Category Archives: Φίλοι

Milano – Como 2012

Standard


Advertisements

Οι Εκλογές του κυρίου Κόυνερ

Standard

 

 

«Το αβοήθητο παιδί»

Ο κ. Κόυνερ μιλούσε για την κακή συνήθεια των ανθρώπων να καταπίνουν σιωπηρά την αδικία που τους κάνουν κι αφηγήθηκε τούτη την ιστορία:
Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τί το βασάνιζε. Να είχα δυο γρόσια για να πάω στον κινηματογράφο μα ήρθε ένα αγόρι και άρπαξε το ένα από το χέρι μου, αποκρίθηκε το παιδί κι έδειξε ένα άλλο αγόρι που στεκόταν λίγο πιο πέρα. Καλά, και δε φώναξες βοήθεια; ρώτησε ο άνθρωπος. Πως, φώναξα, είπε το παιδί κι άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά. Και δε σ΄ άκουσε κανένας; ξαναρώτησε τώρα ο άνθρωπος και χάιδεψε στοργικά το παιδί. Όχι, αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας μ΄ αναφιλητά. Δεν μπορείς να φωνάξεις πιο δυνατά; ρώτησε ο άνθρωπος. Όχι, αποκρίθηκε το παιδί που βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει. Τότε δώσε μου και τ΄ άλλο, είπε ο άνθρωπος· πήρε και το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.

 

Η απειλή της υγείας

Standard

Πόσο υγιής θεωρείτε ότι είστε; Αν το ερώτηµα εµφανιζόταν σε κάποια δηµοσκόπηση (έστω κατευθυνόµενη από φανερές ή λιγότερο φανερές προθέσεις) θα µέναµε συγκλονισµένοι από τις απαντήσεις.

«Υγεία είναι µια κατάσταση πλήρους σωµατικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι απλώς η απουσία νόσου ή αναπηρίας». Πόσοι σήµερα, µε βάση αυτόν τον ορισµό της Παγκόσµιας Οργάνωσης Υγείας, θα έσπευδαν να αποφανθούν «Ναι! Είµαι υγιής»;

Πρώτο θύµα η ψυχική υγεία. Τα καθησυχαστικό σύνορο που από τα βάθη των αιώνων χώριζε το «οµαλό» από το «φυσιολογικό» θρυµµατίζεται. Το ρήµα «τρελαίνοµαι» δεν εκφέρεται πλέον ως σχήµα λόγου αλλά ως ένα συντριπτικό απτό βίωµα. Ποτέ άλλοτε ο φρενοβλαβής, ο ταξιδευτής στα πλοία των τρελών του Μεσαίωνα, ο εξόριστος από την πόλη δεν είχε έλθει τόσο κοντά µε εµάς. Ποτέ άλλοτε ο λεγόµενος ψυχικά υγιής δεν πλησίασε τόσο πολύ τον ψυχικώς πάσχοντα. Εκτεθειµένοι και οι δύο στη συνεχή απειλή µιας βαθιάς οδύνης. Ιδού ορισµένα δεδοµένα: ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών, των ακούσιων ψυχιατρικών εγκλεισµών, των καταθλίψεων, (κυρίως µεταξύ των ανέργων), των ψυχοσωµατικών εκδηλώσεων, των αγχωδών διαταραχών, της εξάρτησης από ουσίες παράνοµες (ναρκωτικά) και νόµιµες (αλκοόλ και ψυχοφάρµακα), αρχίζοντας µάλιστα από πολύ νεαρές ηλικίες.

Αξίζει να επισηµάνουµε όµως τις λιγότερο ορατές αυτοκαταστροφικές συµπεριφορές, όπως είναι η ραγδαία αύξηση των τροχαίων ατυχηµάτων ή η επικίνδυνα αυξανόµενη απροθυµία να απευθυνθούµε σε κάποιον γιατρό ακόµη και όταν σωµατικά συµπτώµατα εµποδίζουν την καθηµερινότητά µας.

Το «σύνδροµο της ανεργίας» αγκαλιάζει και τους εργαζοµένους που τελούν υπό την απειλή της απόλυσης και την αποδοχή όρων εργασιακού µεσαίωνα. H ιερότητα των ανθρωπίνων σχέσεων βεβηλώνεται. Η ψυχαναγκαστικά πλέον εγκατεστηµένη µέσα µας σκέψη «από πού θα βρω τα λεφτά να πληρώσω όλα όσα έρχονται και ακόµη δεν γνωρίζω;» υπονοµεύει την αντοχή των σχέσεων µεταξύ γονιών, συζύγων, φίλων, εραστών. 

