοένα και πιο συχνά. Στο τέλος, είναι νομοτελειακό ότι ή θα επαναλαμβάνεσαι ή θα γλιστράς σε πιο αιρετικές και επιθετικές θέσεις.
Προσωπικά, οι 2-3 αναρτήσεις του συγγραφέα που πρόλαβα να διαβάσω μου φαίνονται κυρίως κουραστικές…

Η αναζήτηση της πληροφορίας στο διαδίκτυο, εκτός από συναρπαστική, μας έχει απαλλάξει από πολλές αμφιβολίες. Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ:

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2009, ο κ. καθηγητής στο άρθρο του με τίτλο «Αντίο Γιώργο» (!) έγραφε:
«Ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κυρίως επειδή είναι ο γιος του ιδρυτή του. Το κόμμα του επέλεξε έναν Παπανδρέου επικεφαλής για να μην αναγκαστεί να αλλάξει το ίδιο. Απώθησε όλα τα επώδυνα ερωτήματα που θα έθεταν σε αμφιβολία τις γενέθλιες βεβαιότητες και κατεστημένες πρακτικές του. Σήμερα πληρώνει την ατολμία του. Ο κ. Παπανδρέου απέτυχε. Ο επόμενος παρακαλώ (η υπογράμμιση δική μου)

Μήπως παρατηρείτε πάλι τα πάθη του συγγραφέα;
Επανάληψη – Διαπίστωση – Πρόβλεψη, μέσα σε μια μόνο παράγραφο του άρθρου.
Ειδικά για την πρόβλεψη, τα συμπεράσματα δικά σας!

Είναι επίσης διακριτή η εμμονή του συγγραφέα να παραπέμπει σε θέσφατα από τη βιβλιογραφία που μελετά. Π.χ. αναγράφει σε άρθρο του «Όπως παρατηρούν οι καθηγητές Αβινας Ντίξιτ και Μπάρι Νεϊλμπαφ στο βιβλίο τους “Πώς να Σκέπτεστε Στρατηγικά”». Δεν αντιλέγω ότι ο κύριος έχει καταβροχθίσει ατελείωτους τόμους. Αυτό βεβαίως δε σημαίνει πως τον καθιστά επαΐοντα σε επίπεδο πολιτικής ανάλυσης.
Ο κ. καθηγητής -αν κρίνουμε από την εγκυρότητα των προβλέψεών του- θυμίζει κάποιον που έχει διαβάσει όλα τα βιβλία για τη στρατηγική στο σκάκι, αλλά δεν έχει παίξει ποτέ.
Αμφιβάλλει κανείς ότι θα χάσει την παρτίδα και από έναν επτάχρονο ερασιτέχνη;

Αντίο λοιπόν κύριε Τσούκα!

Η «ΚΛΑΚ ΦΙΛΜ» παρουσιάζει…

Standard

Διαβάζοντας το post «Η σημερινή κρίση και πως θα ξεπεραστεί» και στα σχόλια ιδιαίτερα εκείνο με τίτλο «ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΚΙΛΟΤΙΝΑ», ένιωσα τεράστια ανακούφιση…
Μετά το «σεντόνι» περί ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, κατάλαβα πραγματικά γιατί πρέπει να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ (ομολογώ πως είχα αφελείς απορίες μέχρι σήμερα).
Και όχι μόνο αυτό, αλλά ξέρω ποιόν και γιατί να μισήσω για την κατάντια του Έλληνα.
ΝΑΙ, είναι κάποιοι πρασινομπλέ καλικάτζαροι που έχουν βάλει στόχο στη ζωή τους, να μη δώσουν ούτε ψίχουλο στον αγωνιστή νεοέλληνα.

Το γιατί δε θέλουν, δε χρειάζεται ανάλυση: Γιατί έτσι ΔΕ θέλουν ρε φίλε!

Το γιατί πάλι αυτοί οι κυβερνώντες είναι τόοοοσο σαδιστές που δεν ανοίγουν τα θησαυροφυλάκια (που ξεχειλίζουν από χρήμα) για να φάει ο λαουτζίκος και κανένα μπιφτέκι, δεν το ξέρουμε. Απλά μαζεύουν το χρήμα και αρνούνται να το μοιράσουν από βίτσιο, έστω και αν χάσουν την εξουσία. Γι’ αυτό κι άλλωστε η χώρα μας έχει ως γνωστόν Πλεόνασμα 1235% του ΑΕΠ…!
Μαζεύουν, μαζεύουν, μαζί τους θα τα πάρουν?

