Category Archives: Art

Μαραθώνιος ποίησης

Standard

 

 

poiisi-kariotakis

Το Σάββατο 30/5, στις 7 μ.μ. είκοσι ένας λογοτέχνες (ανάμεσά τους οι Χρήστος Αρμάνδος Γκέζος, Νικόλας Ευαντινός, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Θοδωρής Ρακόπουλος, Θωμάς Τσαλαπάτης κ.ά. ) διαβάζουν έργα τους πάνω στο θέμα «Άταφοι νεκροί», συνδιαλεγόμενοι με ό,τι διαχωρίζει τη μνήμη από τη λήθη, τη σκιά από το σκοτάδι, την παρουσία από την απουσία, το τώρα από το ποτέ. Την αφορμή δίνει το νέο project του Θεάτρου Άττις που θα αναπτυχθεί προσεχώς στη Νέα Υόρκη και τη Φιλαδέλφεια με πυρήνα την παράσταση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή καθώς και εργαστήρια, εκθέσεις φωτογραφίας, συνέδρια, συζητήσεις και διαλέξεις.

2011 in review

Standard

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 7,000 times in 2011. If it were a NYC subway train, it would take about 6 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

Standard

Σκέψεις από Πανσέληνο

Standard

Προχωρούσε σκυφτός με σβησμένο τσιγάρο στο στόμα, τίποτε δεν φαινόταν, ότι  θα διέκοπτε την πορεια του μοναχικού οδοιπόρου που βαδιζε χωρις συνειδητή κατεύθυνση, καθοδηγουμενος απο μια ονειρική, σχεδόν ενστικτώδη ορμή, κοιτάζοντας πότε πότε ψηλά και ψιθυρίζοντας ακατάληπτες λεξεις και φράσεις. Γύρω δεν υπηρχε τίποτε, παρά μόνο ο ορίζοντας και μια απόκοσμη αίσθηση ανυπαρξίας. Αυτός ο ωκεάνιος χώρος της κενότητας,  λουσμένος σε ενα εκτυφλωτικό φως παλλόμενης λευκότητας και διαύγειας κάλυπτε και συνάμα αποκάλυπτε την άχρονη περιδίνιση της διαδρομής του περιπατητή. Ηταν τόσο ιδιαίτερη η σκληρότητα και η οξύτητα του φωτός που η έκθεση σε αυτή τη διαφανότητα διεμβόλιζε την ιδια την ουσία της ετερότητας, της διαφοροποίησης της δηλαδή απο το μη λευκό. Χωρίς περιττές κινήσεις και με σταθερό βηματισμό διατηρούσε μια χρονική πειθαρχία ρυθμού βάδισης, με μικρές ταλαντώσεις στα διαστήματα των αποφάσεων, ούτε τσιγάρο δεν προλάβαινε να καπνίσει, τόσβηνε πριν καν το τελειώσει και το κρατούσε έτσι στραβό στο στόμα του να μοιάζει σαν τον αστερισμό της Κασσιόπης. Σήμερα, όπως και τις προηγούμενες φορές ταλαντεύονταν στο διάστημα μιας ακόμα απόφασης μπροστα στα οχτώ μονοπατια που διανοίγονταν, άναψε τσιγάρο και αρχισε να μετρά βαθιά πεπεισμένος για τη σοφία των αριθμών, 1 2 3… Μοιάζουν οι αποφάσεις μας σαν τον ιστό της αραχνης, εξακτινώνουμε την βούληση στις κοίτες της παγίδευσης και δε μας μένει παρα το διάνυσμα του βλέμματος, μονοδιάστατο χωρίς κατεύθυνση και προσανατολισμό.  Αφυδατωμένες υποσχέσεις, ερμαφρόδιτες συνομιλίες, υπότροποι όρκοι σε εύκρατα διλήμματα, συρμοί ονείρων που μετοίκησαν στο αναπόδραστο. Απο το ρείθρο της ρωγμής αναβλυζει η Ιδεα και η αποφαση γλιστρά σαν το νερό του ποταμού. Μας έχουν πει τις ιστορίες χίλιες φορές αλλά   «λίγες οι νύχτες µε φεγγάρι που µ’ αρέσουν» λέει ο ποιητής .

 Προχωρούσε σκυφτός με σβησμένο  τσιγάρο…και αιχμάλωτα κύτταρα  .             

ΝΝ