Επιδηµιολογικά δεδοµένα αποτυπώνουν µέσα από αριθµούς το ψυχικό κόστος της κρίσης. Εξίσου όµως σηµαντική είναι µια τεράστια, αχανής γκρίζα ζώνη που δεν καλύπτεται από τις στατιστικές και απλώνεται ανάµεσα στο «υγιές» και στο «παθολογικό». Θα την ονοµάσωζώνη µιας άγριας µελαγχολίας . Σε αυτήν κινούνται όλοι όσοι δίχως απαραιτήτως να πάσχουν από µια ψυχική διαταραχή αδυνατούν να ανταποκριθούν στον ορισµό της «υγείας». «Μη υγιείς» λοιπόν. Στο έλεος της αρρώστιας. Ας µη µας παραξενεύει η οξύτητα των λέξεων. ∆εν πρέπει να τις φοβόµαστε τις λέξεις, αξίζει να τις κάνουµε να ακολουθούν την ακρότητα των φαινοµένων που επιχειρούν να περιγράψουν, ειδάλλως χάνουν τη δύναµή τους. Πληθαίνουν µέρα µε τη µέρα όσοι συνωστίζονται στην γκρίζα ζώνη της άγριας µελαγχολίας.

Πώς ζουν; Μα δεν έχουµε παρά να ρίξουµε µια µατιά γύρω µας και µέσα µας. Να αναγνωρίσουµε τη διάχυτη δυσφορία, την απόγνωση που εκτρέφει τη βία, τις αιφνίδιες διακυµάνσεις του θυµικού, την ευερεθιστότητα µαζί µε την απάθεια, την αναλγησία απέναντι στο άλλον, µαζί µε τον αυτο-οικτιρµό, την αναγόρευση αποδιοποµπαίων τράγων, τη θεµιτή οργή στους κρατούντες να εναλλάσσεται µε την αθέµιτη οργή ενάντια στον εαυτό µας. Τη θεσµικά αποδεκτή βία που µια ολόκληρη κοινωνία καλείται αδιαµαρτύρητα να υποστεί. 

∆εν έχουµε παρά να ακούσουµε εξάχρονα παιδιά σε απογυµνωµένα από βιβλία και οράµατα σχολεία να ρωτούν µε αγωνία τους δασκάλους τους «κυρία, πότε θα διώξουν από τη δουλειά τη µαµά, τον µπαµπά µου;».

Τα σκουπίδια στους δρόµους, µια απειλή για τη δηµόσια υγεία, τι γίνεται όµως µε τις πεταµένες σαν σκουπίδι ζωές; Το «πεθαίνω σαν χώρα» τριάντα τρία χρόνια µετά δικαιώνει δραµατικά τον συγγραφέα του.

Ωστόσο και πάλι όσα λέω αδυνατούν να περιγράψουν τα συµβαίνοντα«Αυτό που θέλω να πω αστράφτει απρόσιτο». Ο στίχος του σουηδού, βραβευµένου µε Νοµπέλ, ποιητή συνοψίζει, όπως µόνον η ποίηση µπορεί, τη φτώχεια του λόγου να αποδώσει αυτό που ζούµε.