Βέβαια, το γιατί οι Έλληνες είναι τόοοοοσο μαλάκες και μαζοχιστές που το φχαριστιούνται και από πάνω, ψηφίζοντάς τους, επίσης δεν το ξέρουμε.
Εκτός αν είναι τόοοοοσο ηλίθιοι που δεν καταλαβαίνουν αυτά που τους λένε οι σύντροφοι.
Μα είναι τόσο απλά αυτά μας γράφουν:
«Η υγεία είναι απαράβατο δικαίωμα»
«Η φτώχεια δεν έχει καλοπέραση»
«Αγωνιζόμαστε για το χτύπημα της ακρίβειας»
«Αγωνιζόμαστε για την προάσπιση του δημόσιου χώρου»

Ας παίξουμε ένα παιχνίδι ρόλων λοιπών:
Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά!!! Υπουργός υγείας ορκίζεται ο σύντροφος Χ.
Ως γνωστόν φθάνουν οι φάκελοι του υπουργείου με τα φλέγοντα θέματα – τους φέρνει ο Γ(ραμματέας):
Γ: -Σύντροφε Χ, υπάρχει πρόβλημα με τις προμήθειες στα νοσοκομεία.
Δεν έχουμε πιστώσεις, οι προμηθευτές δεν χορηγούν… ο κόσμος θα πεθάνει περιμένοντας…

Χ: -Μα πώς?
Γ: – Τι πώς? Ο Πρόεδρος είπε να συμμαζέψουμε λίγο τα έξοδα…
Χ: – Γιατί? Η υγεία είναι απαράβατο δικαίωμα!
Γ: – Τί γιατί? Γιατί δεν βγαίνει αλλιώς.
Ο σύντροφος Υπουργός Οικονομικών πρόλαβε και τα έδωσε για την «Άμεση εναρμόνιση των κατώτερων μισθών με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς (1250 ευρώ)» – έτσι υποσχεθήκαμε λέει.
Επίσης, αυξάνοντας τις εργοδοτικές εισφορές κατά 50% για να χτυπήσουμε αλύπητα το κεφάλαιο, έκλεισαν 14 εργοστάσια και πήγαν στη Βουλγαρία.
Τώρα 3.000 επιπλέον άνεργοι λαμβάνουν το επίδομα ανεργίας που βάσει της απόφασής μας είναι 80% του κατώτερου μισθού, δηλ. 1.000 ευρώ. Δεν ξέρω αν ήταν και σωστό που είχατε πει «για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία» γιατί κάποιοι λένε ότι δεν τους πειράζει να παραμείνουν κι άνεργοι με 1.000 ευρώ, αφού θα ξεκουράζονται κιόλας…
Που να ξέρουν ότι σε λίγο δεν θα τους φτάνουν ούτε για τσιγάρα, αφού με τις αυξήσεις αυτές ο πληθωρισμός πάει για 15%…

