Category Archives: λογοτεχνία

Γιατί η ποίηση

Standard

Ο Μανδραγόρας ξεκινώντας έναν κύκλο 7 μηνιαίων, δεύτερη Τρίτη κάθε μήνα, ποιητικών συναντήσεων (13 ΝΟΕΜΒΡΗ 2012, 11 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2012, 8 ΓΕΝΑΡΗ 2013, 12 ΦΛΕΒΑΡΗ 2013, 12 ΜΑΡΤΗ 2013, 9 ΑΠΡΙΛΗ 2013 και 14 ΜΑΗ 2013) με θέμα Γιατί η ποίηση;

σας προσκαλεί την Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 8.30μμ στον Ελεύθερο Κοινωνικό χώρο εκδηλώσεων Νοsotros, Θεμιστοκλέους 66 Εξάρχεια

Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό. Με την ολοκλήρωση των συναντήσεων θα τα πρακτικά θα δημοσιευθούν στο περιοδικό Μανδραγόρας

Advertisements

Απουσία

Standard

Σύγχρονοι Έλληνες ποιητές δίνουν λόγο στην «Απουσία» και διαβάζουν ποιήματα γι΄αυτήν….

Ποιητική βραδιά / Απουσία

Οι ηθοποιοί Μαρίσα Τριανταφυλλίδη και Βασίλης Καραμπούλας θα διαβάσουν ποιήματα απόντων ποιητών “περί Απουσίας”. Μαζί τους 23 σύγχρονοι έλληνες ποιητές δίνουν τον λόγο στην απουσία και “δείχνουν” με τις αναγνώσεις τους πως με την ποιητική τους παρουσία συνεχίζουν να εγγράφουν στην ποίησή τους την απουσία σε ένα πολύμορφο σύμπαν ποιημάτων όπου η απουσία παίρνει τις πιο απρόσμενες μορφές για να “εμφανιστεί”.
Θα διαβάσουν ποιήματά τους οι ποιητές:
Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Δημήτρης Αγγελής, Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, Χάρης Βλαβιανός, Μιχάλης Γκανάς, Ζέφη Δαράκη, Δημήτρης Ελευθεράκης, Γιάννης Ζέρβας, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Μαρία Κυρτζάκη, Μαρία Λαϊνά, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Κώστας Μαυρουδής, Αλέξανδρος Μήλιας, Γιώργος Μπλάνας, Κώστας Παπαγεωργίου, Κάλλια Παπαδάκη, Τίτος Πατρίκιος, Αλεξάνδρα Πλαστήρα, Αντώνης Φωστιέρης, Θανάσης Χατζόπουλος, Δήμητρα Χριστοδούλου.

Την εκδήλωση, που πραγματοποιείται με αφορμή την έκθεση «Απουσία», επιμελήθηκε ο ψυχαναλυτής – ποιητής Θανάσης Χατζόπουλος.

Ελληνοαμερικανική Ένωση
Χώρος διεξαγωγής Θέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης
Ημερομηνία έναρξης 24/05/2012
Ημερομηνία λήξης 24/05/2012
Ώρα έναρξης 20:00

Μικρά Ποιήματα – Μεγάλοι Ποιητές

Standard

 

 

Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος δήλωσε ότι δεν θα παραλάβει το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων που του απονεμήθηκε πρόσφατα, από τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας, για το σύνολο του έργου του. Η στάση αυτή του Ντίνου Χριστιανόπουλου δεν είναι σημερινή.

«Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ’ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων» που μας άφησαν οι αρχαίοι», έγραφε στο περιοδικό «Διαγώνιος» τεύχος 1, Ιανουάριος – Απρίλιος 1979

ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Το Κορμί και το Σαράκι

εκδ. Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη

 

αφαίρεσε τη νύχτα απ’ τα μάτια σου –

πώς να παλέψω μόνος με τους δυό σας;

μην καταργείτε την υπογεγραμμένη

ιδίως κάτω από το ωμέγα

είναι κρίμα να εκλείψει

η πιο μικρή ασέλγεια

του αλφαβήτου μας

κάθε φορά που νομίζω πως σ’ έχω στο χέρι

βλέπω πόσο ο έρωτας είναι αχειροποίητος

και τι δεν κάνατε για να με θάψετε

όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος

το φιλί

ενώνει πιο πολύ

απ’ το κορμί

γι’αυτό το αποφεύγουν

οι πιο πολλοί

http://www.youtube.com/watch?v=PFPkhIdamFU

http://www.youtube.com/watch?v=1Cdpp_YM5vU&feature=related

2011 in review

Standard

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 7,000 times in 2011. If it were a NYC subway train, it would take about 6 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Σκέψεις από Πανσέληνο

Standard

Προχωρούσε σκυφτός με σβησμένο τσιγάρο στο στόμα, τίποτε δεν φαινόταν, ότι  θα διέκοπτε την πορεια του μοναχικού οδοιπόρου που βαδιζε χωρις συνειδητή κατεύθυνση, καθοδηγουμενος απο μια ονειρική, σχεδόν ενστικτώδη ορμή, κοιτάζοντας πότε πότε ψηλά και ψιθυρίζοντας ακατάληπτες λεξεις και φράσεις. Γύρω δεν υπηρχε τίποτε, παρά μόνο ο ορίζοντας και μια απόκοσμη αίσθηση ανυπαρξίας. Αυτός ο ωκεάνιος χώρος της κενότητας,  λουσμένος σε ενα εκτυφλωτικό φως παλλόμενης λευκότητας και διαύγειας κάλυπτε και συνάμα αποκάλυπτε την άχρονη περιδίνιση της διαδρομής του περιπατητή. Ηταν τόσο ιδιαίτερη η σκληρότητα και η οξύτητα του φωτός που η έκθεση σε αυτή τη διαφανότητα διεμβόλιζε την ιδια την ουσία της ετερότητας, της διαφοροποίησης της δηλαδή απο το μη λευκό. Χωρίς περιττές κινήσεις και με σταθερό βηματισμό διατηρούσε μια χρονική πειθαρχία ρυθμού βάδισης, με μικρές ταλαντώσεις στα διαστήματα των αποφάσεων, ούτε τσιγάρο δεν προλάβαινε να καπνίσει, τόσβηνε πριν καν το τελειώσει και το κρατούσε έτσι στραβό στο στόμα του να μοιάζει σαν τον αστερισμό της Κασσιόπης. Σήμερα, όπως και τις προηγούμενες φορές ταλαντεύονταν στο διάστημα μιας ακόμα απόφασης μπροστα στα οχτώ μονοπατια που διανοίγονταν, άναψε τσιγάρο και αρχισε να μετρά βαθιά πεπεισμένος για τη σοφία των αριθμών, 1 2 3… Μοιάζουν οι αποφάσεις μας σαν τον ιστό της αραχνης, εξακτινώνουμε την βούληση στις κοίτες της παγίδευσης και δε μας μένει παρα το διάνυσμα του βλέμματος, μονοδιάστατο χωρίς κατεύθυνση και προσανατολισμό.  Αφυδατωμένες υποσχέσεις, ερμαφρόδιτες συνομιλίες, υπότροποι όρκοι σε εύκρατα διλήμματα, συρμοί ονείρων που μετοίκησαν στο αναπόδραστο. Απο το ρείθρο της ρωγμής αναβλυζει η Ιδεα και η αποφαση γλιστρά σαν το νερό του ποταμού. Μας έχουν πει τις ιστορίες χίλιες φορές αλλά   «λίγες οι νύχτες µε φεγγάρι που µ’ αρέσουν» λέει ο ποιητής .

 Προχωρούσε σκυφτός με σβησμένο  τσιγάρο…και αιχμάλωτα κύτταρα  .             

ΝΝ