Κι όµως, η προοπτική δεν είναι νεκρή. Γιατί, όπως και να το κάνουµε, η Ιστορία δεν γνωρίζει αδιέξοδα και κενά. Αυτό που δεν γνωρίζουµε κεντρίζει τη σκέψη µας. Η σκέψη ήταν πάντα απαισιόδοξη, όµως η σκέψη είναι εκείνη που δεν αφήνει το συναίσθηµα να παγώσει και µπορεί να µας κάνει να φανταστούµε τον Σίσυφο, όπως προτρέπει ο Καµύ, ευτυχισµένο. Η σκέψη είναι εκείνη που µπορεί να µας κάνει, παραφράζοντας τον Χεµινγκγουέι, να δεχθούµε ότι «ο άνθρωπος (όπως και µια χώρα) καταστρέφεται αλλά ποτέ δεν νικιέται». Η ζωντανή και εµψυχωµένη από την καρδιά σκέψη είναι εκείνη που µπορεί να µας κάνει να αντιµετωπίσουµε τη βαρβαρότητα µένοντας αλληλέγγυοι στον διπλανό µας και αντιστεκόµενοι στις χθόνιες τεχνικές τού «διαίρει και βασίλευε»Η άγρυπνη σκέψη προσφέρει τη δυνατότητα µεταµόρφωσης του µέλλοντος. Ενός µέλλοντος που δεν είναι κανενός, παρά µόνο της Ιστορίας, µιας Ιστορίας που δεν έπαψε ποτέ να µας εκπλήσσει. Κανείς απ’ όσους σήµερα διαφεντεύουν τη ζωή µας δεν µπορεί να γίνει ιδιοκτήτης του µέλλοντος. Ο,τι κι αν κάνουν, «το µέλλον θα ανήκει στην έκπληξη»Αρκεί να κρατήσουµε ως κόρην οφθαλµού σε εγρήγορση τη σκέψη και το µυαλό µας. Η δυναµική της αγρυπνώσας σκέψης, όπλο µαγικό που γκρεµίζει σαθρές αυτοκρατορίες . Εγκώµιο λοιπόν σε µιαν ακοίµητη σκέψη σε πείσµα όλων των καιρών, σε πείσµα όλων των περιστάσεων.

Στα τυφλά βαδίζουµε, αλλά αν το γνωρίζουµε η τυφλότητα αποκτά µια δύναµη, την προφητική δύναµη του Μπόρχες και του Τειρεσία. Την προφητική δύναµη ενός ολόκληρου λαού που µπορεί να καταστρέφεται αλλά ποτέ δεν νικιέται. 

Η κυρία Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι συγγραφέας, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. 

«Είμαι ένας ευτυχεσμένος άνθρωπος»

Standard

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος

της Τζίνας Δαβιλά

Δεν του αρέσουν οι ταμπέλες και οι χαρακτηρισμοί, αυθαιρετώντας τον χαρακτηρίζω αιρετικό, απόμακρο, δηκτικό. Προσωπική μου εκτίμηση, ο Χριστιανόπουλος θα αφήσει έργο πίσω του, ίσως αντίστοιχο του Καβάφη, που ναι μεν υπήρξε μαθητής του όπως ο ίδιος ομολογεί, αλλά διαφοροποιήθηκε ως προς το είδος ποίησης και προσέγγισης της θεματολογίας.

Κατεβήκατε στις πλατείες με τους «Αγανακτισμένους»;
«Δεν βγαίνω, δεν ξέρω και δεν βλέπω γιατί αγανακτούν, δεν μπορώ να καταλάβω τι ζητούν. Για να ζουν και με τα λιγότερα σημαίνει ότι οι περικοπές έγιναν σε παχυλούς μισθούς. Δεν μας είπαν ποτέ πώς και με ποια μέσα και ποιες προϋποθέσεις διορίστηκαν. Ας μην λέμε ότι φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις που μεταξύ μας είναι αχρείες αλλά φταίμε και εμείς που ενώ είμαστε φτωχομπινέδες επιμένουμε να ζούμε σαν νεόπλουτοι. Περίπου να πάθουμε καλά. Δεν βγαίνω στους δρόμους, δεν ακούω ραδιόφωνο, δεν διαβάζω εφημερίδα και νοιώθω περίπου …. ευτυχεσμένος. …ναι, ναι σωστά ακούσατε.. Ζω με λιγότερα από 600 ευρώ, χωρίς να θέλω πολυτέλειες, αυτοκίνητα και σπίτια. Και με ολίγους παράδες μπορώ και ζω».
Είστε ο μοναδικός επίτιμος καθηγητής στη Φιλοσοφική του Αριστοτελείου χωρίς διδακτορικό.
«Επεδίωξα να γίνω επίτιμος καθηγητής χωρίς διδακτορικό στο τμήμα της Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο γιατί τόσα χρόνια με ζάλιζαν. Αρνήθηκα να γίνω καθηγητής κατηγορηματικά προ πολλών δεκαετιών. Δεν βλάπτει ούτε είναι τίποτα σοβαρό, δεν πρόκειται να διδάξω και προπάντων δεν πρόκειται να εισπράξω μία! Δεν θέλω το κράτος αφέντη στο κεφάλι μου. Γι αυτό και υπήρξα ο μοναδικός ποιητής στους 1000 που αρνήθηκα την σύνταξη ποιητή-λογοτέχνη του Κράτους. Μακριά από τις κυβερνήσεις.