Χ: -Δεν αντιλέγω ρε παιδί μου, αλλά πέραν του ότι αγωνιζόμαστε για το χτύπημα της ακρίβειας και βεβαίως η φτώχεια δεν έχει καλοπέραση, η υγεία είναι απαράβατο δικαίωμα…, ε?
Γ: -Εντάξει, είναι..! αλλά ΤΙ θα κάνετε σύντροφε Υπουργέ?
Χ: -Να φορολογήσουμε το Κεφάλαιο και από ‘κει θα δώσουμε στην Υγεία (που είναι και απαράβατο δικαίωμα).
Γ: -Μα το κάνατε, δε σας είπα? Δε νομίζω να υπάρχουν και πολλοί να φορολογηθούν, γιατί μετά τις τελευταίες αποφάσεις, το Χρηματιστήριο έχει 40% της αξίας του, δεν υπάρχει πλέον πλοίο με Ελληνική σημαία και οι Τράπεζες τώρα ζητούνε από το κράτος, γιατί κανείς δεν κράτησε σε αυτές τα κεφάλαιά του μετά τους αυξημένους φόρους στις υψηλές καταθέσεις.
Χ: -Να πάρουμε Δάνειο.
Γ: -Δεν μας δίνει κανείς, γιατί οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί κρίνουν ότι δεν μπορούμε να το αποπληρώσουμε.
Χ: -Να, ρε συ! Τι καθόμαστε? Να ζητήσουμε από τον φίλο μας τον Τσάβες. Μη ξεχνάς ότι η υγεία είναι απαράβατο δικαίωμα!
Γ: -Τον πήρε ο Σύντροφος Πρόεδρος…
Χ: -Και τι είπε?
Γ: -Τα μασούσε… ξέρετε οι καιροί είναι δύσκολοι… το πετρέλαιο έπεσε και δεν έχει πολλά τώρα… έχει οικονομικές στεναχώριες κι αυτός, καταλαβαίνετε. Μετά βρίζανε τον Μπους και οι δύο και ξεχαστήκανε… Τι θα γίνει τώρα σύντροφε Υπουργέ?
Χ: -Θα βγω στους δρόμους.
Γ: -…μμμ …ναι…. και..?
Χ: -θα ηγηθώ μιας πορείας προς το Μαξίμου για το απαράβατο της υγείας.
Γ: -είναι κάπως δύσκολο, γιατί έχουν περικυκλώσει το γραφείο σας οι: γιατροί, νοσηλευτές, ασθενείς και κάποιοι δικοί μας απ’ τους ανανεωτικούς, ξέρετε…
Χ: -Ναι, αλλά παράλληλα αγωνιζόμαστε και για την προάσπιση του δημόσιου χώρου.
Φώναξε λοιπόν την Ασφάλεια και πέταξέ τους έξω… δεν θα περάσει ο φασισμός! égalité, fraternité, liberté στο κάτω-κάτω. Δε μου λες, είδες πουθενά τα πράσινα σταράκια μου?

Γ: -Τα φοράτε σύντροφε, τα φοράτε…

Όσο και αν τα έγραψα με σκωπτική διάθεση, πιστεύω ότι η σύγχυση που προκύπτει από την ιδεοληψία και την ηθελημένη άγνοια -περί πραγματικής οικονομίας- των «συντρόφων», θα οδηγούσε τον μέσο Έλληνα σε καταρράκωση σε περίπτωση που έπαιρναν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους.

Βασική αιτία, το μένος κατά των «κομμάτων εξουσίας» εν μέσω Μπους κλπ και ιδίως η εξίσωση ΠαΣοΚ με ΝΔ. Κυρίως αυτό το μίζερο αίσθημα του Αδικημένου, που μαραζώνει σε ψήφους επειδή οι άλλοι -αυτοί οι γλοιώδεις οι πράσινοι- πήραν τη μερίδα του λέοντος.

page10_2

Όπως ο Ξανθόπουλος, που δούλευε ορφανός στα σφουγγαράδικα -κοντεύοντας να μείνει και φυτό!- για να σπουδάσει ο κανακάρης δίδυμος αδερφός του, ο οποίος αφού έγινε μεγάλος και τρανός εισαγγελέας, του έφαγε την γυναίκα και τον δίκασε κι από πάνω τον φουκαρά, αδίκως εννοείται κατηγορούμενο για φόνο που έπραξε (ε, καλά!) ο Ανέστης Βλάχος…

Έτσι βλέπουν και την πολιτική οι «σύντροφοι»: γεμάτη από Ανέστηδες Βλάχους και ευνοημένους δίδυμους αδερφούς που κατατρύχουν τους σκυλοπνιγμένους, κερατάδες, τίμιους και αδικημένους Ξανθόπουλους. Άσπρα-Μαύρα. Κλακ Φιλμ.
Γι’ αυτό και η φωνή τους γίνεται όλο και πιο αφερέγγυα: όσο φωνάζανε πριν με τους πράσινους, φωνάζουνε και τώρα με τους γαλάζιους μη ξεχνώντας βέβαια να ξανα-αναφέρουν τους πράσινους. Σιγά τώρα μη σκιστούν τα καλσόν των Νεοδημοκρατών που αλωνίζουν, όσο προλαβαίνουν κι αυτοί…

ΥΓ: είπα για τα νοσοκομεία, και θυμήθηκα εκείνη την κατσαρίδα σε νοσοκομείο που στεκόταν και χάζευε ο Καραμανλής πριν το 2004 και ωρύονταν όλοι στα ΜΜΕ για τα «χάλια της Υγείας». Τι ωραίες εποχές, ε, πρόεδρε?

Ο κύριος Τσίπρας, ο Karl Rove και η δημοσκόπηση

Standard

Ας ξαναμιλήσουμε για πολιτική (να μην σκουριάσουμε κιόλας).