Γιατί αρνείστε το εκπαιδευτικό σύστημα;
«Είμαι αντίθετος με το εκπαιδευτικό σύστημα γιατί είναι κουραφέξαλα και δόξα τω θεώ που δεν ανακατεύτηκα σε όλη αυτή τη γελοιότητα. Και δεν τα λέω τώρα, τα έλεγα πριν από μισό αιώνα. Αρνήθηκα να υπηρετήσω αυτήν την άθλια και ελεεινή παιδεία. Ήμουν ικανός να ζητιανέψω έξω από τον Λαμπρόπουλο, αρκεί να ήμουν μακριά από την άθλια παιδεία. Όταν πήρα το πτυχίο μου διορίστηκα βιβλιοθηκάριος στη δημοτική βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης για 8 χρόνια όπου στη συνέχεια παραιτήθηκα. Τότε άνοιξα δικό μου γραφείο διορθώσεων δοκιμίων στη Θεσσαλονίκη. Και έβγαλα λίγα λεφτουδάκια και χωρίς να γίνω ζητιάνος πέτυχα τον πρώτο στόχο να μην γίνω εκπαιδευτικός. Πρόκοψα στη λογοτεχνία γιατί αυτός ήταν ο καημός μου (και όχι η ύποπτη εκπαίδευση γιατί χώνουν το χέρι τους εκεί διάφοροι άσχετοι) και στην ποίηση που είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Αυτή είναι και η μεγάλη μου ευχαρίστηση. Πρόκοψα στην ποίηση αλλά δεν έβγαλα λεφτά».

Σε τι άλλο αντιτίθεστε;
«Είμαι αντίθετος προς κάθε καθεστώς και το λέω και ας μην με ακούει κανείς, μακριά από τις σχέσεις με τις κυβερνήσεις. Η όλη θλιβερή όψη της σημερινής θλιβερής πραγματικότητας δείχνει ότι ο καιρός έχει γυρίσματα. Είμαι εναντίον κάθε μορφής εξουσίας. Εφημερίδας, διοικήσεως κλπ.».

Έχετε τελικά εκφραστεί αρνητικά για τους Ελύτη-Σεφέρη;
«Έχω κάποιες επιφυλάξεις και για Ελύτη και για Σεφέρη παρ’όλο που είναι καλοί ποιητές και ήταν φίλοι μου ο Ελύτης περισσότερο. Είχαν όπως είναι πολύ φυσικό τις κάποιες μετριότητές του. Τίποτα παραπάνω. Μερικοί δημοσιογραφίσκοι, χαμένα κορμιά πήραν αυτές τις μικροεπιφυλάξεις, τις εξόγκωσαν και με απέδειξαν ως φανατικό εχθρό ή υπονομέα των νομπελιστών. Αυτά είναι του κώλου, με συγχωρείτε. Δεν έχω καμία κακία και ζήλεια για αυτούς. Όταν μεταφράστηκαν τα ποιήματά μου στα σουηδικά έδωσα συνέντευξη σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό όπου μεταξύ άλλων εκφράστηκα αρνητικά για το Νόμπελ ως διεθνές βραβείο λέγοντας ότι αμφισβητώ την ειλικρίνεια αυτών που δίνουν το Νόμπελ, γι αυτό μακριά από το Νόμπελ. Έδωσαν Νόμπελ στον Τσόρτσιλ, έναν πολιτικό και στον Ρίτσο- αν και διαφωνώ μαζί του- έδωσαν το βραβείο Λένιν που είναι για τους πολιτικούς και όχι το Νόμπελ που είναι για την λογοτεχνία. Και αντί να λυσσιάξουν οι σουηδοί με όσα τους είπα, η σουηδική ραδιοφωνία δέχτηκε αναρίθμητες επιστολές που έγραφαν: «να αγιάσει το στόμα του» Συνεπώς ζούμε σε οργανωμένες παραπληροφορήσεις. Υπάρχουν γενικώς υπερτιμημένες αξίες στην ποίηση, αλλά γίνεται ένα παλαντζάρισμα. Αυτοί που κυριαρχούν τώρα δεν πιστεύω ότι θα κυριαρχήσουν και μετά από 30 χρόνια. Κάποιοι τώρα τους ανεβάζουν και τους προωθούν».

Ο Παλαμάς πολέμησε τον Καβάφη.
«Τεράστιο θέμα αυτό. Ο Παλαμάς άλλοτε ήταν λυσσασμένος απέναντι στον Καβάφη και άλλοτε πιο μετριοπαθής στις δηλώσεις του. Φοβούνταν τον Καβάφη διότι διαισθανόταν ότι το μέλλον ανήκει στον Καβάφη που κατέκτησε την παγκόσμια αποδοχή. Ο μεγάλος Παλαμάς κατέρρευσε και αυτό είναι γεγονός. Δεν ενδιαφέρει πια κανέναν η κόντρα μεταξύ τους. Ο Καβάφης όπως είχα πει και στο παρελθόν, καλπάζει! Ξέρεις τι θα πει να πληθαίνουν οι άνθρωποι που σ’αγαπούν και σε πιστεύουν? Ας αναλογιστούμε πόσοι σήμερα έχουν αυτή την τύχη».

«Βαθιά πληγή από φρικτό μαχαίρι» έλεγε ο Καβάφης για την τέχνη της ποιήσεως. Για εσάς η ποιητική σας συλλογή «Η πιο βαθιά πληγή», τι είναι;
«Συλλογή πατριωτικών ποιημάτων που λατρεύτηκε στην Κύπρο και που η απάντηση μου – που αφορούσε στον Κίσινγκερ- έκανε πάταγο. Αυτό το σκατόμουτρο ο Κίσινγκερ που χώρισε την Κύπρο στα δύο, είχε το θράσος να διαψεύσει ό,τι δήλωσε για το σούβλισμα της Ελλάδας εφαρμόζοντας ένα σατανικό σχέδιο. Έχω και τέτοιες αγάπες και αποδοχές από τους απλούς ανθρώπους της Κύπρου που όταν την επισκέφθηκα – θα το πιστέψετε;- μου φιλούσαν τα χέρια! Διότι τα περισσότερα πατριωτικά ποιήματα είναι από σαβούρες έως σκατά».

Ποιο είναι το λάθος των Ελλήνων;
«Ότι είμαστε κλέφτες και πρέπει να το αποδεχτούμε. Στο γαλλικό λεξικό έλληνας σήμαινε κλέφτης, κάναμε αγώνα για να το εξαλείψουμε από το λεξικό, αλλά σήμερα πια είναι κοινοτοπία και εν μέρει έχουν δίκιο που οι ξένοι τρώγονται με τα ρούχα τους για μας. Και άλλα φρικτά και τρομερά ελαττώματα έχουμε, αλλά εκεί θα σκαλώσουμε; Όλοι οι λαοί έχουν τα κουσούρια τους. Αγνοούμε το μεγαλείο των περασμένων ετών. Ας μην παρασυρόμαστε από τις σημερινές κακοήθειες αγνοώντας το παλιό μεγαλείο. Αυτό που πρέπει να λάβουν υπόψη τους οι ψευτοκουλτουριάρηδες είναι ότι ο ελληνισμός παρά τα κουσούρια του θριάμβευσε πάνω στη διάδοση των πολιτιστικών αρετών. Αυτό είναι ένα συγχωροχάρτι για όλα τα πιθανά ελαττώματά μας. Αν συνεχίσουμε έτσι, η χασούρα θα συνεχιστεί σε όλα τα επίπεδα και στο Αιγαίο και στη Θράκη. Ένας λαός 3000 ετών έχει σημεία κάμψης όπως είναι αναπόφευκτο. Το θέμα είναι πως είμαστε αμετανόητοι».

Έχετε εκδώσει συλλογή για τον Βασίλη Τσιτσάνη.
«Ο Τσιτσάνης έγραψε 700 τραγούδια, πολλά από αυτά δεν είναι καλά. Τα 187 που έχω συμπεριλάβει στην πρόσφατη συλλογή μου που αφορά στον Τσιτσάνη είναι αριστουργήματα όπου σε αυτά στηρίζεται και το μεγαλείο του, όταν δηλαδή ήταν νεαρός στην πρώτη του περίοδο. Υπήρξε παιδί –θαύμα και όπως ήταν αναμενόμενο, όσο μεγαλώνουν τα παιδιά-θαύμα αποχρωματίζονται. Ο Τσιτσάνης έχασε στη μισή του ζωή το βασικό του έργο και η όλη αξία του στηριζόταν στη φήμη του και λιγότερο στην πρόσφατη δημιουργία του. Αλλά δεν παύει ο Τσιτσάνης να είναι κολοσσός. Αυτά που έχω συγκεντρώσει στη συλλογή μου είναι αυτά που – να το θυμηθείτε – θα μείνουν στις επόμενες γενιές».