Η πολιτική ζωή στη χώρα μας, λοιπόν, έχει καταντήσει το λιγότερο περίεργη.

Για την ιστορία του περίφημου DVD έχουν ειπωθεί πολλά. Απλά θα είχα μεγάλη περιέργεια τι θα απαντούσε ένας έγκριτος Βρετανός πχ δημοσιογράφος στο ερώτημα «τι θα είχε συμβεί στην Κυβέρνηση;» αν του περιέγραφε κάποιος όλη την ιστορία αναφερόμενος μόνο στις θεσμικές ιδιότητες των συμμετεχόντων σε μια τυχαία σύγχρονη δημοκρατία.

Κατά τ’ άλλα, βομβαρδιζόμαστε κάθε μέρα από περισπούδαστες αναλύσεις για ανατροπή του σκηνικού, που στηρίζονται στα γκάλοπ που δημοσιεύονται κάθε εβδομάδα.

Το δυστύχημα είναι ότι η πολιτική ανάλυση στην Ελλάδα, είναι στην πλειοψηφία της εκ του ασφαλούς. Βγαίνει μια δημοσκόπηση, δηλώνουμε βεβαίως ότι την θεωρούμε εργαλείο ανάλυσης, και αρχίζουμε μετά να συζητούμε ως αν είχαμε εκλογικό αποτέλεσμα. Έτσι απαιτούμε παραιτήσεις, κυβερνήσεις συνεργασίας, διερευνητικές εντολές κοκ.

Σήμερα, το φαινόμενο έχει καλπάζουσα μορφή.

Έχουμε ένα Συνασπισμό αριστερών τάσεων που πανηγύρισε το Σεπτέμβριο για το ότι όχι απλά μπήκε στο Κοινοβούλιο, αλλά άγγιξε και το 5,04%.

Σήμερα, έξι μήνες μετά, κοντεύουμε να τον ορκίσουμε αξιωματική αντιπολίτευση.

Παράλληλα, παρατηρούμε τις προαναφερθείσες αναλύσεις που γίνονται από διάφορους τηλεκήνσορες και ταρτούφους των ΜΜΕ για το φαινόμενο του νέου αρχηγού, ενός 33χρονου που αν τον παρατηρήσεις σε συνεντεύξεις του, περισσότερο τον απασχολεί πως να προβάλλει τη γλώσσα του σώματος και να κοιτάξει τη σωστή κάμερα, παρά να πει τι προτείνει για μείζονα θέματα. Υποκείμενος της κομμουνιστικής προπαίδειας που έλαβε στην ΚΝΕ, αναμασά τον καταγγελτικό λόγο με ευχολόγια. Βομβαρδίζει το δικομματικό σύστημα ενώ απολαμβάνει τα προνόμια της υποστήριξης που το ίδιο του παρέχει.

Είναι προφανές ότι υπάρχει εμφανής πριμοδότηση του νέου αρχηγού, αλλά επιτρέψτε μου να πω πως αυτή δεν αποτελεί ξαφνικό θαυμασμό για το πολιτικό του ταλέντο, αλλά μέσο πίεσης και εκβιασμού για ελεγχόμενη διακυβέρνηση ή για τη σφήνα νέου πολιτικού σχηματισμού με δεδομένες δεσμεύσεις. Βέβαια, ο νέος Τσε το ξέρει καλά, το αποδέχεται και απολαμβάνει τον εναγκαλισμό. Αυτό που φαίνεται να παραβλέπει είναι ότι καθίσταται ανά πάσα στιγμή έρμαιο της επικοινωνίας που τον θρέφει σήμερα. Ρωτήστε τον Αβραμόπουλο που ήρθε, είδε και απήλθε με τα γκάλοπ στο χέρι και υπηρετεί, ως Υπουργός πια, το πολιτικά φθαρμένο σκηνικό που είχε καταγγείλει.