«Το φιλί ενώνει πιο πολύ από το κορμί
για αυτό και το αποφεύγουν οι πιο πολλοί».

«Μπαίνετε στα χωράφια της ποίησης. Η ποίηση είναι πολύ δυσκολότερη και αποδοτικότερη ιστορία που όμως θα αντέξει στο μέλλον ως υψηλής κλάσης. Κάποιο άλλο άτιτλο μικρό μου ποίημα «Τα πρόβατα απήργησαν, ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής» ήταν γραμμένο σε τοίχους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και δεν τόλμησε κανείς να τα σβήσει»
Έρωτας: ποιος ο ρόλος του στη ζωή σας;
«Στα νιάτα μου έπαιξε σημαντικό ρόλο. Πρόλαβα όσο ήταν καιρός και έγραψα ερωτικά ποιήματα τότε, τώρα μαράθηκα. Είναι αρκετά για να αντέξουν έναν αιώνα».
Το ποιο ακραίο πράγμα που κάνατε όταν ερωτευτήκατε;
«Ζητάτε πάρα πολλά και πολλά από αυτά τα έχω ξεχάσει. Πάντως θα σας πω μερικά πράγματα τα οποία να τα πάρετε πολύ σοβαρά: το ‘‘έχω ερωτευτεί’’ είναι μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την ποίηση, διότι έγραψα τα καλύτερα ποιήματά μου για τυχαία και σποραδικά ερωτικά ερεθίσματα, ενώ μεγάλοι μου έρωτες που με συγκλόνισαν πέρασαν απαρατήρητοι από την ποίησή μου. Αυτό είναι μια μεγάλη πραγματικότητα, επομένως άλλο πράγμα ο έρωτας και άλλο η ποίηση σε όλα τα επίπεδά της. Ένας τυχαίος ψευτοέρωτας μπορεί να αφήσει αριστουργήματα πίσω του και ένας συγκλονιστικός να μην αφήσει χνάρι!
«…γιατί μονάχα όταν τα χέρια μου σε χάνουν,
η πονεμένη φαντασία μου σε κερδίζει» γράφετε στην «Αναστολή».

«Πρέπει να χάσεις στον έρωτα για να μπορέσεις να τον κερδίσεις. Αλλιώς δεν κερδίζεται τίποτα. Όλοι αυτοί που βρίσκονται στο μάξιμουμ της κάβλας τους μην ξέροντας τι είναι το μάξιμουμ και τι είναι η κάβλα, τα έχουν ήδη όλα μπερδέψει. Πρέπει να τα χάσεις όλα για να καταλάβεις τι έχασες και τι θα μπορούσες να είχες κερδίσει. Αυτό το άνω –κάτω είναι σπουδαίο πράγμα. Αυτό το ζήτημα δεν αφορά στην ιστορία της ποίησης, αλλά της γραμματολογίας. Δηλαδή οι εσωτερικές διεργασίες που οδηγούν έναν ποιητή στο γράψιμο».

Ποιο τίμημα πληρώσατε για τις επιλογές σας; Τι είδους πόλεμο δεχτήκατε;
«Το τίμημα ήταν μεγάλο, γιατί εγώ είχα το θάρρος ή το θράσος ή την τόλμη να είμαι ειλικρινής και να τα λέω ντεκλαρε. Οι άνθρωποι που σε πολεμούν είναι αυτοί καιροφυλακτούν να σε ακούσουν και να σου τρίψουν τη μούρη. Κάποιοι έχουν και ζημία από την ποίησή μου και αυτοί μου έτριψαν στη μούρη με όποιο τρόπο μπορούσαν με την αρχή να γίνεται από την ασφάλεια, μετά από τους δεσποτάδες, μητροπολίτες, κατηχητικά, μετά από εθνικιστές τύπου Καρατζαφέρη, μετά με ορθόδοξους κομμουνιστές. Απίθανο κακό μου έκαναν κάποιες ομάδες για την τόλμη μου να ομολογήσω την αλήθεια. Δεν μετάνιωσα γιατί δικαιώθηκα μέσα από το πάθος μου».

Δεν υπάρχει δηλαδή ενοχικότητα στην ποίησή σας;
«Κάποιες φορές είμαι αντιφατικός. Με χτύπησαν αγρίως οι κομμουνιστές, κι όμως έγραψα ποίημα υπέρ των αριστερών. Όταν αναγνωρίσει κάποιος την αντιφατικότητα της ιδιοσυγκρασίας του, μπορεί η πολυπλοκότητα των αντιθέσεων όταν αξιοποιείται δραστήρια από την σωστή ποίησή του, να αποβεί θετικό στοιχείο για τον ίδιο τον ποιητή. Όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Το πρώτο και δύσκολο είναι να έχεις την τόλμη να πεις την αλήθεια για τον εαυτό σου και πολλές φορές εναντίον του εαυτού σου».

Μελοποιημένη ποίηση. Έχω στα χέρια μου τη συλλεκτική συλλογή «ΔΩΔΕΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ» εκδόσεις Διαγωνίου 1984, σειρά Τέχνης αριθμός 7 σε ποίηση και μουσική Ντίνου Χριστιανόπουλου.
«Τεράστιο θέμα και ευτυχώς που το ανοίγετε. Ξέρετε τι είχε πει η Μοσχολιού για το τραγούδι που με υποδεχτήκατε και κακώς το βάλατε γιατί έχω γράψει δική μου μουσική; «Ξέρετε ποια είμαι εγώ; Αξιώθηκα να τραγουδήσω Χριστιανόπουλο» είπε. Είμαι εχθρός όμως στο να μελοποιούν τα ποιήματά μου.
Ξέρετε, ο Κουγιουμτζής και ο Χατζιδάκις δεν με ρώτησαν για να μελοποιήσουν τα ποιήματά μου, έκαναν του κεφαλιού τους. Αν με ρωτούσαν θα τους έλεγα ‘‘όχι, δεν θέλω’’. Από πολύ νωρίς πείστηκα ότι τα ποιήματα δεν είναι κατάλληλα για μελοποίηση, γιατί χάνουν. Για να αποδείξω μια δική μου γραμμή, έγραψα στίχους με την δική μου μουσική κατάλληλη για ποίηση. Το αιώνιο παράπονο με έκανε να μελοποιήσω 34 τραγούδια μου. Ειλικρινά ο Κουγιουμτζής δε μου λέει τίποτα γιατί δεν έχει τον δικό μου καϊλέ».

Πότε θα μας έρθετε στη Ρόδο;
«Ποτέ. Αν και με πατέρα ναυτικό, φοβάμαι τη θάλασσα και τα αεροπλάνα. Δεν ταξιδεύω αρνούμενος κάθε πρόσκληση».

*Η συζήτηση μεταδόθηκε από το Ρ/Σ «Παλμός 99.5» στις 11-6-2011.

Το φαινόμενο Coolidge

Standard
 

Oι άνδρες έχουν την τάση να είναι άπιστοι ακόμα και με τις πιο όμορφες
γυναίκες…

Το ‘φαινόμενο Coolidge’ παρατηρήθηκε για πρώτη φορά σε ποντίκια στη δεκαετία
του 1950.

Οι ερευνητές έβαλαν ένα αρσενικό ποντίκι στο κλουβί μαζί με 4-5
θηλυκά που βρίσκονταν σε οίστρο, και δεν άργησαν να καταγράψουν μια φρενίτιδα συνουσιών.

Σταδιακά βέβαια, η επιθυμία του αρσενικού ποντικιού για sex μειωνόταν και μετά από δύο μέρες, εξανεμίστηκε εντελώς, παρότι τα θηλυκά ποντίκια συνέχιζαν να στέλνουν μηνύματα ‘διαθεσιμότητας’.

Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι το αρσενικό ποντίκι είχε εξαντληθεί αλλά όταν πρόσθεσαν στο κλουβί καινούργια θηλυκά, παρατήρησαν με μεγάλη έκπληξη ότι το αρσενικό ποντίκι ξαναβρήκε το ερωτικό του σφρίγος.

Άρχισε ένας δεύτερος κύκλος σεξουαλικής φρενίτιδας αλλά μόνο με τα καινούργια θηλυκά.

Το αρσενικό ποντίκι θυμόταν ποια θηλυκά είχε ‘εξυπηρετήσει’ και τα απέφευγε
συστηματικά.
Το πείραμα επαναλήφθηκε πολλές φορές και πάντα το αρσενικά ποντίκια έκαναν
sex μόνο με τα νεοεισερχόμενα στο κλουβί θηλυκά.Το φαινόμενο αυτό, δηλαδή το αρσενικό να αποφεύγει τα θηλυκά με τα οποία έχει ήδη κάνει sex και να
αναζητά καινούργια, ισχύει σε πολλά είδη ζώων, π.χ. φίδια, ακρίδες,
κριάρια, ταύρους κλπ. και βαπτίστηκε ‘φαινόμενο Coolidge’ από ένα
περιστατικό σχετικά με τον Calvin Coolidge, τον 30ό πρόεδρο των ΗΠΑ.