Το ότι η «αθώα περιστερά-αριστερά» σύρεται ως όχημα σκοπιμότητας δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Το ίδιο συνέβη και κατά το περίφημο ’89. Λίγο πριν τις εκλογές του ’85, οι ηγέτες της τότε Αριστεράς, συνειδητοποιώντας ότι δεν είχαν ισότιμο λόγο και συναπόφαση στην «Αλλαγή» και ότι το ΠαΣοΚ μετασχηματιζόταν σε κάτι πιο συμπαγές και μόνιμο εκμεταλλευόμενο βεβαίως την κυβερνητική παντοκρατορία του (ραδιοτηλεοπτικό μονοπώλιο, αθρόοι διορισμοί κλπ) συνδιαλέχθηκε με τη ΝΔ συνιστώντας κοινό μέτωπο. Ξεκίνησε με την κρυφή (τότε) συνεργασία στις δημοτικές του ’86 και κορυφώθηκε στην κυβέρνηση Τζαννετάκη. Τότε το 15% ήταν πραγματικό ποσοστό, πήρανε Υπουργεία και κυβερνήσανε.

Ανεχόμενοι τον βόρβορο της Δεξιάς και με τις ευλογίες των μεγαλοεκδοτικών συμφερόντων, στήριξαν τις ελπίδες τους στον κανιβαλισμό των κεντροαριστρών ψήφων και έστησαν πολιτικά δικαστήρια στη βάση υπαρκτών και ανύπαρκτων σκανδάλων (αρνήθηκαν ακόμα και τη μοναδική ευκαιρία να ψηφιστεί το πάγιο αίτημά τους για απλή αναλογική).

Δεν βγαίνουν όλοι οι υπολογισμοί όμως. Το αποτέλεσμα μετά από τέσσερα χρόνια ήταν να εξαφανιστούν διασπασμένοι από τον πολιτικό χάρτη. Κάτι ξέρει κι ο Κύρκος που τώρα συνιστά ειλικρινείς βάσεις συνεργασίας. Ο κ. Τσίπρας θα διαπράξει τα ίδια λάθη ή όχι; Στο χέρι του είναι να ανοίξει τα χαρτιά του αντί να κάνει κλεφτοπόλεμο. Έστω ότι παίρνεις λοιπόν και 20%. Τι κάνεις; Προτείνεις ευρύτερη συνεργασία; Ναι ή όχι; Και σε τι; Μέχρι στιγμής μοιράζει πιστοποιητικά αριστεροσύνης δεξιά κι αριστερά…

Σε κάθε έγκλημα, ο πρώτος κανόνας έρευνας είναι το ερώτημα: «Ποιος ωφελείται, ποιος έχει συμφέρον;».

Σήμερα λοιπόν, ποιος έχει το τελικό όφελος από την δημοσκοπική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την άρνηση της συνεργασίας του με όμορους χώρους;

Με την εξίσωση της καταγγελίας απέναντι σε ΠαΣοΚ – ΝΔ, ο κ. Τσίπρας γνωρίζει ότι αποτελεί το καλύτερο μέσο για την παραμονή της σημερινής Κυβέρνησης στην εξουσία.

Μέχρι εδώ, με όρους πολιτικού παιχνιδιού, σωστά κάνει και δείχνει αποτελεσματική η τακτική του. Θα πρέπει όμως να αποδεχτεί ότι δεν φορά την ζώνη της αριστερής πολιτικής αγνότητας, αλλά πολιτεύεται με βάση τη ψηφοθηρική σκοπιμότητα με όχημα την επικοινωνία.

Και, βεβαίως, το όλο πακέτο υποστηρίζεται από έναν μηχανισμό που ξέρει πώς να θρέψει ένα φαινόμενο. Κυρίως των ΜΜΕ που αποτελούν την εμπροσθοφυλακή οικονομικών κολοσσών.

Ένα παράδειγμα επικοινωνιακής διαχείρισης: όταν ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης λέει πως «η Κυβέρνηση δεν έχει τσίπα» ο αναλυτής το θεωρεί πολιτικά απολίτιστο, άναρθρη κραυγή, καταγγελία χωρίς αντιπρόταση, φτηνό λαϊκισμό.

Όταν ο αρχηγός του Συνασπισμού λέει στο Κοινοβούλιο πως «ο Πρωθυπουργός συμπεριφέρεται ως Νονός», τότε παίρνει τα εύσημα του μοναδικά και πραγματικά αντιπολιτευόμενου, του ευθύβολου και δηκτικού λόγου κλπ κλπ.

Ας το πάμε και από την άλλη: Σε προηγούμενο προεκλογικό debate για τις ευρωεκλογές ρωτήθηκε ο Πρωθυπουργός πόσο είναι το επίδομα ανεργίας. Απάντηση: «δεν θυμάμαι πόσο είναι ακριβώς, αλλά είναι βέβαιο πως είναι χαμηλό».

Ρωτήθηκε επίσης πέρυσι στο τελευταίο προεκλογικό debate για τα φαινόμενα διαφθοράς από τη διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων μέσω ομολόγων. Απάντηση: «Μου πήρε τρία χρόνια να καταλάβω που πάσχει το κράτος».

Αν αυτά τα λόγια τα είχε πει ο πρωθυπουργός οποιουδήποτε άλλου σοβαρού κράτους, δεν θα είχε βγει προλάβει ούτε τη λήξη της συζήτησης. Αν ειδικά, αυτό γινόταν στις ΗΠΑ, θα τον φορτώνανε πίσσα και πούπουλα.

Για να τελειώνω, θέλω να θίξω κάτι που έπεσε στην αντίληψή μου χτες.

Ακούγοντας τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο να μιλά στη Βουλή είπε κατά λέξη: «Ο πρωθυπουργός όπως απέδειξε όλη η διαδρομή του ούτε εκβιάζεται ούτε τελεί υπό ομηρία. Αν ήταν υπό ομηρία ή εκβιαζόταν θα έλεγε ναι στο σχέδιο Ανάν όπως είπαν άλλοι. Όπως και τώρα με τα Σκόπια, λέει ναι στο βέτο και ότι η μη λύση σημαίνει μη πρόσκληση. Ο πρωθυπουργός, από το 2004 έως σήμερα απέδειξε με την πολιτική του πόσο ελεύθερος και ανεξάρτητος είναι».

Για να καταλάβουμε, ο κ. Καραμανλής είπε «ΟΧΙ» στο σχέδιο Ανάν; Εγώ θυμάμαι ότι ένα «ΝΑΙ» το ψέλλισε τουλάχιστον καθαρά. Ευτυχώς υπάρχει και το internet τελικά. Παραθέτω λοιπόν, κείμενο από την «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ» της Παρασκευής 16 Απριλίου 2004: «Ο κ. Κ. Καραμανλής ήταν σαφέστατος: «Τα θετικά στοιχεία του σχεδίου Aνάν υπερτερούν των αρνητικών… και οι όποιες αδικίες υπάρχουν θα καμφθούν μέσα σε μία ευρωπαϊκή πορεία». Πιο ξεκάθαρο και υπεύθυνο συνάμα ΝΑΙ στο σχέδιο Aνάν δεν μπορούσε να υπάρξει από Έλληνα πρωθυπουργό». Πως είπατε;

Τώρα, φταίω εγώ αν πω καμιά βαριά κουβέντα; Υποτίθεται ότι ο κ. Παυλόπουλος εκτός από Υπουργός είναι και Πανεπιστημιακός δάσκαλος. Αν μη τι άλλο, θα έπρεπε να υπερασπίζεται την κοινή λογική. Αν είχα υπάρξει φοιτητής του θα ντρεπόμουν. Τύφλα να’ χει ο Karl Rove…

Βέβαια, για όσους βρίσκουμε χρόνο να σκεφτούν πολιτικά, θα έπρεπε να το περιμένουμε. Είναι η δεύτερη φορά που λέγεται κάτι τέτοιο στο Κοινοβούλιο. Την πρώτη το ξεστόμισε ο κ. Ρουσόπουλος κατηγορώντας τον κ. Παπανδρέου ότι είπε «ΝΑΙ» για το σχέδιο Ανάν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι από τα έδρανα υπήρξε μούδιασμα μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι κατηγορούνταν για κάτι που υποστήριξε κι ο Πρωθυπουργός. Προφανώς, ήταν η επιτομή στον Γκεμπελισμό.

Ως συμπλήρωμα αυτού, παραθέτω και τα παρακάτω:

Αθήνα, 8 Νοεμβρίου   2004
Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΩΝ ΞΕΝΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΘΕΟΔΩΡΟ ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟ

ΧΟΝΔΡΟΣ: Θα ήθελα να ρωτήσω αν θα υπάρξει σύγκλιση του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής για το θέμα των Σκοπίων. Και ένα δεύτερο ερώτημα. Αν πέρα από τις αριθμητικές ανακρίβειες, ο Πρωθυπουργός είπε όχι στο σχέδιο Ανάν. Γιατί αν κατάλαβα καλά είχατε κατηγορήσει τον κ. Παπανδρέου ότι είπε ναι στο σχέδιο Ανάν. Ο Πρωθυπουργός τι είπε;