Στη δεκαετία του 1920, ο Αμερικανός πρόεδρος Coolidge είχε επισκέφθηκε μαζί
με τη γυναίκα του μια κρατική φάρμα. Το ζεύγος είχε ξεναγηθεί χωριστά, με μια μικρή χρονική διαφορά. Όταν η κυρία Coolidge πέρασε μπροστά από ένα κοτέτσι ρώτησε τον ξεναγό αν ο κόκορας εκτελεί τα ‘καθήκοντά’ του καθημερινά.

«Πολλές φορές την ημέρα, κυρία» ήταν η απάντηση του ξεναγού.

«Παρακαλώ, πείτε το αυτό στον κύριο Coolidge», είπε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ.

Σε λίγο πέρασε κι ο πρόεδρος από το ίδιο σημείο, και ο ξεναγός του μετέφερε τα λόγια της συζύγου του.

Αφού σκέφτηκε λίγο ο Αμερικανός πρόεδρος ρώτησε: «Με την ίδια κότα κάθε φορά;»

«Όχι, με άλλη κότα κάθε φορά, κύριε», απάντησε ο ξεναγός.

«Παρακαλώ, πείτε το αυτό στην κυρία Coolidge», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Οι βιολόγοι πιστεύουν ότι το φαινόμενο Coolidge εμφανίστηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια όταν τα αρσενικά θηλαστικά ανέπτυξαν μια στρατηγική να γονιμοποιούν όσο το δυνατόν περισσότερα θηλυκά.

Η στρατηγική αυτή ρυθμίζεται υποσυνείδητα από ένα αρχαίο μέρος του εγκεφάλου, το λιμπικό σύστημα όπου ανήκει ο υποθάλαμος ο οποίος συμμετέχει σε πολλές βασικές
λειτουργίες όπως είναι ο έλεγχος της πείνας, της δίψας, του ύπνου, της
θερμοκρασίας, του sex, της μνήμης και των συναισθημάτων.

Πολλοί πιστεύουν πως όχι μόνο τα αρσενικά ζώα αλλά και ο άνδρας διαθέτει αυτόν τον
πρωτόγονο προγραμματισμό, και μάλιστα σε σημαντικό βαθμό.

Πράγματι, ο άνδρας, ακόμα και αν είναι ευχαριστημένος με τη μόνιμη σχέση
του, εκδηλώνει συχνά την επιθυμία για καινούργιο ερωτικό ταίρι.

Αντίθετα, οι γυναίκες είναι πιο δεκτικές στο να κάνουν sex με τον ίδιο άνδρα για
μεγάλο χρονικό διάστημα ή ακόμα και για ολόκληρη τη ζωή τους.

Όμως στον άνδρα παρατηρείται μια ραγδαία μείωση της τεστοστερόνης, όταν ο ερωτικός
σύντροφος παραμένει ο ίδιος επί μακρόν.

Αυτός είναι ο λόγος που η επιθυμία του άντρα για sex στη διάρκεια του γάμου πέφτει σημαντικά ενώ της γυναίκας παραμένει σε σαφώς υψηλότερα επίπεδα, λένε ορισμένοι ψυχολόγοι.

Οι έρευνες δείχνουν ότι το sex με την ίδια γυναίκα, μετά από μια χρονική
περίοδο, δεν προκαλεί στον άνδρα σημαντική έκκριση ντοπαμίνης η οποία είναι
μια βασική ορμόνη της ευχαρίστησης.

Ύστερα από μερικά χρόνια γάμου, η ντοπαμίνη μπορεί να ανέβει σημαντικά μόνο όταν ο άντρας βρει καινούργια γυναίκα, κι ας είναι λιγότερο εμφανίσιμη από τη σύζυγο.

Συχνά μάλιστα, όταν η σύζυγος ανακαλύψει με ποια γυναίκα την απατούσε ο άντρας της,
δυσκολεύεται να πιστέψει ότι είναι τόσο κακόγουστος.

Αυτό συμβαίνει διότι η ποικιλία για τον άντρα είναι από μόνη της ένα δυνατό αφροδισιακό.