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: Συνεδριάζει, απ` ό,τι γνωρίζω, αρκετά συχνά. Ο κ. Μολυβιάτης θα έχει σχετική εκτενή συζήτηση την Τετάρτη στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Όπου αλλού χρειαστεί να γίνει ενημέρωση, θα γίνει. Ήδη υπήρξε μια πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία του με τους πολιτικούς αρχηγούς. Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημά σας, απάντησα στον κ. Παπανδρέου την περασμένη Πέμπτη, στα όσα δήλωσε για το Κυπριακό. Και βέβαια δεν με διόρθωσε ο κ. Αθανασάκης, όταν είπα ότι το 67% των Κυπρίων τάχτηκε εναντίον του κ. Παπανδρέου και της πρότασης την οποία είχε θέσει. Ήταν το 76% των Κυπρίων.

ΧΟΝΔΡΟΣ: Δεν απαντήσατε όμως.

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν έχω να πω τίποτα άλλο.

ΧΟΝΔΡΟΣ: Είπε ναι ο Πρωθυπουργός;

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: Ο Πρωθυπουργός έκανε σαφέστατες δηλώσεις εκείνες τις ημέρες, όπως θα θυμάστε, μιλώντας στους έλληνες και στους ξένους δημοσιογράφους.

ΧΟΝΔΡΟΣ: Καταλάβαμε ότι είπε ναι.

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: Ο καθένας μπορεί να κατάλαβε ότι νομίζει εκείνος. Ο Πρωθυπουργός έκανε σαφέστατες δηλώσεις.

ΧΟΝΔΡΟΣ: Δηλαδή ο Πρωθυπουργός είπε ότι κατάλαβε ο καθένας, κατάλαβε. Αυτό λέτε;

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: Φοβούμαι ότι με μπερδεύετε. Παρακαλώ να γίνετε λίγο πιο συγκεκριμένος.

ΧΟΝΔΡΟΣ: Κατηγορείτε τον κ. Παπανδρέου ότι ήρθε σε αντίθεση με το 76% του κυπριακού λαού επειδή είπε ναι στο σχέδιο Ανάν. Σας ρώτησα, ο Πρωθυπουργός τι είπε στο σχέδιο Ανάν και μου λέτε ότι κατάλαβε ο καθένας είπε.

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ:  Δεν σας είπα αυτό. Ο κ. Παπανδρέου την περασμένη Πέμπτη, πήρε μια θέση σύμφωνα με την οποία η θέση της ελληνικής κυβέρνησης για το Κυπριακό ήταν εκείνη που δημιούργησε προβλήματα στη χώρα και στην εικόνα της. Ήταν εκείνη η οποία ήρθε σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα. Αυτό αντελήφθην από τα όσα δήλωσε ο κ. Παπανδρέου. Η κυβέρνηση απάντησε δι εμού ότι η θέση του κ. Παπανδρέου είναι εκείνη η οποία ήρθε σε αντίθεση με την πλειοψηφία των Κυπρίων. Μπορώ να σας ξαναμοιράσω τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού γιατί προφανώς δεν έγιναν κατανοητές.

ΣΙΔΕΡΗΣ: Από πότε κύριε Εκπρόσωπε είναι αρνητικό και κατηγορείται ένας πολιτικός αρχηγός όταν έρχεται σε αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα και δεν είναι γενναιότητα; Είχα ρωτήσει και προχθές τον αναπληρωτή κυβερνητικό Εκπρόσωπο, αλλά αφού είστε εδώ  θα ήθελα να μου απαντήσετε εσείς. Πολύ περισσότερο που το Σκοπιανό έφτασε εδώ επειδή οι πολιτικοί αρχηγοί δεν ήθελαν να πάνε κόντρα με το 99% του λαού. Αντί να είναι ταγοί οπισθοχώρησαν.

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: Υπάρχει μια αντίφαση στην τοποθέτησή σας. Θα ακολουθούμε την πλειοψηφία ή δεν θα την ακολουθούμε; Γιατί στην πρώτη περίπτωση λέτε όχι, στη δεύτερη λέτε ναι.

ΣΙΔΕΡΗΣ: Χρέος των πολιτικών αρχηγών είναι να πηγαίνουν μπροστά και όχι να ακολουθούν, να είναι οπισθοφυλακή.

ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ: Ο καθένας, λοιπόν, κρίνεται.

Ακριβώς αυτό, προσθέτω κι εγώ…